I OSK 216/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 299/16 w sprawie ze skargi D. O. na decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 299/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę D. O. (dalej określanego jako skarżący) na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r.), powołując się na przepisy art. 94 ust. 1a i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, ze zm., obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, § 3a ust. 1 pkt 6 i ust. 3 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864, ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem), zobowiązał skarżącego do zwrotu udzielonej pomocy finansowej w wysokości 18.464 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący od dnia [...] lipca 2003 r. pełnił służbę stałą w Policji. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. przyznano skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego w kwocie 16.676 zł. W toku pełnienia służby wyrokiem Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w dniach [...] stycznia 2013 r. oraz [...], [...], [...], [...] i [...] lutego 2013 r. na obszarze powiatu p., jako funkcjonariusz Wydziału Ruchu Komendy Powiatowej Policji w P., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w zakresie przyjmowania korzyści majątkowych, poświadczania nieprawdy w wystawianych mandatach karnych i przekraczania uprawnień przysługujących funkcjonariuszom Policji, przyjmował korzyści majątkowe o charakterze majątkowym i rzeczowym w zamian za zachowania stanowiące naruszenie prawa, tj. odstępowanie od czynności prawnych ukarania mandatem karnym i ukarania punktami karnymi w sytuacji stwierdzonych wykroczeń drogowych, co pozostawało w związku z pełnieniem funkcji policjanta i za ten czyn skazany został na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz karę grzywny. Wyrok uprawomocnił się z dniem [...] kwietnia 2015 r. Wcześniej skarżącego zawieszono w pełnieniu czynności służbowych, a rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji – zwolniono ze służby z dniem [...] kwietnia 2014 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że prawomocne skazanie policjanta za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, popełnionego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na mocy powołanych przepisów ustawy o Policji, rodzi obowiązek orzeczenia o zwrocie udzielonej pomocy finansowej na zasadach określonych w rozporządzeniu. Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący podnosząc m.in. zarzut zastosowania przez organ przepisów z chwili uprawomocnienia się wyroku karnego, a nie z chwili popełnienia przez niego przestępstwa, a ponadto wadliwego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, decydującym jest fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu i dlatego data uprawomocnienia się wyroku decyduje o powstaniu obowiązku zwrotu pomocy finansowej. Z tego też względu i w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia jako stawkę pomocy podlegającej zwrotowi organy przyjęły obowiązującą w dniu uprawomocnienia się wyroku skazującego (21 kwietnia 2016 r.) kwotę 4.606 zł oraz przysługujące policjantowi w dniu przyznania pomocy finansowej (5 lutego 2010 r.) 4 normy zaludnienia. Organ odwoławczy uznał uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji za jasne i wyczerpujące i z tego względu nie podzielił zarzutu odwołującego się w tym zakresie. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zawarł wniosek uchylenia decyzji organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że organ nie wskazał podstawy prawnej nadającej komendantowi wojewódzkiemu Policji kompetencję do rozpatrzenia sprawy w drugiej instancji oraz zarzucił, że zaskarżoną decyzję wydała osoba, która nie piastuje funkcji organu administracyjnego. W odpowiedzi na tę skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej wskazując, że organem drugiej instancji w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji jest właściwy komendant wojewódzki Policji na podstawie art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji. Nadto Komendant nadesłał upoważnienie dla osoby, która podpisała zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku, którym oddalił skargę, w pierwszej kolejności przedstawił zasady przeprowadzania kontroli sądowoadministracyjnej, a następnie stwierdził, że skarga jest całkowicie nieuzasadniona. Zdaniem Sądu wszelkie wątpliwości podniesione przez skarżącego w odwołaniu w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji zostały jednoznacznie wyjaśnione w decyzji organu odwoławczego, z kolei do zarzutów w stosunku do decyzji organu odwoławczego zgłoszonych w skardze organ ten odniósł się w odpowiedzi na skargę. Sąd zgodził się w pełni ze stanowiskiem i argumentacją przedstawioną przez organy. Brak wskazania w decyzji normy kompetencyjnej do wydania tej decyzji przez konkretny organ nie powoduje naruszenia przepisów proceduralnych, skoro przepis taki istnieje. Także brak dołączenia do decyzji upoważnienia dla osoby podpisującej decyzję nie powoduje naruszenia przepisów prawa wobec wykazania, że takie upoważnienie zostało wcześniej udzielone. Oceniając zgodność z prawem decyzji zobowiązującej do zwrotu pomocy finansowej Sąd przytoczył najpierw treść art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, w świetle której policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, jest obowiązana do zwrotu tej pomocy finansowej. Z regulacji tej wynika wprost, że obowiązek zwrotu pomocy finansowej wiąże się z prawomocnością orzeczenia skazującego za popełnienie przestępstwa. Na taką interpretację wskazuje też § 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że pomoc finansowa podlega zwrotowi m. in. gdy osoba, która otrzymała pomoc finansową, została prawomocnie skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 94 ust. 1a ustawy o Policji (pkt 3). Do ustalenia zaś wysokości kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje się liczbę norm zaludnienia określoną w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej oraz stawkę tej pomocy obowiązującą w dniu powstania obowiązku jej zwrotu (§ 5 ust. 2). Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.). Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 września 2016 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna oparta została o podstawę naruszenia prawa materialnego. Pierwszy zarzut odniesiony został do art. 94 ust. 1a ustawy o Policji przez zastosowanie tego przepisu, pomimo że narusza przewidzianą w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości wobec prawa, bezzasadnie różnicując sytuację prawną funkcjonariuszy Policji, którym udzielono pomocy finansowej wobec braku lokalu mieszkalnego przez przyznanie pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego i którym udzielono tej pomocy przez przyznanie równoważnika pieniężnego, przewidując obowiązek zwrotu tylko wobec tych funkcjonariuszy, którym przyznana została pomoc na uzyskanie lokalu lub domu. Następnie pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 94 ust. 1a ustawy o Policji i § 5 ust. 2 rozporządzenia przez: - zastosowanie tych przepisów, mimo że naruszają wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę przyzwoitej legislacji i pewności prawa nie określając jednoznacznie daty powstania obowiązku zwrotu i podstaw żądania zwrotu udzielonej pomocy, - błędną wykładnię tych przepisów przez ustalenie, że dniem powstania obowiązku zwrotu udzielonej pomocy finansowej jest dzień uprawomocnienia się orzeczenia skazującego za przestępstwo, podczas gdy analiza treści przepisów wskazuje, iż ustawodawca łączy obowiązek zwrotu z popełnieniem przestępstw, a nie jego wydaniem i prawomocnością. W oparciu o tę podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wniósł o: 1) przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności art. 94 ust. 1a ustawy o Policji z art. 32 Konstytucji, 2) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że ustawodawca w art. 94 ust. 3 ustawy o Policji nie udzielił delegacji dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do ustalenia szczegółowych zasad zwrotu udzielonej pomocy finansowej. W ustawie tej brak jest również określenia momentu, w którym powstaje obowiązek zwrotu udzielonej pomocy, a wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji nie można tego momentu wiązać z prawomocnością wyroku skazującego. Wydanie wyroku skazującego stanowi jedynie przesłankę formalną do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu pomocy finansowej. Jeżeli ustawodawca wprowadza obowiązek zwrotu udzielonej pomocy w związku z popełnieniem przestępstwa to brak jest uzasadnienia dla uprawnienia do ustalenia wysokości tej kwoty powyżej kwoty faktycznie udzielonej pomocy, a przewidziane w przepisach uprawnienie do podwyższenia kwoty zwrotu o wskaźnik waloryzacyjny nie znajduje uzasadnienia, wręcz przeciwnie – w sposób rażący godzi w interesy obywatela, któremu udzielono pomocy finansowej. Zdaniem autora skargi kasacyjnej uregulowanie umożliwiające podwyższenie kwoty pieniężnej stanowi formę uzyskania przez Skarb Państwa dodatkowych środków finansowych, które można uznać za odpowiadające instytucji odsetek, mimo braku zwłoki zobowiązanego do zwrotu i podstaw do naliczenia dodatkowej opłaty. Następnie pełnomocnik stwierdził, że art. 94 ust. 1a ustawy o Policji narusza konstytucyjną zasadę równości w sposób nieuzasadniony różnicując sytuację funkcjonariuszy Policji otrzymujących pomoc finansową. Formą pomocy przewidzianą w art. 92 ustawy o Policji jest przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Tymczasem ani przepisy ustawy o Policji, ani rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez funkcjonariuszy równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przewidują obowiązku zwrotu tego rodzaju pomocy w przypadku popełnienia umyślnego przestępstwa związanego ze służbą, w przeciwieństwie do funkcjonariuszy, którym udzielono pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestionuje ona w drodze kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w dwóch aspektach. Żaden nie jest jednak zasadny. Odnosząc się do pierwszego z nich należy stwierdzić, że przepis art. 94 ust. 1a ustawy o Policji statuuje obowiązek zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 tej ustawy udzielonej policjantowi na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec której orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Słusznie zauważa autor skargi kasacyjnej, że ustawa o Policji w Rozdziale 8 – "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" przewiduje różne formy pomocy finansowej udzielanej tym funkcjonariuszom. Oprócz wymienionej na wstępie pomocy na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1), policjantowi przysługuje uprawnienie do równoważnika pieniężnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1), do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (art. 91 ust. 1), czy też do zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby (art. 93 ust.1). Jednakże z faktu, że ustawodawca przewidział obowiązek zwrotu pomocy finansowej jedynie w sytuacji określonej w art. 94 ust. 1a, nie można wyprowadzać wniosku, iż z tego powodu powołany przepis narusza przewidzianą w art. 32 Konstytucji RP zasadę równości wobec prawa poprzez zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy Policji, którym udzielono różnych form pomocy finansowej. W orzecznictwie, przede wszystkim Trybunału Konstytucyjnego utrwalone jest stanowisko, że z wyrażonej w art. 32 Konstytucji zasady równości wynika nakaz równego, czyli jednakowego traktowania wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą. Równe traktowanie oznacza traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących i faworyzujących. Ustalenie, czy zasada równości została rzeczywiście naruszona wymaga ustalenia kręgu adresatów, do których się odnosi budząca wątpliwości norma prawna oraz wskazania tych elementów, które są prawnie relewantne (por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU 1997, nr 3-4, poz. 41, z dnia 6 marca 2007 r., sygn. P 45/06, OTK - A 2007, nr 3, poz. 22). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że adresatami normy prawnej zawartej w art. 94 ust. 1a ustawy o Policji są wszyscy funkcjonariusze Policji, którym udzielona została pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Zatem stwierdzenie przez sąd popełnienia m.in. przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, popełnionego w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej przez każdego funkcjonariusza Policji, któremu udzielona została pomoc w takiej formie, jest równoznaczne z ustaniem uprawnienia do korzystania z udzielonej pomocy finansowej i powoduje konieczność jej zwrotu. Sankcja ta w żaden sposób nie powoduje zróżnicowania sytuacji prawnej tych funkcjonariuszy Policji. Nie ma znaczenia, że w przypadku innych form pomocy finansowej, głównie równoważnika pieniężnego za brak lokalu, co akcentuje wnoszący skargę kasacyjną, ustawodawca w razie prawomocnego skazania funkcjonariusza nie przewidział skutku w postaci obowiązku zwrotu pomocy finansowej. Inne są bowiem cele i sposób wykorzystania takiej pomocy finansowej. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że obowiązek zwrotu pomocy finansowej, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy, jest konsekwencją regulacji wynikającej z art. 95 ust. 1 pkt 9 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że nie przydziela się lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej policjantowi, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu m.in. za przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej. Skoro zatem osobie takiej nie można udzielić pomocy finansowej w tej formie, to z uwagi na wagę popełnionego czynu udzielona pomoc podlega zwrotowi. Wskazał również na to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. K 1/08, OTK A 2010, nr 2, poz. 14 stwierdzając, że przepisy art. 94 ust. 1a i art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji są zgodne z art. 2 Konstytucji i nie są niezgodne z art. 32 i art. 46 Konstytucji. Nie znajduje usprawiedliwienia drugi zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 94 ust. 1a ustawy o Policji i § 5 ust. 2 rozporządzenia zarówno przez błędną wykładnię, jak i niewłaściwe zastosowanie. Już z literalnego brzmienia art. 94 ust. 1a ustawy o Policji wynika, że źródłem powstania obowiązku zwrotu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego nie jest decyzja administracyjna orzekająca o zwrocie, lecz prawomocny wyrok sądu skazujący funkcjonariusza Policji za popełnienie przestępstwa, o którym mowa w tym przepisie. Zatem uprawomocnienie się wyroku skazującego stwarza nie tylko podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu pomocy finansowej, ale także określa datę powstania obowiązku zwrotu pomocy finansowej. Po wtóre, obowiązek zwrotu obejmuje udzieloną funkcjonariuszowi Policji pomoc finansową, nie zaś kwotę udzielonej pomocy finansowej. Konsekwencją takiej regulacji prawnej jest zawarte w art. 94 ust. 2 ustawy o Policji upoważnienie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, nie tylko trybu postępowania w sprawie zwracania pomocy finansowej i zasad zwracania tej pomocy, ale także sposobu obliczania wysokości pomocy finansowej orzekanej do zwrotu. Przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia stanowiący, iż do ustalenia wysokości kwoty pomocy finansowej podlegającej zwrotowi przyjmuje się liczbę norm zaludnienia określoną w decyzji o przyznaniu pomocy finansowej oraz stawkę tej pomocy obowiązującą w dniu powstania obowiązku jej zwrotu stanowi wypełnienie normy wypływającej z art. 94 ust. 1a ustawy o Policji, nie przekraczając zakresu delegacji ustawowej. Nie można więc racjonalnie twierdzić, że uregulowanie to w sytuacji, gdy wysokość zwracanej pomocy finansowej jest wyższa od kwoty udzielonej pomocy stanowi formę uzyskania przez Skarb Państwa w sposób nieuzasadniony dodatkowych środków finansowych. Wbrew więc odmiennym twierdzeniom autora skargi kasacyjnej sposób ustalenia wysokości pomocy finansowej podlegającej zwrotowi ma swoje umocowanie w przepisie rangi ustawowej i nie narusza przy tym zasad poprawnej (przyzwoitej) legislacji. Odnosząc się tej kwestii wypada wskazać, że zasada poprawnej legislacji, stanowiąca element demokratycznego państwa prawnego, była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego (m.in. w wyrokach z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. K 7/99, OTK ZU 2000, nr 1, poz. 2, z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. K 28/02, OTK - A 2003, nr 2, poz. 13). Trybunał konsekwentnie reprezentuje stanowisko, że z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Z wyłożonych wyżej powodów treść przepisów art. 94 ust. 1a ustawy o Policji i § 5 ust. 2 rozporządzenia jest jasna i zrozumiała, stąd nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie nie znalazł powodów uzasadniających wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie art. 193 Konstytucji, z pytaniem prawnym sformułowanym w skardze kasacyjnej, jako że dokonując kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzył się niezgodności art. 94 ust. 1a ustawy o Policji z art. 32 Konstytucji. W związku z powyższym skarga kasacyjna podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.