I OSK 2299/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – Starosty L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1412/22 w sprawie ze skarg Skarbu Państwa – Starosty L. i Miasta L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek uczestnika postępowania A.W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2023r. sygn. akt I SA/Wa 1412/22, oddalił skargi Skarbu Państwa – Starosty L. i Miasta L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Skarb Państw – Starosta L. zaskarżając orzeczenie w całości. Rozstrzygnięciu zarzucił: I. w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania, które uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 151 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 16, art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia przez WSA w Warszawie faktu, że organ II instancji wyszedł poza granice orzekania zakreślone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Organ II instancji utrzymując bowiem decyzję organu I instancji w całości (a nie jedynie w zaskarżonej części) ponownie orzekł również w zakresie w jakim niezaskarżona część decyzji organu I instancji stała się już ostateczna z upływem terminu do wniesienia odwołania, to jest w zakresie punktu drugiego decyzji Wojewody, co narusza art. 16 i art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a., a co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, tj. niedopełnienie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organu administracji publicznej nie zastosował środka przewidzianego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a w konsekwencji pozostawił w obrocie prawnym decyzję nieważną w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., pomimo iż decyzja ta została w niniejszej sprawie wydana z rażącym naruszeniem prawa, 3) naruszenie art. 151 w zw. z art. 133 §1 i art. 134 §1 p.p.s.a. w zw. żart. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi będące następstwem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, opisanego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, przez przyjęcie, że zespół dworsko - parkowy majątku M. w L. obejmujący obecnie działki ewidencyjne nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położone w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...] (w granicach wskazanych w decyzji Wojewody Małopolskiego) nie był funkcjonalnie powiązany z nieruchomością ziemską i wyżej wymienione nieruchomości nie podpadały pod działanie art.2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, podczas gdy postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji obu instancji zaaprobowane przez Sąd I instancji nie wykazało ponad wszelką wątpliwość braku takiego związku. Wręcz przeciwnie, a zwłaszcza w sytuacji, gdy po rozstrzelaniu przez Gestapo w czerwcu 1944r. A.S. - dotychczasowego zarządcy dworu M. nie zatrudniono nowego zarządcy, funkcję zarządu majątkiem musieli przejąć mieszkający w dworze właściciele majątku. A zatem na dzień wejścia w życie dekretu o reformie rolnej zabudowania dworskie musiały pełnić różnorakie funkcje, w tym również funkcję administracyjną do sprawowania zarządu nad majątkiem ziemskim, co sprawia, że nieruchomości te spełniały przesłanki, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, jako że zachodził związek funkcjonalny zespołu dworsko-parkowego z resztą nieruchomości o charakterze rolniczym, czego nie uwzględnił Sąd I instancji, a co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy bo skutkowało oddaleniem skargi Skarbu Państwa - Starosty L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2022r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej. II. w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił: 1) naruszenie przepisów z art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, przez błędne jego zastosowanie: a) polegające na zaaprobowaniu stanowiska organów administracji obu instancji uznającego, że nie wszystkie nieruchomości ziemskie dworu M. w L., pomimo spełnienia warunków określonych przepisem art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, przeszły bezzwłocznie, z mocy prawa, w całości - jak stanowi przepis, na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele reformy rolnej, lecz skutek ten wyłączono w stosunku do nieruchomości stanowiących obecne działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położone w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...] (w granicach wskazanych w decyzji Wojewody Małopolskiego) pomimo braku istnienia przesłanek do zastosowania takiego wyłączenia, gdyż przepisy dekretu nie dawały żadnych podstaw do dokonywania tego rodzaju wyłączeń, a zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, nieruchomości te, w części odpowiadającej gruntom ornym, łąkom, pastwiskom i ogrodom stanowiły użytek rolny, b) przez przyjęcie, w ślad za organem II instancji, że zespół dworsko - parkowy majątku M. w L., obejmujący obecne działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położone w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...] nie był funkcjonalnie powiązany z nieruchomością ziemską, a zatem nieruchomości te nie podpadały pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W oparciu o powyższe wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 2) zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania – K.W., który wniósł o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości, 2. zasądzenie od skarżącego na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto zrzekł się rozprawy. Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Rozpoznając powyższą skargę kasacyjną, stwierdzić trzeba, że pierwotny problem w niej ujawniony dotyczy kwestii ustalenia czy organ II instancji wyszedł poza granice orzekania zakreślone w odwołaniu od decyzji organu I instancji (pkt I ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej). Drugie z zagadnień, ujawnione na tle niniejszej sprawy dotyczyło natomiast kwestii, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły brak związku funkcjonalnego zespołu dworsko- parkowego majątku M. w L., obejmującego obecnie działki nr [...], [...], [...] i [...] (pkt I ppkt 3 oraz pkt II ppkt 1 petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tej pierwszej kwestii należy w pierwszej kolejności zauważyć, że Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. stwierdził, że: I. nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], w granicach parceli katastralnej pgr [...], objętej Lwh [...] tab. gm. kat. S.; działka ewidencyjna nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], w granicach parcel katastralnych: pgr [...], pb 1, objętych Lwh [...] tab. gm. kat. S. i pgr [...], objętej Lwh [...] gm. kat. S.; działka ewidencyjna nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], w granicach parcel katastralnych: pb [...], objętej Lwh [...] tab. gm. kat. S. i pgr [...], objętej Lwh [...] gm. kat. S.; działka ewidencyjna nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], w granicach parcel katastralnych: pgr [...], pb [...] i pgr [...], objętych Lwh [...] tab. gm. kat. S. - nie podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. II. nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], położona w jednostce ewidencyjnej L., obręb [...], w granicach parceli katastralnej pb [...], objętej Lwh [...] tab. gm. kat. S. - podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. Odwołania od ww. decyzji Wojewody Małopolskiego wnieśli Skarb Państwa - Starosta L. oraz Miasto L.. Obie strony zaskarżyły punkt I decyzji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] czerwca 2021 r. Zwrócić należy uwagę, że obie strony odwołujące się wniosły odwołanie jedynie od części decyzji organu I instancji, a mianowicie od pkt I decyzji orzekającej o nie podpadaniu ww. parcel pod działanie dekretu o reformie rolnej. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że intencją stron wnoszących odwołanie było zaskarżenie jej jedynie w tej części. Jeżeli zatem strona wyraźnie kwestionuje tylko taką część rozstrzygnięcia, która ma samodzielny byt, to w pozostałym zakresie decyzja staje się ostateczna, co zwalnia organ odwoławczy od rozstrzygania całości sprawy. Następnie należy zwrócić uwagę na treść art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który był podstawą rozstrzygnięcia organu II instancji. Przepis ten stanowi jeden z rodzajów rozstrzygnięć, które może podjąć organ odwoławczy w następstwie rozpatrzenia odwołania i wydawany jest przez organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, nawet gdy rozpatrywane jest odwołanie wniesione tylko od części decyzji. Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy oznacza zatem, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ pierwszej instancji, od którego wniesiono odwołanie. W ten sposób dokonana przez organ odwoławczy merytoryczna i prawna ocena legalności zaskarżonego orzeczenia organu I instancji znajduje odzwierciedlenie w sentencji, której treść odpowiada jednemu z rozstrzygnięć wskazanych w art. 138 k.p.a. Art. 138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć podejmowanych przez organ odwoławczy. Przywołany przepis ściśle określa kompetencje decyzyjne tego organu, co oznacza, że podjęte przez niego rozstrzygnięcie musi przyjąć postać jednej z decyzji wskazanych w tym przepisie. Organ odwoławczy wydaje więc na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Ponadto na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tak określony zakres kompetencji organu odwoławczego jednoznacznie wskazuje, że wskazane rodzaje rozstrzygnięć są bezwzględnie wiążące dla organu w tym znaczeniu, że decyzja, która nie mieści się w ramach tego przepisu stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyroki NSA z dnia 10 marca 1993 r., sygn. akt IV SA 1245/92 niepublik., z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 926/10 oraz z dnia 22 maja 2013r. sygn. akt I OSK 408/12 publik. CBOSA). Skora zatem w przedmiotowej sprawie organ II instancji rozpoznawał odwołanie wyłącznie od pkt I decyzji Wojewody z [...] czerwca 2021 r., to powyższa decyzja w części niezaskarżonej (pkt II decyzji) stała się ostateczna. Tym samym organ II instancji nie mógł wypowiadać się w odniesieniu do tego rozstrzygnięcia. Rozpoznawał natomiast odwołanie od wniesione od pkt I. Uznając brak jego zasadności wydał rozstrzygniecie zgodne z brzmieniem art. 138 §1 pkt 1 k.p.a tj. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Treść powyższego przepisu nie uprawniała organu do wydania decyzji o treści "utrzymuję w mocy decyzję w zaskarżonej części. Poza tym treść uzasadnienia decyzji Ministra wyraźnie wskazuje, że zakresem odwołania objęty był pkt I decyzji ( przede wszystkim str. 2 i 5 decyzji). Nie jest zatem zasadne stanowisko strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wyszedł poza granice zakreślone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Z powyższych względów zarzuty wskazane ty opisane w pkt I ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej należy uznać za bezzasadne. Pożądanego efektu nie mogły przynieść również pozostałe zarzuty (zarówno dotyczące naruszenia prawa procesowego jak i materialnego), koncentrujące się wokół interpretacji i stosowania art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r., nr 3, poz. 13 ze zm.), dalej: dekret PKWN, oraz § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania tego dekretu (Dz.U. z 1945 r., nr 10, poz. 51). Należy podkreślić, że dekret PKWN z 1944r. nie dotyczył wszelkich nieruchomości a jedynie nieruchomości ziemskich. Z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu wynika, że na cele reformy rolnej mogą być przeznaczone tylko te nieruchomości ziemskie, które odpowiadają celom wskazanym w art. 1 ust. 2 dekretu. Tak więc nie chodzi tu o wszystkie nieruchomości, które mogły być nazwane jako ziemskie, ale o pewną ich kategorię, a mianowicie nieruchomości o charakterze rolniczym, które mogły służyć realizacji określonych celów, które zostały wymienione w punktach a, b, c, d i e art. 1 ust. 2 dekretu. Państwo, aby te cele zrealizować, mogło przejąć tylko te nieruchomości ziemskie, które się do tego nadawały. Przy wyjaśnianiu pojęcia "nieruchomości ziemskie" należy uwzględnić normatywne cele reformy rolnej, a zwłaszcza w nawiązaniu do art. 1 ust. 2 dekretu, który ustalał, dla realizacji jakich zamierzeń mają służyć nieruchomości przejmowane na potrzeby reformy rolnej. Pogląd taki zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanej uchwały 7 sędziów z dnia 5 czerwca 2006 r. sygn. akt I OPS 2/06. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko przedstawione w uzasadnieniu ww. uchwały, wskazujące, że na cele reformy rolnej mogły być przeznaczone tylko te nieruchomości ziemskie, które odpowiadają celom wskazanym w art. 1 ust. 2 dekretu. Nie odnosiło się to do wszystkich nieruchomości, które mogły być nazwane jako ziemskie, ale o pewną ich grupę, przydatną do realizacji celów, które zostały wyczerpująco wymienione w art. 1 ust. 2 lit. a-e dekretu. Obowiązkiem organów administracji orzekających na podstawie § 5 rozporządzenia wykonawczego do dekretu było zatem zbadanie, czy dana nieruchomość ziemska podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Musiały one ustalić, czy wszystkie nieruchomości wchodzące w skład konkretnej nieruchomości ziemskiej miały charakter rolniczy, bądź były funkcjonalnie związane z taką nieruchomością ziemską, a jeżeli nie, to czy nieruchomości funkcjonalnie z nimi związane przekraczały normy obszarowe określone w powołanym przepisie (por. wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 46/04 i z dnia 12 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1236/05 publik. CBOSA ). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1 lit. e omawianego dekretu w zw. z § 5 rozporządzenia wykonawczego do dekretu i zasadnie uznał, że organ odwoławczy był uprawniony do zbadania, czy nieruchomość, tj. zespół dworsko-parkowy położony w L., stanowiący była własność G.M. podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, a więc do ustalenia, czy ta część nieruchomości ziemskiej miała charakter rolniczy, czy była funkcjonalnie związana z prowadzoną w ramach tego majątku działalnością rolniczą. Dokonując z kolei oceny ewentualnego zaistnienia związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem dworsko-parkowym, a częścią rolniczą majątku należy mieć na uwadze, że tego rodzaju związek zakłada wzajemną zależność pomiędzy nimi, prowadzącą do tego, że bez części dworskiej część rolna nie mogła funkcjonować. Tak rozumianej zależności w sprawie odnośnie ww. zespołu, znajdującego się w granicach obecnych działek [...], [...], [...] i [...] (pkt I decyzji Wojewody) – jak trafnie wywiódł Sąd I instancji - stwierdzić nie sposób. Z zachowanych dokumentów, a także źródeł historycznych pozyskanych w toku postępowania nie wynika, by pomieszczenia dworu oraz otaczającego go parku były wykorzystywane do celów związanych z prowadzeniem działalności rolnej w majątku. Uprawnione jest przy tym wnioskowanie Ministra, prawidłowo zaakceptowane przez Sąd Wojewódzki, że pozyskane dokumenty, wymienione szczegółowo w uzasadnieniu przez organ, świadczące o istnieniu na terenie majątku rządcówki oraz zatrudnionym zarządcy – A.S. wskazują na brak takiego związku. To zatem ewentualnie z tego miejsca, a nie z pałacu, który miał tylko typowo rezydencjalny charakter służący rodzinie M., zarządzono częścią rolną majątku. W tym stanie rzeczy nie sposób wyprowadzić wniosku, by ta część majątku G.M. pozostawała w tego rodzaju związku z pozostała częścią majątku (o charakterze rolnym), który powodowałby, że ta ostania bez kompleksu tworzącego zespół dworsko-parkowy, nie mogła funkcjonować. Związek taki w przedmiotowej sprawie nie występował także po zabójstwie rządcy A.S., które miało miejsce w czerwcu 1944 r. W ocenie skarżącej strony ta okoliczność powoduje, że zarząd majątkiem przeniesiony został na teren dworu, co automatycznie implikuje jego związek funkcjonalny z częścią rolną majątku. Stanowisko takie nie może zostać uznane za prawidłowe. Dla istnienia funkcjonalnego pomiędzy zespołem dworsko-parowym a częścią rolniczą majątku nie wystarcza ani związek podmiotowy przez osobę właściciela, ani też same powiązania finansowe i terytorialne (por. wyrok NSA z 25 lipca 2018 r. I OSK 2163/16, publik. CBOSA). Istotne może być natomiast ustalenie, że w części mieszkalnej pałacu czy dworu znajdował się także np. kantor czy biuro, z którego wykonywany był stały zarząd doraźnymi pracami wykonywanymi w części gospodarczej (znajdowały się tam księgi rachunkowe, dokonywano bieżących płatności pracownikom i dostawcom itp.). W badanej sprawie takich ustaleń brak. Tym samym nie można uznać, że pomiędzy obiema częściami majątku istniał związek funkcjonalny. Uznanie zatem w tych uwarunkowaniach, że część nieruchomości dawnego majątku G.M., stanowiąca ów zespół parkowo-dworski, w granicach aktualnych działek nr [...], [...], [...] i [...], nie podlegała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN - odpowiada prawu. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ze zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że między przedmiotowym zespołem dworsko- parkowym, a pozostałą częścią majątku ziemskiego nie istniał związek funkcjonalny uzasadniający twierdzenie, że mógł być wykorzystany na cele reformy rolnej oraz by pomiędzy tym zespołem a pozostałą częścią nieruchomości zachodziła zależność funkcjonalna, wskazująca na niemożność funkcjonowania obu tych części majątku oddzielnie. Powyższych konstatacji nie mogły zmienić odmienne twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, które w istocie stanowią polemikę ze stanowiskiem Sądu. Końcowo należy także wskazać, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Brak przekonania o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwość uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13 publik. CBOSA). Biorąc pod uwagę okoliczności powyższe okoliczności, Sąd Kasacyjny podziela stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Stosownie zaś do treści art. 193 p.p.s.a. zd. drugie, uzasadnienie wyroku NSA oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Wniosek uczestnika postępowania K.W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym został oddalony w oparciu o art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a. a contrario, albowiem przepis ten przewiduje zwrot kosztów, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej jedynie w stosunku do organu i do skarżącego. Brak jest podstawy prawnej do zwrotu kosztów dla uczestnika postępowania.