I OSK 2379/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 348/23 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 2) zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz J. P. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 348/23 oddalił skargę J. P. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 27 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia operatu technicznego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W dniu 19 lipca 2022 r. wykonawca prac geodezyjnych – J. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą G. zgłosił do Starosty Nowosądeckiego, tj. podmiotu zlecającego wykonanie pracy geodezyjnej – sporządzenie innej mapy do celów prawnych dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. Grybów, pow. nowosądecki. W zgłoszeniu tym jako kierownika prac wskazano J. P., a jako sposób określenia położenia obszaru zaznaczono: 1) jednostki podziału terytorialnego lub podziału dla celów EGiB; 2) godło mapy; 3) współrzędne punktów wielokąta (poligonu). Powierzchnia obszaru zgłoszenia wynosi [...]ha. Zgłoszenie pracy zostało zarejestrowane w dniu 20 lipca 2022 r. pod nr [...]. W dniu 8 września 2022 r. wykonawca przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym oraz złożył osobiście w Kancelarii Administracyjnej Starostwa Powiatowego w Nowym Sączu pismo, do którego załączył (cyt.) dokumenty do uwierzytelnienia: - Mapa do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewid. nr [...] w obrębie [...], jedn. ewid. [...] – 3 egz. W protokole weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych z dnia 19 września 2022 r. Starosta Nowosądecki, stwierdził, że wynik weryfikacji zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii, w szczególności dotyczącymi kompletności przekazanych wyników – jest negatywny. W dniu 10 października 2022 r. skarżący ustosunkował się do wyników do wyników weryfikacji, a w dniu 14 października 2022 r. przekazał Staroście wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych udokumentowane w operacie elektronicznym. Zawiadomieniem z dnia 14 października 2022 r. Starosta Nowosądecki poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego, wykonanego do zgłoszenia pracy geodezyjnej nr [...], której celem jest, sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie [...], jednostka ewidencyjna [...] oraz poinformował o możliwości składania pisemnych wyjaśnień i wniosków oraz zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zawiadomienia. Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta Nowosądecki, decyzją z dnia 8 listopada 2022 r. orzekł o odmowie przyjęcia do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego w Nowym Sączu operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem jest sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. Grybów. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 27 grudnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 8 listopada 2022 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że sporządzony operat techniczny zawierający wyniki prac geodezyjnych zarejestrowanych pod numerem [...], wobec nieprzekazania przez wykonawcę prac nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, 3, 10 i 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm.), dalej "P.g.k.", nie spełnia kryterium, jakie powinna posiadać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zauważył, że skarżący zgłosił do Starosty Nowosądeckiego prace geodezyjne o celu "sporządzenie innej mapy do celów prawnych". Wynikiem jego prac był operat techniczny składający się ze sprawozdania technicznego oraz mapy dla celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym. W operacie brak jest natomiast wykazu zmian, które miałyby być wprowadzone do ewidencji gruntów i budynków. W operacie wykorzystano mapę ewidencyjną, która już została ujawniona w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Dodatkowo w operacie tym znajduje się zestawienie tabelaryczne porównujące "stan wieczysto-księgowy" ze stanem ewidencyjnym wraz z opisem słownym. Zdaniem Sądu rację ma zatem organ, że przedstawiony do wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków operat techniczny – mapa dla celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, ponieważ nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Praca przedstawiona przez skarżącego spełnia definicję pracy geodezyjnej, gdyż jest opracowaniem dokumentacji geodezyjnej dotyczącej nieruchomości na potrzeby postępowań administracyjnych lub sądowych oraz czynności cywilnoprawnych. Jednakże mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie dokonał więc żadnych samodzielnych pomiarów, ani nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji. Tak więc w odniesieniu do działki, której operat dotyczy nie ujawniono żadnych nowych danych. W samym operacie nie zostały też ujawnione jakiekolwiek nowe dane dotyczące właściciela przedmiotowej działki. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że przedmiotowy operat nie zawiera jakichkolwiek nowych informacji o charakterze przedmiotowym, czy podmiotowym które podlegałyby ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków. Wszystkie bowiem dane już się w niej znajdują. Stąd Sąd przyjął, że operat opracowany przez skarżącego jest pracą geodezyjną, która nie podlega wprowadzeniu do ewidencji, z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych. Istotny w przedstawionym operacie jest jedynie wykaz synchronizacyjny, jednak wskazuje on, że zmiany należy dokonać w księgach wieczystych, a nie w ewidencji gruntów i budynków. To bowiem w księgach wieczystych analizowana działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie [...], gm. Grybów, pow. nowosądecki ma nieprawidłowy numer, a dodatkowo księga wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. Przedstawiony wykaz synchronizacyjny należałoby więc, w ocenie Sądu, zgłosić do ksiąg wieczystych, a nie do ewidencji gruntów i budynków, w której to ujawniony stan faktyczny i prawny jest prawidłowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zarzucając: I) naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez dokonanie przez Sąd błędnej kontroli i oceny wykładni ww. przepisu, która to błędna ocena Sądu polegała na bezzasadnym uznaniu, że przedstawiony przez skarżącego kasacyjnie operat techniczny - mapa do celów prawnych - nie jest wykazem zmian danych ewidencyjnych, nie zawiera żadnych nowych informacji, danych, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji jako taki nie może być podstawą zmian danych zawartych w ewidencji i nie podlega wprowadzeniu do ewidencji z uwagi na brak dokonania aktualizacji (zmiany) istniejących danych, podczas gdy w operacie skarżącego kasacyjnie znalazły się dokumenty, których obligatoryjność opracowania wynika ze standardów technicznych, a prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu powinna doprowadzić do wniosku, że w operacie technicznym znajdują się co najmniej zweryfikowane dane (mające charakter zarówno przedmiotowy jak i podmiotowy odnośnie gruntu, m.in. dot. informacji o własności) służące do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych wymienionych w art. 4 ust. 1a pkt 2 P.g.k. (w tym katastru nieruchomości) i w konsekwencji pozwalające na przyjęcie takiego operatu do zasobu, a którą to przesłankę uprawniającą do przyjęcia operatu technicznego Sąd zupełnie pominął lub też błędnie zinterpretował rozpatrując niniejszą sprawę; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., art. 626 § 3 k.p.c. w zw. z art. 27 i nast. ustawy o księgach wieczystych i hipotece, dalej: u.k.w.h. w zw. z oraz w zw. z § 78 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny wykładni ww. przepisów i bezzasadne, niemające podstawy prawnej stwierdzenie, iż przedstawiony operat techniczny zawierający wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy ww. przepisy wyraźnie wskazują, że do wniosku wieczystoksięgowego należy dołączyć dokumenty stanowiące podstawę wpisu w księdze wieczystej, tj. dokumenty opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych, a powoływany dokument podstawą wpisu do KW nie może stać się na skutek braku właściwej klauzuli, który jest z kolei konsekwencją rozpatrywanego nieprzyjęcia go do ewidencji gruntów i budynków; II) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez Sąd błędnej kontroli i oceny przeprowadzonego przez organy administracji postępowania dowodowego i niewłaściwe uznanie, iż w niniejszej sprawie złożony operat techniczny nie spełnia wymogów, jakie powinna zawierać dokumentacja geodezyjna, która podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego; 2) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w myśl którego gdy w sprawie pozostawały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej (tu dot. art. 12a ust. 1 P.g.k. odnośnie nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych służących do zasilenia obowiązującego zakresu informacyjnego baz danych) a przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę uprawnienia lub ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, wątpliwości te winny być rozstrzygane na korzyść skarżącego kasacyjnie i orzec zgodnie z jego wnioskiem, tj. przyjąć operat do zasobu (tym bardziej, że w tożsamych dotychczas sprawach organ I instancji od wielu lat przyjmował do zasobu operaty techniczne z wykonania prac geodezyjnych takie jak przedmiotowy, natomiast Sąd w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się co do przesłanki powołanej normy prawnej polegającej na przedstawieniu zweryfikowanych danych służących do zasilenia zakresu informacyjnego baz danych, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że do zatwierdzenia operatu technicznego konieczne jest przedłożenie nowych informacji, które nie byłyby już ujawnione w ewidencji gruntów i budynków); 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom powołanego przepisu, polegające na: - całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu dot. naruszenia art. 12a ust. 1 P.g.k. co do przyjęcia do zasobu operatu technicznego zawierającego zweryfikowane dane oraz art. 12b ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 P.g.k. odnośnie weryfikacji zgłoszonych prac z obowiązującymi przepisami prawa i spójnością przekazywanych przez skarżącego kasacyjnie danych z prowadzonymi przez organ danymi, a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów i poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, że jedynie praca która aktualizuje (zmienia) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlega ujawnieniu przez organ, natomiast praca skarżącego kasacyjnie takich danych aktualizujących (zmieniających) bazy ma nie zawierać; - braku wskazania podstawy prawnej odnośnie powołanej przez Sąd możliwości przeprowadzenia postępowania wieczystoksięgowego i dokonanie lakonicznego uzasadnienia tej kwestii. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej poprzez uchylenie decyzji organów obydwu instancji, a w konsekwencji o przyjęcie operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego i opatrzenie 3 egzemplarzy operatu technicznego klauzulą urzędową przez organ, ewentualnie; 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania; 3) rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się przez skarżącego kasacyjnie rozprawy; 4) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa pełnomocnika według przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Na wstępie należy zaznaczyć, że na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarówno przedmiotową sprawę I OSK 2379/23, w której J.P. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 348/23 jak i sprawy I OSK 2380/23 oraz I OSK 2381/23 również ze skarg kasacyjnych J. P. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Kr 349/23 i III SA/Kr 357/23. Przedmiotem wszystkich spraw była odmowa przyjęcia operatów technicznych wykonanych na zlecenie Starosty Nowosądeckiego, tj. organu administracji geodezyjnej i kartograficznej, w niniejszej sprawie I OSK 2379/23 operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem było sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. Grybów, pow. nowosądecki, w sprawie I OSK 2380/23 operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem było sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. Piwniczna-Zdrój, pow. nowosądecki, natomiast w sprawie I OSK 2381/23 operatu technicznego z wykonania prac geodezyjnych do zgłoszenia nr [...], których celem było sporządzenie mapy do celów prawnych z wykazem synchronizacyjnym dla działki ewidencyjnej nr [...] położonej w obrębie [...], gm. Chełmiec, pow. nowosądecki. Mając na uwadze, że wydane przez organy decyzje oparte są na tej samej podstawie prawnej i faktycznej, a także okoliczność, że w obu sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi z tożsamym uzasadnieniem, jak również zbieżność zarzutów skarg kasacyjnych, które zostały uwzględnione, uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego są zbliżone w tych sprawach. Zasadny okazał się najdalej idący zarzut, to jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z przywołanym przez skarżącego przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd Wojewódzki przedstawił stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze oraz stanowisko organu. Następnie zacytował przepisy definiujące pojęcie prac geodezyjnych, pojęcie mapy do celów prawnych, w tym wskazujące, jakie dane i informacje wykorzystuje się przy opracowywaniu map co celów prawnych, oraz wyliczające, co składa się na treść mapy do celów prawnych. Zwrócił uwagę, że tak sporządzona mapa do celów prawnych – operat techniczny – jest następie przedmiotem procedowania przed organami służby geodezyjnej i kartograficznej oraz zacytował art. 12 a ust. 1 i 12b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1990 z późn. zm.), dalej "ustawa", a następnie przedstawił procedurę weryfikacji wynikającą z kolejnych ustępów art. 12b ustawy. Zacytował art. 20 ust. 1 ustawy, wymienił czego dotyczą informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz przywołał jej ustawową definicję. Wyjaśnił, że standardy wykonywania prac geodezyjnych określa rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1670), dalej "rozporządzenie w sprawie standardów technicznych", oraz zacytował jego § 24 ust. 1 oraz § 26. Wskazał również akt wykonawczy regulujący prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, to jest rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1390 z późn. zm.), dalej "rozporządzenie w sprawie ewidencji" i zacytował § 34 tegoż rozporządzenia. Sąd kasacyjny przypomina, że podstawą odmowy przyjęcia do ewidencji sporządzonego przez skarżącego operatu było ustalenie przez organy, że przedstawiona przez niego mapa wraz z wykazem synchronizacyjnym nie stanowi efektu prac geodezyjnych. Tymczasem Sąd Wojewódzki uznał, że przedstawiona przez skarżącego praca spełnia definicję pracy geodezyjnej, by następnie zaznaczyć, że mapa znajdująca się w operacie została w całości zaciągnięta z mapy ewidencyjnej znajdującej się już w ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że skarżący nie stworzył nowej mapy, która mogłaby być podstawą zmiany danych zawartych w ewidencji. Jak wynika z argumentacji skarżącego prezentowanej konsekwentnie zarówno przed organami jak i na etapie postępowania sądowego, dążył on do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących numeru parceli gruntowej, której odpowiada obecna działka [...], jak również do wskazania, jaki podmiot jest ujawniony w liczbie wykazu hipotecznego parceli gruntowej, której według jego ustaleń odpowiada działka nr [...]. Skarżący podkreślał w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że przedstawione przez niego dane pozwalają na zweryfikowanie istniejącego stanu rzeczy i tym samym zasilają obowiązujący zakres baz. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że pomimo obszernego zacytowania przepisów ustawy i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Sąd I instancji nie wyjaśnił jak rozumieć należy pojęcie prac geodezyjnych zdefiniowane w przywołanym przezeń art. 2 pkt 1 ustawy. Sąd Wojewódzki nie przedstawił również wykładni zawartego w art. 12a ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia podlegających zgłoszeniu do ewidencji zbiorów nowych, zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego baz danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy. W konsekwencji nie jest możliwe odtworzenie toku rozumowania Sądu Wojewódzkiego, który uznał opracowanie wykonane przez skarżącego za pracę geodezyjną, która jednak nie doprowadziło do sporządzenia nowej mapy, która mogłaby być podstawą ujawnienia zmian w rejestrze. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że w świetle art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy, obowiązek zgłoszenia prac geodezyjnych lub kartograficznych właściwemu miejscowo staroście dotyczy prac określonych w tymże przepisie. W świetle art. 12a ust. 1 ustawy zgłoszenie wykonanych prac geodezyjnych dotyczy prac, które podlegały zgłoszeniu stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że wykonane przez skarżącego opracowanie uznać należy za pracę geodezyjną nie podlegającą jednak zgłoszeniu. Nie wyjaśniono jednak przyczyn uznania, że wykonane przez skarżącego opracowanie nie podlegają zgłoszeniu. Również w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie przywołał żadnego przepisu ustawy uzasadniającego jego stanowisko. Za przywołanie przepisu stanowiącego podstawę takiego stanowiska nie można uznać zacytowania w uzasadnieniu licznych przepisów ustawy oraz rozporządzeń. Brak jest jednak wskazania podstawy prawnej takiego stanowiska. Z uzasadnienia wyroku nie wynika również, że czy w ocenie Sądu Wojewódzkiego, skarżący w ogóle był zobligowany do złożenia zawiadomienia o przekazaniu wyników zgłoszonych prac w trybie art. 12a ust. 1 ustawy. Sąd nie wyjaśnił również, jakie kryteria winny być uwzględnione przy dokonywaniu weryfikacji zgłoszonych prac, to jest nie przedstawił wykładni art. 12b ust 1 ustawy, poprzestając jedynie na jego zacytowaniu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie udziela odpowiedzi na pytanie, czy przywoływane przez skarżącego dane stanowią zbiór nowych zmodyfikowanych lub zweryfikowanych danych, które należą do zakresu informacyjnego bazy danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy. Pomimo zacytowania § 34 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił, czy przedstawione przez skarżącego informacje stanowią dane opisowe w rozumieniu tego przepisu, utrwalane w wykazie zamiany danych ewidencyjnych czy też nie. Co jednak najistotniejsze w realiach sprawy, Sąd nie ustosunkował do argumentacji strony, w świetle której zgłoszeniu podlegają również dane pozwalające na zweryfikowanie istniejących danych. Sąd Wojewódzki nie przedstawił również żadnego uzasadnienia prawnego wyrażonego w końcowej części uzasadnienia poglądu, w świetle którego sporządzony przez skarżącego wykaz synchronizacyjny należałoby zgłosić do ksiąg wieczystych a nie do ewidencji gruntów i budynków. Rację ma skarżący podkreślając, że powyższe stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie uwzględnia brzmienia § 78 ust. 3 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie zakładania i prowadzenia ksiąg wieczystych w systemie teleinformatycznym (Dz. U. poz. 312 z późn. zm.), zgodnie z którym dokumenty ewidencyjne, o których mowa w ust. 1 i 2 cytowanego paragrafu stanowią podstawę wpisu w księdze wieczystej, jeżeli zostały opatrzone klauzulą właściwego organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków stwierdzającą, że są przeznaczone do dokonywania wpisów w księgach wieczystych. Dokumenty wymienione w § 78 ust. 1 i 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości to wypisy z rejestru gruntów, wypisy z rejestru budynków, wypisy z kartoteki budynków oraz wypisy z mapy ewidencyjnej, sporządzone na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa. Oznacza to, że operat techniczny, nawet sporządzony przez uprawnionego geodetę, nie może stanowić podstawy wpisu do księgi wieczystej. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wyjaśniono, na jakiej podstawie Sąd I instancji uznał, że w księgach wieczystych działka ewidencyjna nr [...] położona w obrębie [...], gm. Grybów, pow. nowosądecki ma nieprawidłowy numer a dodatkowo księga ta wciąż posługuje się określeniem parceli gruntowej. W uzasadnieniu wyroku nie odwołano się do numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr [...]. Numeru tego nie wskazano również w decyzjach organów obu instancji. W sprawozdaniu technicznym skarżący powoływał się na zbadanie wpisów i dokumentów dołączonych do księgi wieczystej [...]. Uznając treść wpisów w księdze wieczystej za fakt powszechnie znany w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że księga ta dotyczy działek nr [...], [...], [...] i [...], nie zaś przedmiotowej działki. Zatem również w tym zakresie nie jest możliwe zweryfikowanie stanowiska wyrażonego przez Sąd Wojewódzki. Podsumowując uznać należy, że uzasadnienie wyroku nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jak już wyżej zasygnalizowano samo zacytowanie przepisów prawa nie może być uznane za przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaniechanie wskazania konkretnych przepisów, które doprowadziły Sąd do wyrażenia określonego poglądu, oznacza, że nie jest możliwe dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie jest bowiem w stanie ustalić, jakie przepisy i jak rozumiane stanowiły podstawę uznania przez Sąd Wojewódzki, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Uznanie za zasadną skargi kasacyjnej, opartej na art. 141 § 4 p.p.s.a., czyni zbędnym na tym etapie sprawy wypowiadanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny co do pozostałych zarzutów kasacyjnych. Przy ponownym zaś rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien po raz kolejny skargę rozpoznać i orzec mając na względzie wymogi przewidziane tym przepisem w tym w szczególności uwagi zasygnalizowane powyżej. Uznając zatem skargę kasacyjną za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 203 pkt 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.