I OSK 2192/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2017 r. II SA/Bd 997/16 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. II SA/Bd 997/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Od powyższego wyroku M. G. - reprezentowany przez r. pr. T. K. - wywiódł skargę kasacyjną. Pismem z dnia 24 września 2017 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną, a pismem z dnia 28 września 2017 r. skarżący kasacyjnie wniósł uzupełnienie skargi kasacyjnej. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów administracyjnych na podstawie art. 61 § 3 ppsa skarżący kasacyjnie zawarł w piśmie z 28 września 2017 r., motywując go zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r. I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Pogląd ów w pełni akceptuje doktryna i orzecznictwo (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 231, uw. 18; postanowienie NSA z: 13.11.2013 r. I OSK 2546/13; 13.11.2013 r. II OSK 2158/12; 13.11.2013 r. II OSK 2159/12; 7.11.2013 r. II OSK 2656/13; 7.11.2013 r. II OSK 2672/13, cbosa). Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. II SA/Bd 997/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przywrócił skarżącemu kasacyjnie termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Pismo z 28 września 2017 r., w którym został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, zostało nadane 2 października 2017 r. Nie wpływa to jednak negatywnie na rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie, ponieważ ustawodawca nie określił terminu, ograniczającego jego złożenie (k. 99-107, 109-114, 115, 117-118 akt sądowych). Z konstrukcji art. 61 § 3 ppsa wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Winien on zatem w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek i zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie umotywował swojego wniosku ani nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Już z tego powodu wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Na możliwość zastosowania instytucji z art. 61 ppsa wpływa jednak nie tylko konieczność spełnienia ustawowych przesłanek, ale również sama istota aktów prawnych, o wstrzymanie których się wnioskuje. W przedmiotowej sprawie decyzją z [...].11.2012 r. nr [...] Starosta [...] odmówił dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków użytku gruntowego dla określonej w decyzji działki (k. 110-108 I tomu akt administracyjnych), a decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (k. 125-118 II tomu akt administracyjnych). Nie sposób wstrzymać wykonania decyzji organów administracji już z tego powodu, że nie wywołują one żadnych skutków, które mogłyby zostać wstrzymane. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.