I OSK 2249/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Jolanta Górska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J., M. J. (s. P.), W. J., B. J., K. J., A. J., M. S., M. G., M. J. i M. J. (s. T.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2177/21 w sprawie ze skargi Województwa Mazowieckiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od Województwa Mazowieckiego na rzecz M. J., M. J. (s. P.), W. J., B. J., K. J., A. J., M. S., M. G., M. J. i M. J. (s. T.) solidarnie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 2177/21, po rozpoznaniu skargi Województwa Mazowieckiego, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. nr [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wydanie powyższego wyroku poprzedzone było następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi. Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 maja 1955 r. odmówiło dawnym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej nr hip. "[...]" z uwagi na to, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren tej nieruchomości przeznaczony jest pod społeczne budownictwo mieszkaniowe. W związku z tym korzystanie z tego gruntu nie da się pogodzić z przeznaczeniem terenu według opracowywanego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku M. J., M. J. (s. P.), W. J., B. J., K. J., A. J., M. S., M. G., M. J. i M. J. (s. T.), decyzją z dnia 23 maja 2018 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), stwierdziło nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 maja 1955 r. w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Województwa Mazowieckiego (dz. nr ew. [...] w obrębie [...], KW Nr [...]). W uzasadnieniu decyzji zauważono, że organ dekretowy ograniczył się do wskazania przeznaczenia nieruchomości zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, nie wskazując daty uchwalenia planu, organu, który go uchwalił, ani miejsca publikacji. Kolegium z urzędu posiada informację, że w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia na tym terenie obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania m.st. Warszawy, zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r. Zgodnie z tym planem teren spornej nieruchomości oznaczony był jako strefa II a i zawierał zapis: sposób zabudowy - luźny lub grupowy, ilość kondygnacji - 2, powierzchnia zabudowy - 30%. Przy ocenie spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. konieczne jest natomiast sięgnięcie po obowiązujący w chwili rozpoznawania wniosku plan zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że jeżeli organ dekretowy nie zbadał przeznaczenia nieruchomości, co było w myśl art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. warunkiem prawidłowego rozpatrzenia wniosku o przyznanie własności czasowej, to naruszył przepisy rozporządzenia o postępowaniu administracyjnym nakazujące dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 44 i art. 75 ust. 1 i 2). Powyższe naruszenia musiały w konsekwencji prowadzić do naruszenia art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 1945 r. Tym samym, jeżeli organ dekretowy w trakcie postępowania nie ustalił przeznaczenia nieruchomości zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, to nie posiadał wzorca do prawidłowego wskazania niemożliwości pogodzenia korzystania z gruntu przez wnioskodawcę. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Województwo Mazowieckie podniosło, że podana w decyzji księga wieczysta KW nr [...] nie obejmuje nieruchomości będącej przedmiotem decyzji. Na chwilę obecną dla działki nr [...] z obrębu [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Z wpisów w księgach wieczystych nie wynika, że obejmują one nieruchomości ozn. nr hip. "[...]". Pismami z dnia 22 maja 2019 r. oraz 29 lipca 2019 r. SKO zwróciło się do wnioskodawców o rozliczenie powierzchni dawnej nieruchomości hipotecznej i wyjaśnienie nieścisłości, które zostały podniesione we wniosku Województwa Mazowieckiego. W odpowiedzi z dnia 21 sierpnia 2019 r. wnioskodawcy wyjaśnili, że w pismach kierowanych w tej sprawie nastąpiła oczywista omyłka pisarska w numerze hipotecznym spornej nieruchomości. Wskazali, że wniosek w tej sprawie dotyczy nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], dz. ew. nr [...] z obr. [...], pochodzącej z dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]". Nadto wskazali, że dz. ew. nr [...] z obr. [...] miała ówcześnie numer księgi wieczystej [...], natomiast w lutym 2018 r. założono księgę wieczystą dla tej działki ewidencyjnej, tj. [...] (...)". W dniu 25 września 2019 r. do SKO wpłynęło rozliczenie powierzchni dawnej nieruchomości hipotecznej "[...]". Następnie decyzją z dnia 14 lipca 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, uchyliło decyzję z dnia 23 maja 2018 r. i w tym zakresie stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 26 maja 1955 r. w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Województwa Mazowieckiego (dz. nr ew. [...] w obrębie [...], KW nr [...]). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, z brzmienia art. 7 ust. 1 i ust. 2 dekretu wynika, że jedynym kryterium oceny, czy zachodzi przesłanka przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), jest ustalenie, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Chodzi tu o plan obowiązujący w chwili wydania decyzji (orzeczenia), a nie o plan opracowywany, jak to ma miejsce w tej sprawie. Powołując się na poglądy wyrażane w orzecznictwie SKO stwierdziło, że oparcie się na planie zagospodarowania przestrzennego będącym w opracowaniu rażąco narusza art. 7 ust. 2 powołanego dekretu. Dlatego ww. orzeczenie z dnia 26 maja 1955 r. obarczone jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W sprawie tej nie zaszły też nieodwracalne skutki prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę Województwa Mazowieckiego za zasadną, uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. oraz z dnia 23 maja 2018 r. Sąd podzielił zarzuty skargi, zgodnie z którymi skoro pismem z dnia 25 września 2019 r. wnioskodawcy złożyli do akt "Aneks do Badania stanu prawnego dawnej nieruchomości [...]", w którym w dalszym ciągu nie nastąpiło zbadanie nieruchomości oznaczonej jako "[...]", to należało wykonać mapę z wrysowaniem granic dawnej nieruchomości, której dotyczyło orzeczenie Prezydium, w celu zlokalizowania granic tej nieruchomości oraz rozliczenia jej powierzchni w stosunku do granic i powierzchni obecnych działek ewidencyjnych. W ocenie Sądu, zgromadzony i oceniony przez organ nadzoru materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przedmiotu postępowania roszczeniowego, to jest kwestii fundamentalnej, polegającej na stwierdzeniu, czy nieruchomość [...] zawiera się w działce nr [...] z obrębu [...]. Powoduje to, że nie można w sposób jednoznaczny i niewątpliwy ustalić, jakiego terenu dotyczy zaskarżona decyzja. Doszło zatem do naruszenia przez organ nadzoru art. 84 § 1 k.p.a., gdyż organ ten zobowiązany był do ustalenia powyższych okoliczności, a ustalenia te wymagają wiedzy specjalistycznej. Ponadto, zdaniem Sądu, SKO rozpoznając sprawę, nie zapewniło skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 29 lipca 2019 r., które organ przesłał do wiadomości skarżącego, zwrócił się on do wnioskodawców o uzupełnienie materiału dowodowego i wyjaśnienie nieścisłości, co do oznaczenia nieruchomości. Pomimo wpływu pism pełnomocnika wnioskodawców zawierającego twierdzenia, co do stanu faktycznego sprawy oraz nowe dowody SKO nie dało skarżącemu możliwości zapoznania się z nimi przed wydaniem decyzji, podczas gdy z dokumentów i wyjaśnień złożonych przez wnioskodawców nie wynika, że nieruchomość "[...]" wchodzi w granice obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Sąd podzielił przy tym twierdzenie skarżącego, że gdyby przed wydaniem zaskarżonej decyzji mógł zapoznać się z aktami sprawy, miałby możliwość wyrażenia swojego stanowiska i wnioskowania o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu rozliczenia powierzchni dawnej nieruchomości "[...]", będącej przedmiotem tego postępowania lub przedstawić dowody na tę okoliczność. Reasumując, w ocenie Sądu, organ nadzoru naruszył art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. poprzez stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 26 maja 1955 r., w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Województwa Mazowieckiego (sporna działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...], KW nr [...]), nie ustalając w sposób jednoznaczny, jakiego gruntu owo orzeczenie dotyczy i naruszając zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Skargę kasacyjną wnieśli M. J., M. J. (s. P.), W. J., B. J., K. J., A. J., M. S., M. G., M. J. i M. J. (s. T.), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie organ nadzoru winien był przeprowadzić dowód z opinii biegłego w celu rozliczenia powierzchni dawnej nieruchomości "[...]", podczas gdy opinia taka została przedłożona do akt przedmiotowej sprawy, a przy tym jest pełna, rzetelna i w pełni określa przedmiot niniejszego postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 4 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w wyniku błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organ nadzoru nienależycie zgromadził materiał dowodowy w niniejszej sprawie, gdyż nie jest możliwe ustalenie, że przedmiotowa nieruchomość hipoteczna "[...]" zawiera się w nieruchomości stanowiącej dz. ew. [...] z obr. [...], podczas gdy w przedmiotowej sprawie został zgromadzony cały materiał dowodowy potrzebny do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, a powoływana okoliczność wynika z treści opinii geodezyjnej sporządzonej przez mgr inż. W. W. oraz dołączonej do niej dokumentacji, przedłożonej w niniejszej sprawie, które to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi w wyniku błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organ nadzoru naruszył przepis art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie (Województwo Mazowieckie) czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, podczas gdy nie zostało wykazane, aby naruszenie tej zasady miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, zatem zarzut ten nie powinien zostać uwzględniony, które to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia - które to naruszenia w konsekwencji skutkowały uchyleniem przez Sąd I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. oraz decyzji ww. organu z dnia 23 maja 2018 r.; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 1491) w zw. z art. 2, 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski poprzez bezpodstawne uchylenie przez Sąd I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. jedynie ze względów formalnych, podczas gdy merytoryczne przesłanki wskazują, iż decyzje te są w pełni prawidłowe, co w konsekwencji skutkuje naruszeniem konstytucyjnych praw skarżących, z uwagi na to, iż w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe wydanie decyzji o identycznej treści, a tym samym może skutkować pozbawieniem skarżących prawa do ubiegania się o odszkodowanie za utratę przedmiotowej nieruchomości z uwagi brak prejudykatu koniecznego do wytoczenia powództwa o odszkodowanie związanego z wydaniem wadliwej decyzji; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 poz. 1491) w zw. z art. 6 ust. 1 oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (dalej jako: Konwencja Europejska) w zw. z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji Europejskiej poprzez bezpodstawne uchylenie przez Sąd I instancji decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. jedynie ze względów formalnych, podczas gdy merytoryczne przesłanki wskazują, iż decyzje te są w pełni prawidłowe, co w konsekwencji skutkuje naruszeniem prawa skarżących do rzetelnego procesu oraz zasadę zakazu dyskryminacji w zakresie ochrony prawa własności mienia skarżących wyrażonych w Konwencji Europejskiej, co może skutkować pozbawieniem skarżących prawa do ubiegania się o odszkodowanie za utratę przedmiotowej nieruchomości z uwagi brak prejudykatu koniecznego do wytoczenia powództwa o odszkodowanie związanego z wydaniem wadliwej decyzji. Wskazując na powyższe podstawy, skarżący kasacyjnie wnieśli o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 lipca 2021 r.; 2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; 3) rozpoznanie skargi także pod nieobecność skarżących kasacyjnie; 4) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Województwo Mazowieckie wniosło o jej oddalenie oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie tego Sądu przytoczonymi w skardze podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia ziszczenia się przesłanek nieważności postępowania, poddano ocenie wyrok Sądu I instancji, pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził prawidłowo kontroli zaskarżonej decyzji, czym naruszył przepisy postępowania. Pierwszy powód dla którego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję to stwierdzenie, że z przedłożonego przez wnioskodawcę do akt sprawy "Aneksu do Badania stanu prawnego dawnej nieruchomości [...]" nie wynika, że nastąpiło zbadanie nieruchomości oznaczonej jako "[...]". To stanowisko Sądu I instancji zostało sformułowane z uwagi na występujące określenia nieruchomości, tj. w orzeczeniu dekretowym z dnia 26 maja 1955 r. nieruchomość jest oznaczona nr hip. "[...]" a przedłożone 22 maja 2019 r. opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego W. W. dotyczy badania stanu prawnego dawnej nieruchomości "[...]", a to zdaniem Sądu nie pozwala na jednoznaczne ustalenie czy nieruchomość "[...]" wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona w tym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji jest niepełna, albowiem nie została oparta o pełną analizę dokumentów w sprawie, a przez to sformułowane stanowisko jest co najmniej przedwczesne. Mianowicie Sąd dokonując w tym zakresie poczynionych przez organy ustaleń nie poddał ich analizie a tylko wskazał, na występujące dwa różne określenia nieruchomości. Stąd też zasadnie skarżący kasacyjnie wskazują, że co do nazewnictwa dawnej nieruchomości hipotecznej jako "[...]" oraz tej wskazanej w rozliczeniu hipotecznym (dotyczącym badania stanu prawnego) jako "[...]" to z załączonych dokumentów archiwalnych wynika, że jest to ta sama nieruchomość na co wskazuje m.in. dokument znajdujący się na str. 3, tj. plan sytuacyjny z projektowanym podziałem części nieruchomości pod nazwą hipot. "[...]" przy ulicach [...], [...] i [...] w m.st. Warszawie, na którym to dokumencie geodeta uprawniony W. W. oparł się, celem wyznaczenia dawnych granic przedmiotowej nieruchomości hipotecznej. Nadto z odpisu zupełnego księgi wieczystej nr [...] (rubryka 0.2 pkt 1, tj. księgi wieczystej z której została odłączona w 2018 r. część nieruchomości (tj. przedmiotowa działka nr [...] z obr. [...]) i założono dla niej nową księgę wieczystą [...] wynika, iż nieruchomości objęte tą księgą (tj. [...]) pochodzą m.in. z wykazu hipotecznego "[...]", a ta okoliczność również nie była przedmiotem analizy Sądu. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie przeprowadził prawidłowo kontroli zaskarżonej decyzji, co zasadnie zostało podniesione w skardze kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. w wyniku błędnego uznania przez Sąd I instancji, że organ nadzoru naruszył art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie Województwu Mazowieckiemu czynnego udziału w postępowaniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w okolicznościach tej sprawy stanowisko Sądu I instancji jest niezasadne. Jak wynika z akt sprawy w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 23 maja 2018 r. którą stwierdzono nieważność orzeczenia dekretowego z dnia 26 maja 1955 r. nr [...] w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Województwa Mazowieckiego dz. nr ew. [...] w obrębie [...] podano KW nr [...]. Natomiast we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 13 czerwca 2018 r. Zarząd Województwa Mazowieckiego podniósł, że podana księga wieczysta nie obejmuje działki nr [...] z obrębu [...], natomiast dla działki nr [...] z obrębu [...] prowadzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Stąd pismem z dnia 29 lipca 2019 r. SKO zwróciło się do wnioskodawcy o wyjaśnienie powyższej wątpliwości, pismo to zostało przesłane do Województwa Mazowieckiego. W odpowiedzi wnioskodawcy przy piśmie z dnia 25 września 2019 r. złożyli sporządzony przez geodetę Aneks do Badania stanu prawnego badania stanu prawnego dawnej nieruchomości "[...]", w którym uwzględniono, że działka nr [...] z obrębu [...] aktualnie objęta księgą wieczystą KW nr [...], natomiast SKO nie przesłało przedmiotowego aneksu stronie Województwu Mazowieckiemu, a decyzja została wydana w dniu 14 lipca 2021 r. Zaznaczyć należy, że podnosząc w skardze do Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Województwo Mazowieckie nie wskazało, czy i w jaki sposób naruszenie to miało wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W takich okolicznościach wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a., a więc pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. A taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, nie zostały bowiem wskazane żadne czynności, których na przestrzeni tych dwóch lat nie można by podjąć, a nadto przedłożony w dniu 25 września 2019 r. Aneks dotyczył informacji o aktualnej księdze wieczystej w której ujawniona była działka nr [...] z obrębu [...], a więc okoliczności na którą zwróciło uwagę i podnosiło we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Województwo Małopolskie. W takich okolicznościach sprawy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.10 k.p.a. jest zasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, sformułowane w pkt 1, pkt 2 i pkt 3, a dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 oraz art. 10 k.p.a. W takich okolicznościach przedwczesne byłoby wypowiedzenie się co do zarzutów sformułowanych w pkt 4 i w pkt 5 a dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 oraz art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. w zw. art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną. W takich okolicznościach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.