I OSK 2193/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 695/16 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] 2016 r., nr [...], 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. D. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 695/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu [...] r. J. D., zw. dalej skarżącym, raportem skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji [...] poinformował, że aktem notarialnym z dnia [...] r. nabył lokal mieszkalny w N. przy ul. [...], jak i że od dnia [...]. lokal ten jest jego miejscem zamieszkania. W dniu [...] r. do Komendanta Powiatowego Policji wpłynął wniosek skarżącego w sprawie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie ww. lokalu mieszkalnego. Wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony decyzją Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r. Po otrzymaniu prawomocnej decyzji Komendant Wojewódzki Policji [...], podważył zasadność przyznania przedmiotowego świadczenia i wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] r., a następnie decyzją z [...] r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Komendant Główny Policji decyzją z [...] r., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] r. W uzasadnieniu wskazał, że przyznanie skarżącemu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący zamieszkuje wraz z rodziną w lokalu mieszkalnym położonym w N. przy ul. [...] na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. zawartej z [...], przy czym lokal ten nabył wspólnie żoną od Województwa [...] aktem notarialnym z dnia [...] r. Z powyższego organ wywiódł, że w dacie złożenia wniosku ([...]r.) skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, bowiem posiadał tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego, a okoliczność nabycia tego lokalu pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, z którego wynika, że pomoc finansowa przysługuje na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W ocenie Komendanta Głównego Policji, w tej sytuacji, zasadnie organ I instancji stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r. o przyznaniu pomocy finansowej. W skardze na powyższą decyzję J. D. zarzucił naruszenie: (1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że w sprawie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa, (2) art. 94 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3, § 3a oraz § 4a rozporządzenia z dnia 17 października 2001r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej pomoc finansową oraz przyjęciu, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, (3) art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania pomocy finansowej oraz błędne przyjęcie, że otrzymanie pomocy finansowej nie obejmuje refundacji kosztów jego nabycia, (4) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżący posiadał tytuł do lokalu mieszkalnego oraz, że nabycie lokalu w formie aktu notarialnego nie stanowi podstawy do przyznania pomocy finansowej na jego zakup. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 maja 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 695/16, oddalił skargę J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] r., nr [...] wskazując, że zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] r., nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w wysokości [...] zł. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji argumentując, że bezspornym jest, iż skarżący w dniu [...] r. raportem skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji [...] poinformował, że w dniu [...] r. nabył od Województwa [...] lokal mieszkalny położony w N. przy ul. [...] i że lokal ten jest od [...] r. jego miejscem zamieszkania. W załączeniu przedłożył kserokopię aktu notarialnego – umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i jego sprzedaży. Zdaniem Sądu, poza sporem jest również okoliczność, że [...] r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. W ocenie Sądu, oznaczało to, że skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na lokal mieszkalny, już po jego odpłatnym uzyskaniu. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że skarżący składając wniosek miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co oznaczało, że nie przysługuje mu pomoc finansowa. Skarżący w dniu złożenia wniosku nie tylko był wspólnie z żoną współwłaścicielem lokalu, ale również w lokalu tym zamieszkiwał. Zajmował go bowiem na podstawie umowy najmu. Przepis art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie stanowi, że pomoc finansowa przysługuje na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Słusznie zatem, zdaniem Sądu, organy obu instancji uznały, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu I instancji, z wyżej wymienionych przyczyn zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. był nieuzasadniony. Sąd nie podzielił także stanowiska zawartego w skardze zmierzającego do wykazania, że jeśli w przedmiotowej sprawie już raz toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. zakończone decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. o jego umorzeniu, wobec niedoręczenia skarżącemu decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej, to ponowne wszczęcie postępowania nadzorczego, niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia obarczone jest wadą nieważności. Sąd wskazał, że umorzenie postępowania administracyjnego było w tym wypadku tylko formalnym załatwieniem sprawy, a nie jej rozstrzygnięciem z punktu widzenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego i dlatego rozstrzygnięcie to nie mieściło się w zakresie przesłanki dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną – art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Decyduje tu bowiem charakter sprawy i okoliczności umorzenia postępowania (niedoręczenie skarżącemu decyzji z dnia [...] r. i doręczenie jej dopiero w dniu [...] r.). Biorąc powyższe pod uwagę WSA, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej J. D. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie wraz z decyzjami organów I i II instancji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt,1 lit c p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że przy rozpoznaniu sprawy przez organ II instancji doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i organ II instancji dokonał niepełnej oceny materiału dowodowego, co skutkuje niewłaściwym zastosowaniem normy prawa materialnego, a tym samym istnieją podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, w szczególności w sytuacji błędnego przyjęcia, że skarżący nie jest uprawniony do otrzymania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji oraz błędnego przyjęcia, iż otrzymanie pomocy finansowej nie obejmuje refundacji kosztów jego nabycia oraz że zawarcie umowy sprzedaży lokalu w formie aktu notarialnego nie stanowi podstawy do przyznania pomocy finansowej przeznaczonej na zakup lokalu mieszkalnego, 1) art. 141 § 1 ust. 2 i ust. 3 p.p.s.a. w zw. z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa uzasadniająca stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji [...], II) na podstawie art. 174 pkt 1 naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 94 ust. 1 ustawy o Policji w zw. § 3, § 3 a oraz § 4 a rozporządzenia z dnia 17 października 2001r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów - poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej Komendanta Powiatowego Policji [...] numer [...], z dnia [...] r. przyznającej skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego oraz niewłaściwym przyjęciu, że skarżący nie jest uprawniony w świetle brzmienia ww. przepisów do otrzymania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący nie dysponował prawem do lokalu mieszkalnego będącego własnością komunalną. Przebywał w lokalu na podstawie umowy najmu zawartej z osobą trzecią. Zdaniem skarżącego, wykupienie na własność zajmowanego lokalu mieszkalnego stanowiło realizację celu, na jaki pomoc finansowa mogła być przeznaczona. W jego ocenie, odmowa przyznania pomocy finansowej na dokonanie zakupu nieruchomości w sytuacji, w której skarżący poniósł nakłady finansowe z tym związane spowodowała pogorszenie jego sytuacji materialnej i pozostaje w sprzeczności z celem, dla którego ustawodawca przewidział pomoc finansową określoną w art. 94 ust 1 ustawy o Policji. Nadto, skarżący podniósł, że wobec decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji [...] z dnia [...] r. już raz toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności, zakończone decyzją o umorzeniu tego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., którą organ stwierdził nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. przyznającej skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Policji wywiódł, że przyznanie skarżącemu pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie badaniu podlega legalność decyzji, która była wydana w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Trzeba zatem pamiętać, że organ administracji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w kontrolowanej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W związku z tym w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji, albo jej niezgodności z prawem, nie jest natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Dlatego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ocenie podlega sama decyzja, a nie poprzedzające ją postępowanie. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z uwagi na doniosłość zasady trwałości decyzji zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i oczywistość tę właściwy organ ma obowiązek wykazać. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Z uwagi na fakt, że rażące naruszenie prawa odnoszone jest jedynie do przypadków wyraźnego i niedwuznacznego przekroczenia treści przepisu, nie zaś do jego błędnej wykładni, podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji nie stanowi naruszenie przepisu, który budzi wątpliwości interpretacyjne, tzn. może być interpretowany na kilka sposobów, z których żaden nie może być uznany za oczywiście błędny. Brak jednolitego rozumienia przepisu i zastosowanie jednej z interpretacji niejednoznacznych przepisów nie można uznać za rażące naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji. Sytuacja taka ma miejsce także w takich sprawach jak niniejsza zob. np. wyroki NSA z 14.06.2016r., sygn. akt I OSK 1784/15, z 29.06.2017r., sygn. akt I OSK 2625/15 W niniejszej sprawie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji argumentując, że skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na lokal mieszkalny, już po jego odpłatnym uzyskaniu, co oznaczało, że składając wniosek miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a w konsekwencji nie przysługiwała mu pomoc finansowa. W tym kontekście wskazać należy, że przesłanką pozytywną otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale jest status policjanta w służbie stałej. Przesłanki negatywne, niepozwalające na przydział lokalu wymienia natomiast art. 95 ust. 1 ustawy o Policji i są one, oprócz wymienionej w pkt 1, identyczne jeśli idzie o niemożność przydziału lokalu, jak i przyznanie pomocy finansowej na jego uzyskanie, jako prawa zamiennego, alternatywnego wobec przydziału lokalu. W związku z zaistniałym w niniejszej sprawie stanem faktycznym należy zwrócić uwagę na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08, która chociaż odnosi się do funkcjonariuszy Służby Więziennej, to w orzecznictwie wielokrotnie wyjaśniano, wobec tożsamości regulacji w zakresie uprawnień funkcjonariuszy tej służby dotyczących mieszkań z unormowaniami dotyczącymi funkcjonariuszy policji, że jej teza może mieć zastosowanie w niniejszej sprawie (zob. np. wyrok NSA z 20 października 2017, sygn. akt I OSK 206/16). W uchwale tej stwierdzono, że nabycie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie wyklucza samo przez się przyznania tej pomocy. W uzasadnieniu uchwały Sąd zajmował się m.in. kwestią, na jaką datę - nabycia lokalu czy złożenia wniosku - należy oceniać uprawnienia funkcjonariusza do uzyskania pomocy finansowej. Sąd stwierdził, że skoro pomoc finansowa jest świadczeniem udzielanym na wniosek, a nie z urzędu, to dopiero po złożeniu wniosku wraz z dokumentacją jest rozważana kwestia czy funkcjonariusz spełnia warunki do otrzymania świadczenia. Spełnienie przesłanek musi być zatem ocenione na dzień złożenia wniosku, a nie na dzień zakupu lokalu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten w pełni podziela. Z tezy powołanej uchwały jednoznacznie wynika, że złożenie wniosku po dokonaniu zakupu lokalu przez funkcjonariusza samo przez się nie wyklucza pomocy finansowej. W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] r. nabył lokal mieszkalny, lokal ten od [...] r. był jego miejscem zamieszkania. W dniu [...] r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Z powyższego organy wywiodły, że skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na lokal mieszkalny, już po jego odpłatnym uzyskaniu, a zatem miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, co oznaczało, że nie przysługuje mu pomoc finansowa. Stanowisko to prowadzi do wniosku, że gdyby skarżący złożył wniosek przed datą zakupu lokalu mieszkalnego, to pomoc finansową mógłby uzyskać, a utrata prawa do tego świadczenia nastąpiła jedynie z uwagi na nabycie lokalu. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stwierdził, że złożenie wniosku o pomoc po nabyciu lokalu samo przez się przyznania tej pomocy nie wyklucza. Nadto, dokonując wykładni celowościowej przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji, uznać należało, że nie sposób podzielić stanowiska, iż zakup lokalu mieszkalnego w okolicznościach, w których funkcjonariusz spełnia wszelkie warunki do uzyskania pomocy finansowej na jego zakup (czego w niniejszej sprawie nie badano), przekreśla możliwość uzyskania tej pomocy tylko dlatego, że wcześniej nie został złożony wniosek. W kwestii tej dodatkowo wskazać należy na przepis § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 17 października 2001r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów, który stanowi potwierdzenie powyżej zaprezentowanego stanowiska. Skoro bowiem jednym z dokumentów dołączanych do wniosku o udzielenie pomocy może być umowa kupna lokalu sporządzona w formie aktu notarialnego czy wyciąg z księgi wieczystej, to znaczy, że ustawodawca dopuszcza możliwość złożenia wniosku po zakupie mieszkania (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2017r., sygn. akt I OSK 206/16). Tym samym NSA orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że wskazane przez organy administracyjne okoliczności nie stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności ze względu na rażące naruszenie prawa, skoro już w trybie zwykłego postępowania administracyjnego rodzą one kontrowersje, wymagają interpretacji i skutkują odmiennymi orzeczeniami sądowymi. Oczywiście nie można a priori wykluczyć wszczęcia i prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych, w tym również w przedmiocie stwierdzenia nieważności takich decyzji. Oznacza to, że w niniejszej sprawie organy nie wykazały rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok. Nadto, Sąd uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozpoznał skargę uchylając decyzje organów obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 9