I OSK 2239/22

Dnia 27 marca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 2804/20 w sprawie ze skargi C.spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystanie materiałów zasobu bez wymaganej licencji postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić C.spółce z ograniczoną odpowiedzialnością we Wrocławiu ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 100 (sto) złotych tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 2804/20 oddalił skargę C. spółki z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystanie materiałów zasobu bez wymaganej licencji. Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając: Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 5841 i art. 5842 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 1526, dalej "k.s.h.") przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na błędnej ocenie skutków przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej G. Biuro Geodezji K. K. (dalej "G.") w Skarżącą i niepoprawnym przyjęciu, że Skarżąca nie jest stroną stosunków prawnych powstałych po dokonaniu przekształcenia; 2) art. 48a ust. 1 Prawa geodezyjnego przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że korzystanie przez Skarżącą z materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie licencji udzielonej na wniosek Skarżącej i przez nią opłaconej, który to wniosek zawierał częściowo nieaktualne dane jest wykorzystaniem materiałów z tego zasobu bez wymaganej licencji, a także, że Skarżąca jako spółka powstała w wyniku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej G. i jako kontynuator (następca prawny) tej działalności oraz podmiot, który wstępuje w dotychczasowe stosunki prawne G., przedłużając licencję, której stroną było wcześniej G. i korzystając z tej licencji wykorzystuje materiały zasobu bez wymaganej licencji; 3) art. 48a ust. 1 Prawa geodezyjnego przez jego zastosowanie względem Skarżącej na skutek błędnej wykładni opisanej w pkt. 1 i 2 powyżej. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: 4) art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz. U. z 2021 poz. 735, dalej "k.p.a.") w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") polegające na nierozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący co nastąpiło przez niewzięcie pod uwagę istotnych okoliczności, z których wynikało, że mimo częściowo nieprawidłowych danych we wniosku licencyjnym podmiotem licencji była Skarżąca; 5) art. 8 k.p.a. i 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. przez tworzenie nadmiernego i niemającego oparcia w innych przepisach prawa rygoru formalnego związanego ze składaniem wniosku o udzielenie licencji, co narusza zasadę proporcjonalności, zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz szybkości i prostoty postępowania. Na podstawie ww. zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i z uwagi na to, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o rozpoznanie skargi zgodnie z żądaniem Skarżącej, czyli uchylenie decyzji Głównego Geodety Kraju w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (w razie uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona), zwrot kosztów sądowych i kosztów zastępstwa w postępowaniu przed sądami administracyjnym według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (art. 177 § 1 ppsa). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał 6 września 2021 r. i tego właśnie dnia Skarżąca reprezentowana przez r.pr. A. M. takową wniosła, lecz - wbrew art. 177 § 1 p.p.s.a. – bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zamiast do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 94 akt sądowych). Sąd kasacyjny przekazał ww. skargę kasacyjną według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, co nastąpiło 8 września 2021 r. ( k. 93 akt sądowych). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i w doktrynie utrwalony jest pogląd, który w pełni należy podzielić, że w sytuacji wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego z pominięciem właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, datą wniesienia skargi kasacyjnej jest data jej przekazania przez Naczelny Sąd Administracyjny do sądu właściwego. Skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (postanowienia NSA z: 11.5.2023 r. II OZ 247/23; 9.2.2016 r. II OZ 119/16; 9.12.2015 r. I OZ 1613/15; 28.7.2015 r. II OZ 707/15; 29.1.2015 r. II OZ 59/15; 22.8.2014 r. II OZ 810/14, cbosa; J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2021, s. 864, nb 8; H. Knysiak-Sudyka w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, s. 1079, uw. 6 J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 470 uw. 6; B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 505-506 i orzecznictwo aprobowane przez Komentatorów). Skarga kasacyjna została przekazana przez Naczelny Sąd Administracyjny 8 września 2021 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu. Skutkuje to koniecznością uznania, że wniesiona została po terminie i jako taka podlega odrzuceniu. Sąd kasacyjny wyjaśnia również, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje zastosowania art. 53 § 4 P.p.s.a., który dotyczy wyłącznie przypadków wniesienia skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 180 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.