I OSK 2331/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 303/17 w sprawie ze skargi Ł. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie, przechowywanie i oszacowanie pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości

UZASDNIENIE Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt III SA/Łd 303/17) po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za usunięcie, przechowywanie i oszacowanie pojazdu: 1. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...] października 2016 r.; 2. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu [...] lipca 2002 r. motocykl WSK [...] stanowiący własność Ł. T. został usunięty z drogi i umieszczony na parkingu strzeżonym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął postępowanie w sprawie przejęcia motocykla skarżącego na rzecz Skarbu Państwa, ale postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. postępowanie w tym przedmiocie umorzył. W dniu [...] października 2015 r. Powiat Z. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. o orzeczenie przepadku motocykla. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. (sygn. akt I Ns [...]) Sąd Rejonowy w Z. orzekł przepadek motocykla WSK stanowiącego własność Ł. T. na rzecz Powiatu Z. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Starosta Z. na podstawie art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. – zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym) w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018) oraz art. 104 K.p.a. i stosownych uchwał Rady Powiatu Z. (Nr XLIII/399/10, XIII/124/11, XXV/234/12, XXXIII/332/13, XLIII/444/14, IV/46/15, XII/135/15) ustalił zapłatę 12.626,24 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem motocykla marki WSK [...], brak numeru rejestracyjnego, numer identyfikacyjny VIN [...], którego właścicielem był Ł. T. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – po rozpatrzeniu odwołania Ł. T. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 139 K.p.a., art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 11 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) uchyliło zaskarżoną decyzję i ustaliło Ł. T. wysokość opłaty za usunięcie, przechowywanie i oszacowanie pojazdu – motocykla marki WSK [...], brak numeru rejestracyjnego, numer identyfikacyjny VIN [...], w kwocie 11.908,94 zł. Jak wskazał organ odwoławczy, w dniu [...] marca 2012 r. Starosta Z. skutecznie doręczył Ł. T. zawiadomienie z dnia [...] marca 2012 r. o usunięciu pojazdu oraz skutkach jego nieodebrania, a strona w związku z tym faktem nie tylko nie odebrała pojazdu, lecz nawet nie podjęła czynności zmierzających do wyjaśnienia jego statusu prawnego. Ponadto Ł. T. brał udział w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Z. w sprawie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z. Odnosząc się do zarzutu, że motocykl usunięty z drogi w dniu [...] lipca 2002 r. był innego koloru i nie posiadał jakiegokolwiek numeru identyfikacyjnego, Kolegium uznało, że jest on całkowicie gołosłowny i niepoparty żadnymi dowodami. Z kolei wysokość opłaty jest wynikiem wyłącznie nieodebrania pojazdu przez Ł. T. przez ponad 13 lat. Organ I instancji błędnie przy tym wyznaczył okres przechowywania pojazdu, który powinien również uwzględniać okres od dnia 20 lipca 2002 r. do 20 stycznia 2003 r., co jednak nie narusza art. 139 K.p.a. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że Ł. T. ponosi koszty związane z przechowywaniem pojazdu od dnia 4 września 2010 r. do dnia 2 grudnia 2015 r. (postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] października 2015 r. sygn. akt I Ns [...] stało się prawomocne 3 grudnia 2015 r.). Brak było przy tym podstaw do ustalenia stronie kosztów ubezpieczenia pojazdu OC w kwocie 12,30 zł. Na wysokość ustalonej opłaty składają się: opłata za usunięcie pojazdu – 338,09 zł, opłata za przechowywanie pojazdu – 11.331,00 zł, opłata za oszacowanie pojazdu – 239,85 zł. Skargę na powyższą decyzję złożył Ł. T., zarzucając jej naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i 80 K.p.a., art. 6 i art. 8 w zw. z art. 12 § 1 i art. 35 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał ją za zasadną aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Organy naruszyły przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Opisując na wstępie procedurę obliczenia kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu (art. 130a Prawa o ruchu drogowym) w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r. oraz przed tą datą, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że intencją znowelizowania art.130a ust. 10h było ponoszenie przez osobę, która przez niewłaściwe i niezgodne z prawem zachowania je spowodowało. Właściciela pojazdu winny jednak obciążać tylko koszty uzasadnione a więc takie, które są normalnym skutkiem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są wynikiem zaniechań czy bezczynności organu administracji. Kwestia ta ma istotne znaczenie w przypadku powstania kosztów przechowywania pojazdu usuniętego z drogi na parking strzeżony. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w świetle art.130a ust.10 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 września 2010 r.) Starosta występuje z wnioskiem do sądu cywilnego w rozsądnym terminie, tj. takim, który nie powinien być nadmiernie wydłużony. Nie może być natomiast tak, że organ nie robi nic przez długi okres czasu i dopiero po wielu latach występuje do sądu cywilnego, a następnie obciąża kosztami właściciela za cały okres przechowywania pojazdu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądowego. W ten sposób poprzez swoją bezczynność i zaniechania organ generuje powstanie kosztów, którymi w całości obciąża właściciela pojazdu. Postępując w ten sposób właściciel pojazdu ponosi koszty spowodowane także bezczynnością organu. Właściciel pojazdu winien ponosić koszty przechowywania, które są normalnym następstwem jego niewłaściwego zachowania a nie takie, które są spowodowane zaniechaniem organu. Zdaniem Sądu pierwszej instancji "zakończenie postępowania", o którym mowa w art. 130a ust.10 h Prawa o ruchu drogowym, odnosi się do postępowania o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z chwilą zatem uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się powiat i nie ma podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu. W rozpoznawanej sprawie skarżący został obciążony kosztami usunięcia motocykla z drogi, kosztami przechowywania pojazdu oraz kosztami jego oszacowania. Jeżeli chodzi o koszty usunięcia motocykla to obciążenie kosztami skarżącego wynika zarówno z przepisów obowiązujących w dacie usunięcia pojazdu (art.130a ust.1 Prawa o ruchu drogowym) jak i obowiązujących od dnia 4 września 2010 r. (art.130a ust.10h.) Odnośnie kosztów przechowywania i oszacowania motocykla to skarżący jest zobowiązany do ich ponoszenia na podstawie art.130a ust.10 h ww. ustawy. Zdaniem jednak Sądu pierwszej instancji organy nie wyjaśniły, czy koszty którymi obciążono skarżącego są kosztami uzasadnionymi. Skarżący został obciążony kosztami przechowywania za okres od 4 września 2010 r. do 2 grudnia 2015 r., czyli za okres od dnia wejścia w życie przepisu art.130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym do uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku motocykla na rzecz Powiatu Z. Organy nie wyjaśniły jednak, czy koszty przechowywania motocykla przez okres przeszło 5 lat są kosztami uzasadnionymi, które winien ponieść skarżący. Zdaniem bowiem Sądu pierwszej instancji, po wejściu w życie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym starosta winien niezwłocznie podjąć działania, o których mowa w tym przepisie, gdy tymczasem wystąpił do sądu o orzeczenie przepadku motocykla dopiero w dniu 13 października 2015 r., czyli po upływie przeszło 5 lat od dnia wejścia w życie ww. przepisu. Przez ten okres organ nie podjął żadnych działań, co oznacza, że pozostawał w bezczynności. Zaniechanie organu w tym zakresie generowało dodatkowe koszty przechowywania, bo w tym czasie motocykl skarżącego cały czas stał na parkingu strzeżonym. Wysokie koszty przechowywania motocykla były wynikiem zarówno niewłaściwego zachowania skarżącego (usunięto jego motocykl na parking strzeżony) jak i wieloletniej bezczynności organu w uregulowaniu stanu prawnego motocykla. Obecnie całymi kosztami został obciążony skarżący, a więc ma ponieść koszty zarówno swojego niewłaściwego zachowania jak i wieloletniego zaniechania Starosty. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można jednak obciążać właściciela takimi kosztami, które są skutkiem bezczynności organu, skoro nie można uznać, że całe koszty przechowywania motocykla przez okres przeszło 5 lat (od 4 września 2010r. do 2 grudnia 2015r.) są normalnym następstwem usunięcia pojazdu skarżącego. Nie zostało wyjaśnione, dlaczego wniosek do sądu o orzeczenie przepadku motocykla nie został złożony bezpośrednio po wejściu w życie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. tylko w dniu 13 października 2015 r. Organy nie wyjaśniły zatem dokładnie stanu faktycznego w sprawie ani w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. i co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd nie zgodził się przy tym z poglądem, że starosta nie jest związany żadnym terminem do wystąpienia z takim wnioskiem. I choć w art. 130a ust.10 ww. ustawy faktycznie nie ma mowy o terminie, to nie oznacza to całkowitej dowolności organu w tym zakresie. Przechowywanie pojazdu na parkingu strzeżonym generuje bowiem koszty i jest rzeczą zrozumiałą, że organ powinien podjąć działania, aby je maksymalnie zminimalizować. Powinien zatem wystąpić z takim wnioskiem w miarę rozsądnym terminie. Sąd pierwszej instancji w tym zakresie przywołał poglądy wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w innych sprawach. Jako niezasadny uznał nadto Sąd pierwszej instancji zarzut, że skarżący nie powinien ponosić żadnych kosztów związanych z motocyklem usuniętym z drogi, gdyż w myśl art.130a ust.10 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie usunięcia z drogi) przeszedł on na rzecz Skarbu Państwa i nastąpiło to na długo przez nowelizacją tego przepisu. Nadto w postanowieniu z dnia [...] października 2015r. Sądu Rejonowego w Z. (sygn. akt I Ns [...]) wyraźnie stwierdzono, że własnością motocykla był skarżący, czego ten sam nie kwestionował. Zgodnie natomiast z art. 365 § 1 K.p.c. Sąd w niniejszej sprawie jest związany ww. postanowieniem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak na wstępie na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c oraz art. 200 P.p.s.a., zaznaczając, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie prawa materialnego, t.j.: 1. art. 10 ust. 1 w związku z art. 7 i art. 184 Konstytucji RP przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem sąd administracyjny sprawując wymiar sprawiedliwości nie może swym orzecznictwem dokonywać zmian powszechnie obowiązujących norm prawa, a nadto zastosowanie danej normy prawa nie może naruszać Konstytucji RP i zakresu regulacji konstytucyjnej, bowiem sądy administracyjne sprawują jedynie kontrole działalności administracji publicznej, 2. art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w stanie faktycznym ustalonym w przedmiotowej sprawie istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego, jako właściciela pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, obowiązku poniesienia jedynie części kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, odpowiadającej "kosztom uzasadnionym", tj. koszty "będące normalnym następstwem jego nagannego zachowania", - naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.: 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań, co do dalszego postępowania zawierających precyzyjne wytyczne dla organu, co do sposobu ponownego przeanalizowania okresu, za jaki skarżący jest obowiązany ponieść koszty związane z przechowywaniem pojazdu, 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie niespójnego i wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia wyroku, wskazującego jako jego podstawę prawną tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a jednocześnie zawierającego argumentację świadczącą o błędnym – zdaniem Sądu – zastosowaniu przez organ przepisu prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Wskazując na powyższe zarzuty, Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w razie uznania, iż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podkreśliło, że kwestionuje wywody Sądu wskazujące na konieczność dokonania w realiach przedmiotowej sprawy oceny zasadności obciążenia skarżącego obowiązkiem zapłaty kosztów za okres od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do zakończenia postępowania. Kolegium nie zgodziło się również z poglądem Sądu, że wysokość kosztów obciążających właściciela usuniętego pojazdu powinna podlegać kontroli organów administracji publicznej w aspekcie długości przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Obowiązkiem skarżącego było odebranie pojazdu oraz uiszczenie stosownych opłat, a w razie jego nieodebrania pokrycie kosztów wskazanych w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Ł. T., wnosząc o jej oddalenie, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz oświadczając, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, którymi to podstawami, co należy podkreślić, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że może być on skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Skarżący kasacyjnie organ podnosi, że naruszenie powołanego przepisu polegało na: niezamieszczeniu precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania organu, niespójności uzasadnienia polegającej na wskazaniu jako podstawy prawnej wyroku tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., podczas gdy z uzasadnienia wyroku wynika argumentacja świadczącą o błędnym zastosowaniu przez organ przepisu prawa materialnego w postaci art. 130a ust. 10 h p.r.d. Odnosząc się do przytoczonych argumentów po pierwsze przypomnieć należy, że naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzega w ocenianym uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji wad, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można podzielić argumentacji skargi kasacyjnej, że uzasadnienie kwestionowanego wyroku zawiera nieprecyzyjne wskazania co do dalszego postępowania organu. Sąd I instancji polecił bowiem odnieść się do kwestii czy koszty, którymi został obciążony skarżący są kosztami uzasadnionymi. Sąd I instancji wskazał, że nie zostało wyjaśnione dlaczego wniosek do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku motocykla nie został złożony bezpośrednio po wejściu w życie ustawy z 22 lipca 2010 r., tylko w dniu 13 października 2015 r. W ocenie Sądu I instancji dopiero wyjaśnienie tej okoliczności pozwoli na dokonanie oceny czy koszty przechowywania motocykla w tym okresie można uznać za uzasadnione i obciążyć nimi skarżącego. Dalej Sąd I instancji wskazał, że brak jest rozważań organów obu instancji w tym zakresie, a zatem w sprawie nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie art. 7, 77 §1, 80 i 107 §3 K.p.a. – co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedstawionej argumentacji Sądu I instancji nie można przypisać wewnętrznej sprzeczności, czyniącej uzasadnienie niespójnym, a konsekwencji uniemożliwiającym kontrolę instancyjną wyroku. Chybiony jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 10h p.r.d. Zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji w końcowych swoich rozważaniach wskazał, że w przepisie art.130a ust.10h p.r.d. jest mowa o naliczeniu kosztów do zakończenia postępowania. Określenie "zakończenie postępowania" odnosi się do postępowania o stwierdzenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. Z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu cywilnego o przepadku właścicielem pojazdu staje się bowiem powiat i nie ma już podstaw do obciążania kosztami osoby nie będącej już właścicielem pojazdu. Ponadto wskazał, że jeśli chodzi o koszty usunięcia motocykla to obciążenie kosztami skarżącego wynika zarówno z przepisów obowiązujących w dacie usunięcia pojazdu (art.130a ust.1 p.r.d.) jak i obowiązujących od dnia 4 września 2010r. (art.130a ust.10h.) p.r.d.). Z kolei odnośnie kosztów przechowywania i oszacowania motocykla to w ocenie Sądu I instancji, skarżący jest zobowiązany do ich ponoszenia na podstawie art.130a ust.10h.) p.r.d. Zadaniem Sądu I instancji treść tego przepisu w sposób niewątpliwy wskazuje, że koszty te ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu dyspozycji jego usunięcia z drogi. Powyższe konstatacje Sądu I instancji są prawidłowe i w takim kształcie zdaje się ich nie kwestionować skarżący kasacyjnie. Natomiast w części uzasadnienia odnoszącego się do naruszenia przepisów postępowania Sąd I instancji uznaje, że doszło do naruszenia przepisów K.p.a. wskazując, że należy wyjaśnić m.in. dlaczego wniosek do sądu o orzeczenie przepadku nie został skierowany od razu po wejściu w życie ustawy zmieniającej lecz dopiero w 2015 r. Dalej Sąd I instancji stwierdza, że dopiero wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli na dokonanie oceny czy wszystkie koszty związane z przechowywaniem samochodu można uznać za zasadne i obciążyć nimi skarżącego. Z uwagi na niezakwestionowanie w skardze kasacyjnej oceny stanu faktycznego sprawy, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwa była wyłącznie na gruncie ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna nie zawiera bowiem zarzutu naruszenia powołanych przepisów postępowania administracyjnego, zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł odnieść do wskazanego przez Sąd I instancji naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 w związku z art. 7 i art. 184 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Art. 10 ust. 1 wyraża zasadę trójpodziału władz. Z kolei w art. 7 wskazano zasadę legalności działania organów władzy publicznej. Natomiast art. 184 Konstytucji stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Nie można uznać, że w sprawie doszło do naruszenia zasady trójpodziału władzy w powiązaniu w zasadą legalizmu. Negowanie oceny sądu w zakresie wykładni czy zastosowania przepisu prawa, nawet w przypadku gdyby dopuścił się on takiego naruszenia, nie uzasadnia stwierdzenia, że doszło do naruszenia trójpodziału władzy. Z kolei zarzut naruszenia zasady legalizmu powinien być powiązany z przepisem prawa, który ma lub powinien mieć zastosowanie w sprawie. Kwestionowanie stanowiska sądu I instancji w oparciu o art. 184 Konstytucji również nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Sąd I instancji nie wprowadził, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, pozanormatywnego pojęcia "kosztów uzasadnionych". Stwierdził jedynie, że obciążenie skarżącego kosztami za tak długi okres przechowywania pojazdu powinno być wyjaśnione i uzasadnione przez organy, co w ocenie Sądu I instancji stanowiło naruszenie przepisów postępowania. Jak już wspomniano skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów K.p.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a., odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego od organu na rzecz Ł. T. uznając, że odpowiedź na skargę kasacyjną jest lakoniczna i nie zawiera argumentacji zbieżnej z przyjętą za podstawę oddalenia tej skargi.