I OSK 2373/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Ważny po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 270/23 w sprawie ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 9 grudnia 2022 r. nr SKO.PS/41.5/1301//2022/18522 w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji zwalniającej z odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 23 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 270/23 (dalej wyrok II SA/Gl 270/23) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 9 grudnia 2022 r. nr SKO.PS/41.5/1301//2022/18522 w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji zwalniającej z odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej (k. 23, 27-28v. akt sądowych). Skargę kasacyjną od wyroku II SA/Gl 270/23 wywiódł J.G. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez r.pr. Z.K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 64 pkt 2 [u]stawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 [ze zm., dalej ups]), przez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione niezastosowanie przy ocenie istnienia przesłanek uzasadniających całkowite zwolnienie skarżącego [z obowiązku] zwrotu wydatków poniesionych przez Gminę na pokrycie kosztów pobytu jego matki w DPS; 2. przepis[u] postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. "z 2021 r. poz. 735" [winno być "z 2022 r. poz. 2000 ze zm.", dalej kpa]), przez jego niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni i nieuwzględnienie tego, że ujawnienie faktu uzyskiwania przez małżonkę skarżącego przychodów z najmu lokalu nie mogło mieć wpływu na zmianę oceny jego sytuacji majątkowej, stanowiącej podstawę do wydania decyzji nr 531-07/DPS-O-ZW/18 z 16 lipca 2018 r. w sprawie zwolnienia skarżącego z odpłatności za pobyt jego matki w DPS, ponieważ przychody z tego najmu były zaliczane do przychodów z działalności gospodarczej małżonki, która w okresie, którego dotyczyła ta decyzja, przynosiła straty, a w związku z tym w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, czyli zwalniająca skarżącego z odpłatności za pobyt matki w DPS; 3. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, tj. art. 134 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej ppsa) przez zaniechanie [dokonania] przez Sąd I instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo tego, że w toku postępowania administracyjnego nie uwzględniono kryteriów wskazujących na trudną sytuację majątkową skarżącego w kontekście materialnoprawnych przepisów stanowiących o uprawnieniu do zwolnienia z odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; zasądzenie na jego rzecz [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej, skarżący podkreślił, że w toku postępowania nie uwzględniono okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację majątkową w kontekście materialnoprawnych podstaw do zwolnienia z odpłatności za pobyt członka rodziny w domu pomocy społecznej. W szczególności, zdaniem skarżącego, nie dokonano aktualnej oceny jego sytuacji materialnej i jego rodziny, chociażby w świetle poziomu jego długoterminowych zobowiązań czy wydatków związanych z pierwszorzędnymi potrzebami, do jakich należy opieka medyczna skarżącego i jego żony. Tymczasem, dogłębna analiza stanu faktycznego i weryfikacja sytuacji majątkowej skarżącego przez Sąd I instancji w kontekście obowiązujących przepisów prawa mogłyby prowadzić do ustalenia, że nie zachodzą podstawy do wydania decyzji uchylającej zwolnienie go od odpłatności za pobyt jego matki w DPS za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. Jak zaznaczył skarżący, Sąd I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności, że po wznowieniu postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej (to jest o zwolnieniu z odpłatności za pobyt matki w DPS). Organy obu instancji nie dokonały weryfikacji, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego art. 64 ups i zwolnienia go z odpłatności. Organy, podejmując decyzję co do istoty sprawy, powinny przeprowadzić postępowanie ponownie i ustalić, czy w świetle aktualnego stanu sprawy, skarżący nie zostanie ponownie zwolniony z odpłatności. Organ administracji naruszył więc przepisy postępowania, czego nie dostrzegł Sąd I instancji. Sąd I instancji nie rozważył również tego, czy w stosunku do wnoszącego skargę kasacyjną zachodzą przesłanki z art. 64 pkt 2 ups uzasadniające zwolnienie z odpłatności za pobyt matki w DPS. Skarżący wskazał, że w toku postępowania przed organami oraz przed sądem wielokrotnie wykazywał, że prowadzona przez niego i jego małżonkę działalność gospodarcza przynosiła stratę w okresie wydawania pierwotnej decyzji. Jak wyjaśnił, jego matka użyczyła lokal jego małżonce, która wynajmowała go w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dlatego skarżący nie wykazywał odrębnie przychodów z najmu tego lokalu. Podkreślił, że postępował zgodnie z informacją przekazaną mu przez pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy, który poinformował go, że przy ustalaniu sytuacji majątkowej nie bierze się pod uwagę przychodów, tylko realny dochód, czyli przychód pomniejszony o koszty jego uzyskania. W okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja, działalność gospodarcza małżonki skarżącego przynosiła straty. Dlatego ujawnienie faktu wynajmowania lokalu nie może wpływać na zmianę oceny, że zachodzą przesłanki uzasadniające zwolnienie wnoszącego skargę kasacyjną z ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS, ponieważ przychody z tego najmu były uwzględnione przy ustaleniu jego sytuacji majątkowej. Zgodnie zaś z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Na koniec skarżący podniósł, że zarówno on jak i jego małżonka są już w podeszłym wieku i wymagają specjalistycznego, kosztownego leczenia, również stomatologicznego (którego koszty nie są refundowane przez NFZ). Skarżący ma również kredyt, który musi spłacać. Z uwagi na aktualną sytuację ekonomiczną w kraju raty kredytu wzrosły do ok. 4 000 zł miesięcznie. Skarżący argumentował, że zapłata za pobyt matki w DPS stanowiłaby dla niego nadmierne obciążenie (k. 34-36, 43 akt sądowych). W odpowiedzi ma skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Organ podkreślił, że w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku i nie podziela argumentów podniesionych w skardze kasacyjnej (k. 54 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r. I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, dalej uchwała I OPS 10/09). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie (art. 182 § 2 a contrario ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych. Niemniej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wyrok II SA/Gl 270/23 został wydany w oparciu o niesporne okoliczności wskazujące, że Prezydent Miasta Ś. decyzją z 16 lipca 2018 r. nr 531-07/DPS-O-Zw/18, po rozpoznaniu wniosku J.G., zwolnił go całkowicie od wnoszenia opłaty za pobyt matki M.G. w Miejskim Domu Pomocy Społecznej "X." w Ś. na okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. Postanowieniem z 10 marca 2022 r. nr P-531-01/DPS-P-Wz/22 Prezydent Miasta Ś. wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z 16 lipca 2018 r. nr 531-07/DPS-O-Zw/18 z powodu wyjścia na jaw nowych okoliczności, tj. prowadzenia przez skarżącego i jego małżonkę działalności gospodarczych oraz wynajmowania mieszkania należącego do matki skarżącego. Decyzją z 10 października 2022 r. nr OP.4661-12-3-2022/IH Prezydent Miasta Ś. uchylił decyzję własną z 16 lipca 2018 r. nr 531-07/DPS-O-Zw/18 oraz odmówił całkowitego zwolnienia z odpłatności za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 31 marca 2019 r. Prezydent ustalił, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe uprawniające go do zwolnienia z ponoszenia tej opłaty oraz uwzględnił nowe okoliczności faktyczne, które istniały w dniu wydania decyzji pierwotnej, a nie były znane organowi (fakt prowadzenia działalności gospodarczej oraz wynajmowania mieszkania matki skarżącego). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 9 grudnia 2022 r. nr SKO.PS/41.5/1301//2022/18522. Na wstępie, wskazać trzeba, że wymóg rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej przez sąd odwoławczy pozostawiono uznaniu strony. Skarga kasacyjna jest zatem sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Skarga kasacyjna, aby mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, powinna wskazywać konkretny przepis naruszonego prawa materialnego ze wskazaniem, na czym - zdaniem strony skarżącej - polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 ppsa). W myśl art. 183 § 1 ppsa, rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tej sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, będąc związanym wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu Sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (wyroki NSA z: 29.3.2018 r. I FSK 13/18, 19.9.2017 r. I FSK 126/16, 29.9.2017 r. I FSK 868/16, 19.10.2017 r. II GSK 1701/17, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej cbosa). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać, do jakiego - zdaniem skarżącego - naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi I instancji. Tylko takie opracowanie skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Art. 183 § 1 ppsa uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej bądź poszukiwanie za stronę przepisów, którym ewentualnie mógł uchybić wojewódzki sąd administracyjny (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 688-690, tezy 13-16 i powołane tam orzecznictwo). Mając na uwadze wskazane ograniczenia w rozpoznaniu skargi kasacyjnej, należy podkreślić, że postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych opartych na obrazie prawa materialnego, tj. art. 64 pkt 2 ups oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 2 kpa i art. 134 § 1, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Odniesienie się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 64 pkt 2 ups, wymaga przypomnienia, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej jest postępowaniem odrębnym od postępowania o ustalenie obowiązku ponoszenia tej opłaty i ustalenia jej wysokości. Odrębność ta polega na tym, że najpierw musi istnieć prawomocnie orzeczony obowiązek, a dopiero potem możliwe jest zwolnienie z tego obowiązku. Sąd I instancji odwołał się w tym zakresie do uchwały NSA w składzie 7 Sędziów z 11 czerwca 2018 r. I OPS 7/17, zgodnie z którą zwolnienie z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może dotyczyć sytuacji, w której osoba zobowiązana wnosi opłatę, czyli osoba, jak i wysokość opłaty została już wcześniej ustalona w odpowiednim akcie stosowania prawa zgodnie z przepisami ustawy. Zwolnienie musi się bowiem odnosić do skonkretyzowanego obowiązku. Dlatego też rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej może zostać wydane dopiero po ostatecznym ustaleniu osoby zobowiązanej i określeniu wysokości opłaty miesięcznej za pobyt. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że z jednej strony zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 16 lipca 2018 r. (art. 145 § 1 pkt 5 kpa), z drugiej zaś strony, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, zaszły przesłanki do uchylenia decyzji, mocą której zwolniono skarżącego z obowiązku ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że wadliwe było zwolnienie z obowiązku w sytuacji, gdy obowiązek ten nie został wcześniej ustalony. Mając to na uwadze, jak i treść art. 151 § 1 pkt 2 kpa, stanowiącego podstawę orzekania w postępowaniu wznowieniowym, Sąd I instancji uznał, że istotą sprawy było rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia z opłat za pobyt w domu pomocy społecznej. W sytuacji, gdy opłaty te nie zostały wcześniej ustalone, to prawidłowo odmówiono wnioskowanego zwolnienia, co jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, o którym stanowi art. 151 § 1 pkt 2 kpa. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano stanowiska Sądu I instancji we wskazanym zakresie. Podważenie tego stanowiska Sądu I instancji wymagałoby bowiem podniesienia zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 kpa, natomiast w skardze kasacyjnej takich zarzutów nie postawiono. Wobec tego należało zgodzić się z Sądem I instancji, że za przedwczesne należało uznać te rozważania organów obydwu instancji, które skupiają się na ocenie spełnienia przesłanek z art. 64 ups. Brak wcześniejszego ustalenia obowiązku ponoszenia przez skarżącego odpłatności za pobyt jego matki w domu pomocy społecznej uniemożliwia rozstrzygnięcie w przedmiocie zwolnienia, gdyż nie wiadomo w odniesieniu do jakiego obciążenia miałoby to zwolnienie nastąpić. Oznacza to, że odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 64 pkt 2 ups jest również przedwczesne. W tej sytuacji pozostaje powtórzyć za Sądem I instancji, że w przypadku ustalenia w odrębnym postępowaniu obowiązku ponoszenia przez skarżącego odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej nie będzie przeszkód, aby skarżący ponownie ubiegał się o zwolnienie z tych opłat w całości lub w części. Wówczas organ przeprowadzi postępowanie odnośnie do przesłanek wynikających z art. 64 ups i dokona oceny sytuacji skarżącego na podstawie zebranego materiału dowodowego. Z tych samych powodów nie mogły być skuteczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 2 kpa i art. 134 § 1, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W zarzutach tych skarżący kasacyjnie odwołuje się również do okoliczności, które są przedmiotem badania w toku postępowania o zwolnienie z opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej i które - zdaniem skarżącego kasacyjnie - stanowią powód zwolnienia go z tych opłat. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to wyjaśnienia wymaga, że do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść, gdyby sąd wyszedł poza granice tej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie, a tylko w części, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 ppsa nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (wyrok NSA z 25.9.2018 r. I OSK 682/18, cbosa), a do tego w istocie zmierza skarżący kasacyjnie w tym zarzucie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 146 § 2 kpa należy dodatkowo stwierdzić, że podnosząc go, autor skargi kasacyjnej nie powiązał naruszenia tego przepisu z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów ppsa. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (wyroki NSA z: 15.7.2005 r. FSK 2706/04, 13.2.2007 r. II FSK 329/06, cbosa). Samodzielną podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc jedynie te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Wojewódzki sąd administracyjny prowadzi bowiem postępowanie na podstawie przepisów ppsa, a nie przepisów kpa. Sąd ten wydanym wyrokiem nie może zatem naruszyć samodzielnie przepisów kpa, a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowaniu, w efekcie tej kontroli, przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (wyrok NSA z 8.2.2007 r. II FSK 216/06, cbosa). Modelowo zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji może być - na gruncie art. 174 pkt 2 ppsa - zarzutem skutecznym jedynie wówczas, gdy zostanie jednocześnie powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (wyrok NSA z 19.10.2005 r. I FSK 109/05, cbosa). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.