I OSK 2358/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 25 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 139/23 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 10 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 139/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 10 listopada 2022 r. w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącej na skutek wykonania kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Jarosławia z dnia 29 sierpnia 2022 r., na podstawie której w pkt 1 ustalono odpłatność wnoszoną przez skarżącą za pobyt matki B. Ł. w Domu Pomocy Społecznej w J. w następującej wysokości: - w okresie od 28 września 2021 r. do 30 września 2021 r. w wysokości 416,08 zł; - w okresie od 1 października 2021 r. w wysokości 4.126,31 zł miesięcznie oraz w pkt 2 częściowo zwolniono skarżącą z odpłatności za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w J., w kwocie stanowiącej 50% miesięcznej opłaty począwszy od 28 września 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie natomiast do art. 61 § 4 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tak więc w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 P.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tyle przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a., ale wymaga uwzględnienia art. 61 § 4 P.p.s.a. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie uniemożliwia zatem ponowienia wniosku, jednakże wnioskodawca powinien mieć na uwadze to, że w sprawie objęcia strony ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe i możliwość jego zmiany może zostać oparta nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wskazaniu, że pozostaje ono nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały. W niniejszej sprawie należy mieć zatem na uwadze, że prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu wniosku strony, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu o ustaleniu odpłatności za pobyt matki skarżącej w domu pomocy społecznej we wskazanej przez organy wysokości. Sąd I instancji w uzasadnieniu ww. postanowienia stwierdził, że zasadniczą kwestią uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest należyte umotywowanie wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uargumentowania takiego wniosku spoczywa bowiem na wnioskodawcy. Sąd wyjaśnił, że skarżąca powinna zatem wykazać konkretne okoliczności, z których wynikałoby, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała natomiast wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż nie uzasadniła złożonego wniosku, a jedynie wskazała, że na skutek wykonania decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu same twierdzenia skarżącej niepoparte żadnymi dokumentami źródłowymi uniemożliwiają merytoryczną ocenę złożonego wniosku. Przechodząc do oceny zasadności wniosku strony zawartego w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podobnie jak uprzednio złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji również na etapie postępowania kasacyjnego ograniczono się do sformułowania samego żądania, brak jest natomiast w nim jakiegokolwiek uzasadnienia. Ponownie strona odwołała się do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazując że domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w swoim majątku. Nie przedstawiono jednakże na tę okoliczność dodatkowych informacji potwierdzających zasadność wniosku. Skarżąca nie złożyła dokumentów źródłowych pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne, w tym dokumentów dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i rodzinnej. W związku z powyższym brak jest podstaw aby stwierdzić, że w niniejszej sprawie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych bądź prawnych uzasadniających zmianę prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lutego 2023 r. Przypomnieć należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 998/14, z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II FZ 1504/14 oraz z dnia 24 listopada 2021 r. sygn. akt I FSK 1989/21). Brak uzasadnienia wniosku powoduje zatem, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony bowiem strona nie wykazała zmiany okoliczności, które z kolei można byłoby rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 P.p.s.a. oraz art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.