I OSK 2139/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 960/17 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 13 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/GI 960/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego przez T. S. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku przytoczono następujące okoliczności faktyczne i prawne: Policjantowi w służbie stałej T. S. na podstawie oświadczenia mieszkaniowego z dnia [...] stycznia 2013 r. decyzją Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznano równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego według stawek wynikających z obowiązujących przepisów jako osobie posiadającej rodzinę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] przyznał jednorazowo T. S. na jego wniosek pomoc finansową na budowę domu w wysokości [...] zł brutto. Wypłaty świadczenia dokonał [...] Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] stycznia 2015 r. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej wypłacany był T. S. w okresach miesięcznych z dołu od kwietnia 2013 r. (z nadpłatą za okres od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego, tj. [...] stycznia 2013 r., do dnia doręczenia decyzji przyznającej) nieprzerwanie do lutego 2017 r., kiedy to wypłacony został równoważnik za 31 dni stycznia 2017 r. Decyzją Nr [...] z dnia 24 marca 2017 r. właściwy w sprawie organ Policji orzekł o cofnięciu T. S. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powołując się na art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, § 1 ust. 2 pkt 2 i § 6 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (zgodnie z tym ostatnim decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów), Komendant Powiatowy Policji w [...] stwierdził, że otrzymując w dniu [...] stycznia 2015 r. pomoc finansową Pan T. S. utracił uprawnienia do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, a zatem należało mu cofnąć przedmiotowe uprawnienie. Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. zobowiązał Pana T. S. do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego według stawki przysługującej policjantowi posiadającemu członków rodziny za okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia 3[...] stycznia 2017 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego T. S. otrzymał pomoc finansową na uzyskanie domu jednorodzinnego, która to okoliczność jest negatywną przesłanką przyznania uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak mieszkania, a kiedy wystąpi w trakcie jego pobierania stanowi przesłankę cofnięcia policjantowi prawa do przedmiotowego równoważnika. Zatem w sytuacji otrzymania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, zgodnie z § 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002 r. w sprawie ... równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, funkcjonariusz ma obowiązek zgłosić to, składając nowe oświadczenie mieszkaniowe. Ponieważ T. S. nie zgłosił, że na jego konto wpłynęła pomoc finansowa na uzyskanie domu jednorodzinnego, uznano, że nie wypełnił on obowiązku poinformowania w oświadczeniu mieszkaniowym o wystąpieniu zmian mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika. A w takim przypadku wydaje się decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej okresu i kwoty nienależnie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, umarzając postępowanie organu I instancji w sprawie jego zwrotu za dni [...] i [...] stycznia 2015 r. w wysokości [...] zł. W pozostałej części, tj. żądania od T. S. zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wypłaconego za okres od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. w kwocie [...] zł, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący T. S. wskazał, że zaskarża wyżej opisana decyzję w całości i wnosił o umorzenie postępowania i obciążających go należności z tytułu wypłaconego równoważnika. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu [...] marca 2013 r. nabył prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jako osoba posiadająca rodzinę, gdyż nie posiadał tytułu prawnego do własnego lokalu mieszkalnego i wraz z żoną i synem mieszkał w lokalu mieszkalnym należącym do swojego ojca. W dniu 20 października 2014 r. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z wnioskiem o przyznaniu pomocy finansowej na budowę domu. Dalej podał, że przed wydaniem decyzji o przedmiotowej pomocy finansowej, w dniu [...] stycznia 2015 r. wypełnił, a następnie złożył oświadczenie mieszkaniowe dotyczące uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący stwierdził, że nieprawdą jest, iż nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany miejsca zamieszkania, gdyż raportem z dnia [...] stycznia 2016r. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...] o tym fakcie, informację tę przekazał w formie raportu, niezrozumiałym . jest dla niego zatem zarzut, iż winno to zostać w formie oświadczenia mieszkaniowego T. S. ocenił, że paradoksalne jest stwierdzenie organu orzekającego o tym, że w odniesieniu o braku potwierdzenia odbioru decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego zawarto sformułowanie, że brak jego podpisu na stosownym pouczeniu jest równoznaczny z faktem wytworzenia takowego pouczenia w 2 egzemplarzach, z których jeden musiał zostać odebrany przez policjanta". Decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. o przyznaniu pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego zawierała pouczenia: o opodatkowaniu świadczenia, o przypadkach i zasadach jego zwrotu oraz o możliwości zaskarżenia jej odwołaniem, natomiast w żaden sposób nie odnosiła się do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a organ II instancji w ogóle nie wypowiadał się na temat jej doręczenia. Fakt ten z formalnego punktu widzenia pozostaje w oczywistej sprzeczności ze stanem rzeczywistym i stanowi podstawę jego roszczeń. Skarżący wskazał, że nieprawdą jest, iż brak doręczenia w/w decyzji, w której zawarte jest pouczenie, nie rodzi żadnych skutków prawnych, gdyż nadpłata będąca przedmiotem postępowania jest dla niego i jego rodziny oczywistą dolegliwością i oddziaływa na jego wizerunek jako funkcjonariusza Policji. Zasadny jest wniosek o umorzenie postępowania oraz obciążających go kosztów z tytułu wypłacenia mu przedmiotowego równoważnika, które wystąpiły na skutek niedopatrzenia oraz błędów proceduralnych i zaniedbań ze strony KPP w [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny W Gliwicach w uzasadnieniu wyroku uchylającego decyzje organów obu instancji wskazał, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu, w świetle najdalej idącego zarzutu skargi, sprowadzała się przede wszystkim do oceny, czy decyzja Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z [...] marca 2013 r. przyznająca skarżącemu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego w ogóle weszła do obrotu prawnego. Ustalenie tej kwestii miało bowiem kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy i rzutowało bezpośrednio na możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonego tu rozstrzygnięcia (oraz aktu go poprzedzającego) przez Sąd. Jedynie decyzja, która weszła do obrotu prawnego, może zostać uznane za wiążący akt administracyjny, który wywołuje skutki prawne. Zatem tylko w przypadku wejścia w życie (doręczenia skarżącemu) decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z [...] marca 2013 r. możliwe było wydanie dalszych decyzji będących konsekwencją tej decyzji, a mianowicie decyzji Nr [...] z dnia [...] 2017 r. orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz zaskarżonej tu decyzji i rozstrzygnięcia go poprzedzającego. W toku postępowania administracyjnego skarżący podał, ze nie pamięta, czy wspomniana decyzja była mu doręczona. Z kolei w skardze sprecyzował, że twierdzenie organu administracji, że brak jego podpisu na stosownym pouczeniu (tak skarżący nazywa decyzję) jest równoznaczny z faktem wytworzenia takowego pouczenia w 2 egzemplarzach, z których jeden musiał zostać odebrany przez policjanta", z formalnego punktu widzenia pozostaje w oczywistej sprzeczności ze stanem rzeczywistym i stanowi podstawę jego roszczeń. Skarżący wskazał, że nieprawdą jest, iż brak doręczenia w/w decyzji, w której zawarte jest pouczenie, nie rodzi żadnych skutków prawnych (...). Słowo "formalny" w potocznej mowie oznacza "prawdziwy, rzeczywisty". Prowadzi to do uprawnionego wniosku, że skarżący nie potwierdza, iż otrzymał decyzję Nr [...] z [...] marca 2013 r. Skutki prawne doręczenia nastąpią dopiero wówczas, gdy przedmiotem tego doręczenia będzie oryginał decyzji, a nie jakakolwiek jej kopia czy odpis. Wniosek taki można wprost wyprowadzić z wykładni literalnej art. 109 § 1 k.p.a. Zakładając bowiem, że intencją ustawodawcy byłoby uzależnienie bytu prawnego decyzji od faktu doręczenia jej oryginału bądź odpisu, to racjonalny ustawodawca dałby temu wyraz w omawianej regulacji. Fakt zaś, że w art. 109 § 1 K.p.a. nie zostało zawarte sformułowanie "decyzję bądź jej odpis...", świadczy w ocenie Sądu o tym, że jedynie doręczenie stronie oryginału decyzji, będzie mogło zostać uznane za prawidłową formę realizacji wymogu opisanego w art. 109 § 1 K.p.a. Jedynym gwarantem uprawnienia strony do możliwości oceny poprawności rozstrzygnięcia organu, jest doręczenie stronie decyzji w oryginale. Przyjmuje się na gruncie postępowania administracyjnego, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Ważne jest to, że doręczenie decyzji stanowi o jej wprowadzeniu do obrotu prawnego. Wprawdzie przyjmuje się, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), to jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia. Zdaniem sądu I instancji nieporozumieniem jest twierdzenie zawarte w notatce służbowej z dnia [...] lipca 2017 r., że skoro drugiego egzemplarza decyzji nie ma w aktach sprawy, to należy uznać, iż został on doręczony skarżącemu. Wobec bowiem oświadczeń skarżącego, który nie potwierdza doręczenia mu decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z [...] marca 2013 r. i nie udowodnienia przez organy Policji, że fakt taki miał rzeczywiście miejsce, oczywistym jest, zdaniem sądu I instancji, iż skoro wspomniana decyzja nie weszła do obrotu prawnego, to brak było podstaw prawnych i faktycznych do wydania dalszych decyzji będących konsekwencją tej decyzji, a mianowicie decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia ją poprzedzającego. Skoro zatem decyzja Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] z [...] marca 2013 r. nie weszła do obrotu prawnego, to nie wywołała skutków prawnych i nie może być traktowana jako wiążący strony akt administracyjny. Bez znaczenia prawnego pozostaje tu fakt, że organ bezpodstawnie wypłacał skarżącemu równoważnik pieniężny (gdyż działo się to poza ramami postępowania administracyjnego). Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, który wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: - § 7 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2013r., poz. 1130 z późn. zm.) w zw. z art. 92 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (t.j. Dz.U. z 2017 poz. 2067 ze zm.). Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 § 1, art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) - art. 109 § 1 i art. 110 § 1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic niniejszej sprawy, niezastosowanie w niej przepisu rozstrzygającego o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, badanie w kontekście doręczenia i skutków jego niedokonania, rozstrzygnięcia pozostającego poza granicami sprawy, której dotyczy skarga, a nadto poprzez nieodzwierciedlenie w sentencji wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu; - 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przedstawienie okoliczności sprawy prowadzące Sąd I instancji do błędnego wniosku, że skarżący nie potwierdza, iż otrzymał decyzję o przyznaniu świadczenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komendant podniósł, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał, albowiem w skardze zarzut "braku podpisu na stosownym pouczeniu" skarżący T. S. odniósł do "braku potwierdzenia do odbioru decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego", natomiast z uzasadnienia wyroku wynika, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżący miał na myśli decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (świadczy o tym dopisek "tak skarżący nazywa w/wym decyzję"). W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, skarżący miał pełną świadomość, że brak potwierdzenia przez niego odbioru zaskarżonej decyzji zniweczy skutki prawne doręczenia. Ponadto wskazano, że T. S. nie kwestionował doręczenia mu przedmiotowej decyzji i w istocie przyznał, że decyzja taka go wiązała, albowiem w uzasadnieniu skargi wskazuje że w dniu [...] marca 2013 r. nabył prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Komendant wyjaśnił, że pracownik organu policji zapewnił, że decyzje przygotowuje się w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których każdy ma walor oryginału, pierwszy egzemplarz przeznaczony jest dla strony, drugi zaś pozostaje w aktach i jedynie niedopatrzenie pracownika spowodowało, że nie odebrał od strony pokwitowania. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. przyznająca równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego była w posiadaniu skarżącego. Podkreślił, że zarówno organ jak i Sąd I instancji błędnie przyjęły, że skarżący nie potwierdził odbioru decyzji nr [...] z [...] marca 2013r. zaś skarżący wyraźnie wskazuje, że brak jest potwierdzenia odbioru decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należy odnieść się do prawnoprocesowej podstawy kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia art. 3 § 1, art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oraz art. 109 § 1 i art. 110 § 1 k.p.a. Zarzut ten sprowadza się w istocie do twierdzenia, że ocena czy doszło do doręczenia skarżącemu decyzji o przyznaniu mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego wykracza poza granice sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje to stanowisko za słuszne. Nie budzi bowiem żadnych wątpliwości, że decyzja o przyznaniu skarżącemu równoważnika została wydana na wniosek skarżącego i była wykonywana przez znaczny okres czasu, przez dokonywanie wypłat przyznanego świadczenia, a zatem istniała w obrocie prawnym. Decyzja ta była zgodna z żądaniem skarżącego i nie została zakwestionowana w trakcie jej wieloletniego wykonywania. Oczywiste jest także, że sprawa przyznania równoważnika pieniężnego i sprawa cofnięcia tego prawa to dwie różne sprawy administracyjne. Ograniczenie się przez sąd I instancji kontrolujący decyzję o cofnięciu prawa do równoważnika, wyłącznie do analizy kwestii doręczenia skarżącemu decyzji o przyznaniu tego świadczenia, zgodnej z jego wnioskiem, nie naruszającej jego praw i wykonywanej przez lata w sposób niezakłócony stanowi niedopuszczalne wyjście poza granice sprawy. Trafne jest stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, że sąd I instancji stwierdzający istnienie przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego jest zobowiązany orzec o jego umorzeniu na podstawie art. 145§3 p.p.s.a. Przedwczesny jest natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu § 7 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1130 z późn. zm.). Przepis ten, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej do sądu I instancji decyzji stanowi, że decyzję o zwrocie wypłaconego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku nienależnego pobrania - na skutek niepoinformowania o wystąpieniu zmian lub podania nieprawdziwych danych w oświadczeniu, o którym mowa w § 3, mających wpływ na istnienie uprawnienia do tego równoważnika lub na jego wysokość. Sąd I instancji zaniechał całkowicie kontroli prawidłowości zastosowania tego przepisu, poprzestając na ocenie kwestii doręczenia decyzji o przyznaniu równoważnika. Czyni to zasadnym zarzut naruszenia 141 § 4 p.p.s.a., choć z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach na podstawie art. 185§1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, sąd I instancji oceni prawidłowość zastosowania przez organy policyjne przepisu § 7 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okolicznościach niniejszej sprawy. Uwzględnić należy w tym kontekście zarówno treść i daty składanych przez skarżącego oświadczeń, jak i fakt, że decyzje o przyznaniu równoważnika jak i o przyznaniu pomocy na uzyskanie lokalu wydawał ten sam organ, czyli Komendant Powiatowy Policji w [...] zgodnie ze swoją właściwością. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 206 p.p.s.a. odstąpił od obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego, uznając że występują w sprawie szczególne okoliczności, o których mowa w tym przepisie. ----------------------- 2