I OSK 2236/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 59/24 w sprawie ze skargi T. Ż., B. V., B. G., D. O., H. L., M. H., M. H., P. H., M. S., T. N., W. N., W. H., Z. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 14 listopada 2023 r. nr NSP-VIII.7581.1.54.2023.DL w przedmiocie zwrotu udziału w prawie własności nieruchomości 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewody Pomorskiego na rzecz skarżących B. V., B. G., D. O., H. L., M. H., M. H., P. H., M. S., T. N., W. N., W. H., Z. S. oraz R. Ż., M. Ż. i A. Ż. (jako następców prawnych T.Ż.) solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 lipca 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 59/24 uchylił decyzję Wojewody P. z dnia 14 listopada 2023 r., nr NSP-VIII.7581.1.54.2023.DL oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia 31 stycznia 2023 r., nr GN.6821.2.2018.MC w przedmiocie zwrotu udziału w prawie własności nieruchomości. Skargę kasacyjną od wyroku złożył Wojewoda P. zarzucając Sądowi pierwszej instancji: I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia sprzecznego z treścią zgromadzonych w toku postępowania dowodów oraz pominięcie ustaleń faktycznych i dowolne uznanie, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany; 2. art. 133 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodów i ustaleń faktycznych poczynionych przez organy; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia wskazującego (m.in. pkt 3.16 uzasadnienia wyroku) na konieczność uchylenia decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania, podczas gdy nie istniały przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji w żądany przez Sąd sposób; 4. art. 133 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę i pominięcie ustaleń faktycznych oraz uznanie, że działka nr [...] jest zabudowana w części, podczas gdy z mapy podziału nieruchomości wynika jednoznacznie, że działka [...] jest w całości niezabudowana, a wewnątrz niej znajdują się 2 działki [...], na których po obrysie znajdują się budynki, co wobec uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, który wielokrotnie opiera orzeczenie na sformułowaniu "niezabudowana część działki [...]", jest podstawą do prawidłowego orzekania o wniosku stron i podstawą do prawidłowego rozpoznania sprawy (skarżący poglądowo załącza mapę podziałową celem wykazania istoty problemu oraz wpływu na wynik sprawy); 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji Wojewody P. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty (pkt 3.19 uzasadnienia wyroku WSA) i nakazanie organowi przeprowadzenia "postępowania wyjaśniającego co do realizacji celu wywłaszczenia w odniesieniu do całego zakresu żądania zgłoszonego przez wnioskodawców we wniosku, a więc tej części działki nr [...], która nie jest zabudowana budynkami mieszkalnymi", mimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że działka [...] jest niezabudowana w całości, a zabudowane po obrysie i wyodrębnione działki [...] i [...] nie są częścią ww. działki [...], jednocześnie co do której realizacja celu wywłaszczenia wynika z całokształtu materiału dowodowego (w szczególności dowodów z pkt 2 skargi, które Sąd pominął), co jednocześnie doprowadziło do błędnej oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organów i stwierdzenie, iż "Wojewoda odmawiając zwrotu 3/4 udziału we własności działki [...], wyszedł poza żądanie skarżących. Domagali się oni bowiem jedynie zwrotu przedmiotowej działki w części niezabudowanej, natomiast taki kształt rozstrzygnięcia obejmuje także zabudowę budynkami mieszkalnymi", co było nieuprawnione wobec zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności mapy. II. naruszenie prawa materialnego: 1. art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) (dalej: "u.g.n.") przez błędną wykładnię pojęcia "realizacja celu wywłaszczenia", niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że "nie sposób podzielić oceny dokonanej przez Wojewodę, że cel ten został zrealizowany", albowiem w ocenie Wojewody na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego cel budowy osiedla mieszkaniowego został zrealizowany na działce [...] (z ostrożności procesowej również na niezabudowanej części działki [...]). 2. art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że nie mogło dojść do modyfikacji celu, co w ocenie Wojewody na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo zinterpretowanej normy winno prowadzić do uznania, że cel w niniejszej sprawie mógł zostać i został zmodyfikowany, a w konsekwencji został na nieruchomości zrealizowany. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie skargi w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną udzielili skarżący domagając się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa radcy prawnego wg norm przepisanych od skarżącego kasacyjnie. Pismem z dnia 6 lipca 2026 r. poinformowano o śmierci T. Ż. oraz o przystąpieniu do sprawy jej następców prawnych w osobach: R. Ż., M.Ż. i A.Ż. Do pisma załączono akt zgonu T. Ż., akt poświadczenia dziedziczenia oraz pełnomocnictwa, których następcy prawni T. Ż. udzielili radcy prawnemu M.Ż.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 133 p.p.s.a., w których autor skargi kasacyjnej kwestionuje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd pierwszej instancji oraz przyjęcie, że przedwczesne było uznanie celu wywłaszczenia za zrealizowany. Wprawdzie należy zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera nieścisłości dotyczące określenia przedmiotu postępowania, jednak pozostają one bez decydującego znaczenia dla wyniku sprawy. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 78/21, przesądzono bowiem, iż wniosek dotyczył nieruchomości stanowiącej dawną działkę nr [...], której częścią pozostaje obecnie działka nr [...]. Wniosek obejmował zatem działkę nr [...], rozumianą jako część dawnej nieruchomości, która nie została zabudowana budynkami mieszkalnymi. Nie można więc podzielić tej części wywodu Sądu pierwszej instancji, która mogłaby sugerować, że przedmiotem postępowania była jedynie część geodezyjnie wyodrębnionej działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. II SA/Gd 78/21 wskazał, że złożony wniosek o zwrot nieruchomości dotyczył nieruchomości położonej w R., stanowiącej dawniej działkę nr [...], a obecnie działkę nr [...], w części, która nie jest zabudowana budynkami mieszkalnymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ten fragment uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku należy odczytywać w ten sposób, że wniosek dotyczy działki nr [...] a zatem tej części dawnej działki [...], która nie została zabudowana budynkami mieszkalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył też wówczas, że orzekające w sprawie organy przedmiotem swojego rozstrzygnięcia uczyniły jedynie część tego terenu - tj. nowoprojektowaną działkę nr [...], nie analizując celu wywłaszczenia i jego realizacji na pozostałym terenie objętym wnioskiem - tj. do nowoprojektowanych działek nr [...] i [...] i nie rozstrzygając adekwatnie do poczynionych ustaleń. Zasadnie w tej sytuacji Wojewoda wytknął Sądowi pierwszej instancji w skardze kasacyjnej, błąd jakoby przedmiotem postępowania była działka nr [...] w części. Jednocześnie jednak nie można uznać, aby wskazane wyżej uchybienie redakcyjne uzasadnienia zaskarżonego wyroku miało wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Z tej samej przyczyny nie mogą odnieść skutku zarzuty oznaczone w pkt I.4, I.5 oraz I.6 skargi kasacyjnej. Zarzuty te koncentrują się na wykazywaniu, że działka nr [...] była w całości niezabudowana, a zabudowa znajdowała się wyłącznie na odrębnych działkach nr [...] i [...]. Okoliczności te pozostają jednak wtórne wobec zasadniczej przyczyny uchylenia decyzji administracyjnych zaskarżonym wyrokiem. Zasadnie, bowiem Sąd pierwszej instancji zarzucił organom naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalenia faktyczne w sprawie poczyniono w sposób wadliwy. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem wywłaszczenia była parcela o numerze [...], a nie działka nr [...]. W tej sytuacji pismo Starosty W. z dnia 31 lipca 2023 r. oceniać należy jako niewystarczające dla wyjaśniania sprawy. Organ zwracając się do Gminy Miejskiej R. wnioskował o "przeszukanie zasobu starych zdjęć archiwalnych R., w celu odnalezienia tych, które przedstawiają przedmiotową działkę" a nie parcelę, którą wywłaszczono. Również zwracając się do Wojskowego Centrum Geograficznego pismem z 31 lipca 2023 r. Starosta W. zwracał się o "informację o posiadaniu zdjęć lotniczych przedmiotowej działki wykonanych w latach 1939-1950 celem ustalenia jej historycznego sposobu zagospodarowania". Wagi tego uchybienia dowodzi pismo Kierownika Archiwum Państwowego z 24 sierpnia 2023 r. w którym zwracał się on podanie precyzyjnych informacji, wskazując, na brak ewidencji gruntów wg numerów działek i podkreślając, że niezbędne jest podanie dawnych oznaczeń wieczystoksięgowych nieruchomości, której właścicielem był A. V. Należy zwrócić również uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. II SA/Gd 78/21 nakazał precyzyjne odtworzenie celu wywłaszczenia oraz zbadanie, czy na spornej, niezabudowanej części, wywłaszczonej nieruchomości cel ten został zrealizowany. Sąd przesądził wówczas, że przypadkowa, dzika zieleń czy samowolne ogródki przydomowe mieszkańców nie stanowią realizacji celu publicznego (osiedla mieszkaniowego), o ile nie były częścią zorganizowanej, udokumentowanej koncepcji PKP. Tymczasem, Wojewoda wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję - uzasadniając, że rozstrzygnięcie należy oprzeć na stanie prawnym i faktycznym nieruchomości z lat 1939 -1945 - uznał ustawę z dnia 9 marca 1949 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (Dz. U. Nr 18, poz. 117) za nieprzydatną do oceny celu wywłaszczenia. W konsekwencji przyjął, że zbędne jest poszukiwanie dowodów na podjęcie działań zmierzających do urządzenia ogrodów działkowych na niezabudowanej części działki, i - mimo zaleceń Sądu pierwszej instancji - postępowania dowodowego w tym zakresie nie przeprowadził. Jednocześnie jednak, ten sam organ swoje wnioski o realizacji celu wywłaszczenia wywodzi z: protokołu zdawczo-odbiorczego nr 44 z 15 września 1947 r., dokumentującego przekazanie Ministerstwu Komunikacji, na potrzeby D.O.K.P. w G., budynków robotniczych wybudowanych przez okupanta na parceli nr [...] oraz ich późniejszy remont przez PKP; pisma Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Gdańsku z 29 kwietnia 1949 r., nr Pr.G.III/1/121/49 - wniosku o wywłaszczenie, wskazującego, że: część parceli nr [...] została zajęta podczas okupacji pod budowę osiedla dla pracowników przemysłu wojennego, na objętych wnioskiem parcelach znajdowało się łącznie 18 budynków mieszkalnych, uszkodzenia wojenne budynków zostały usunięte na koszt PKP; obwieszczenia z 4 maja 1950 r. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, dotyczące m.in. części parceli nr [...] o powierzchni [...] ha, wraz z informacją o planie sytuacyjnym i załącznikach do wniosku wywłaszczeniowego. Wojewoda powołał się na sprzeciwy właścicieli z 1950 r. (L. B. z 1 kwietnia 1950 r., M. B. z 1 czerwca 1950 r., A. V. z 1 czerwca 1950 r.) i zawarte w nich informacje o terenie zajętym przez okupanta oraz o wybudowanych tam domach mieszkalnych. Dalej Wojewoda wskazuje na protokół rozprawy wywłaszczeniowej z 16 sierpnia 1950 r., zawierający wyniki oględzin, podczas których stwierdzono, że nieruchomości leżą w nowym osiedlu, znajduje się na nich 18 budynków mieszkalnych wybudowanych przez okupanta, a po wojnie zostały one przejęte i wyremontowane przez PKP. Trafnie w tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji dostrzegł brak konsekwencji w działaniu Wojewody przy ocenie materiału dowodowego na okoliczność ustalenia celu oraz faktu wywłaszczenia nieruchomości. Organ ten z jednej strony odstąpił od czynienia ustaleń w zakresie faktycznego urządzenia ogródków działkowych, argumentując to powojennym charakterem odnośnych uregulowań prawnych, z drugiej zaś strony własne stanowisko procesowe oparł właśnie na dokumentacji pochodzącej z okresu powojennego. W oparciu szkic sytuacyjny Osiedla Kolejowego w Z. z 23 sierpnia 1950 r., obejmującego teren obecnej działki nr [...] Wojewoda wywodzi przebieg rzeczywistych granic osiedla oraz to, że na parceli znajdowały się dwa budynki, a pozostała przestrzeń pozostawała niezabudowaną częścią osiedla. Argumentuje też, że uzasadnienie orzeczenia wywłaszczeniowego z 7 września 1950 r., wskazuje, że podczas rozprawy ustalono stan faktyczny zgodny z wnioskiem i planem sytuacyjnym, a okoliczności uzasadniające wywłaszczenie zostały udowodnione. Zaskarżona decyzja swoje ustalenia opiera też na orzeczeniu szacunkowym z 4 maja 1952 r., sporządzonym przez J. R., w którym stwierdzono, że wywłaszczone grunty są położone "na terenie osiedla", piśmie A. V. z 12 października 1952 r., w którym wskazał, że parcele były całkowicie uzbrojone - znajdowały się przy nich ulice, kanalizacja, wodociągi i oświetlenie, piśmie L. B. z 15 maja 1956 r., informującym o ogródkach urządzonych przez lokatorów w pobliżu budynków mieszkalnych. Wojewoda traktuje je jako potwierdzenie wykorzystywania niezabudowanego terenu na potrzeby mieszkańców osiedla. Takie stanowisko Wojewody obarczone jest wewnętrzną sprzecznością. Z jednej bowiem strony organ kwestionuje ocenę prawną oraz wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku - obligujące do zweryfikowania zamierzeń inwestycyjnych PKP względem niezabudowanej budynkami mieszkalnymi części nieruchomości - wywodząc, jakoby miarodajne dla sprawy pozostawały wyłącznie ustalenia faktyczne i prawne z okresu od dnia 1 września 1939 r. do dnia 9 maja 1945 r. Z drugiej zaś strony, kluczowy argument na poparcie swojej tezy organ wywodzi z ustaleń oraz dokumentacji pochodzącej z lat 50. XX wieku. Dodatkowo Wojewoda formułuje wnioski na podstawie analizy zdjęcia lotniczego z 1947 r., ustalając na jego podstawie stan zagospodarowania terenu poprzez wskazanie na istnienie prawdopodobnych ogródków przydomowych. Tego rodzaju niekonsekwencja w doborze materiału dowodowego i cenzurze czasowej ustaleń faktycznych nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Wskazać należy też, iż wprawdzie powołany przez Wojewodę załącznik do niemieckiego wniosku z dnia 10 sierpnia 1942 r. o pomoc finansową na budowę osiedla (znajdujący się w aktach archiwalnych pod sygn. APG 37, 1/394, w tłumaczeniu biegłej M. BK.) przewidywał realizację określonych prac infrastrukturalnych - w tym budowę kanalizacji, oczyszczalni ścieków, dróg, wodociągów, odwodnienia oraz sieci elektroenergetycznej, jak również zagospodarowanie terenów zielonych (obejmujące m.in. zdjęcie i ponowne ułożenie darni oraz warstwy gleby) - niemniej jednak ustalenia te stanowią jedynie deklaracje o charakterze ogólnym. Dokumentacja ta w żadnym zakresie nie przypisuje bowiem przedmiotowych zamierzeń inwestycyjnych do konkretnie wydzielonej części wywłaszczonej nieruchomości, co uniemożliwia przyjęcie, że doszło do zindywidualizowanego i faktycznego jej zagospodarowania na wskazane cele. Reasumując tę część rozważań, za całkowicie chybione należy uznać stanowisko Wojewody, który ponownie przyjął, iż sam fakt ukorzenienia się roślinności (trawy, drzew i krzewów) oraz zagospodarowanie terenu przez lokalną społeczność na cele ogrodowe można utożsamiać z "modyfikacją celu wywłaszczenia" przesądzającą o jego realizacji. Brak jest podstaw do podważenia konkluzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do wadliwości zaskarżonego aktu. Ocena stanu faktycznego dokonana przez organ nosi znamiona dowolności i wymyka się kontroli sądowej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy w żaden sposób nie potwierdza bowiem, by cel wywłaszczenia został zrealizowany w odniesieniu do ściśle określonej działki objętej wnioskiem zwrotowym. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4, art. 153 p.p.s.a. oraz art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera sformułowania, które mogłyby sugerować potrzebę wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, jednak z całości motywów rozstrzygnięcia wynika jednoznacznie, że Sąd pierwszej instancji oceniał zgodność z prawem decyzji już wydanych i wskazywał zakres niezbędnych ustaleń przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Nie formułował natomiast wiążących dyrektyw co do rodzaju przyszłego rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Zarzut ten opiera się zatem na nadmiernie formalistycznym odczytaniu uzasadnienia wyroku. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 ust. 1 u.g.n., dotyczące błędnej wykładni pojęcia realizacji celu wywłaszczenia oraz dopuszczalności jego modyfikacji. Przedmiotem kontroli kasacyjnej pozostaje bowiem wyrok Sądu pierwszej instancji, który uchylił decyzje organów przede wszystkim z uwagi na niepełne ustalenie stanu faktycznego. Skoro postępowanie wyjaśniające wymaga ponownego przeprowadzenia, to rozstrzyganie na obecnym etapie, czy doszło do realizacji celu wywłaszczenia albo czy cel ten uległ modyfikacji, byłoby przedwczesne. Ocena prawidłowości zastosowania art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n. wymaga bowiem uprzedniego poczynienia pełnych ustaleń faktycznych odnoszących się do całego przedmiotu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko, że organy administracji powinny ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające oraz odnieść się do całego zakresu wniosku o zwrot nieruchomości. Jakkolwiek, za zasadne należy uznać zastrzeżenia autora skargi kasacyjnej dotyczące nieprecyzyjnego określenia przez Sąd pierwszej instancji przedmiotu postępowania, to uchybienie to nie podważało trafności końcowego rozstrzygnięcia o uchyleniu decyzji administracyjnych. Z tego względu, mimo konieczności częściowej korekty argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skarga kasacyjna jako całość nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.