I OSK 2137/23

Dnia 27 września 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 300/23 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 stycznia 2023 r. nr SKO.4146.306.22 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 6 czerwca 2023 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 stycznia 2023 r. nr SKO.4146.306.22 w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy O. z dnia 15 grudnia 2022 roku, znak: GOPS-5107.1.1189.1192.2022. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. 16 listopada 2022 r. K. S. wystąpiła do Wójta Gminy O. z wnioskiem o przyznanie dodatku węglowego. W trakcie postępowania skarżąca oświadczyła, że zamieszkuje jeden z budynków mieszkalnych znajdujących się na nieruchomości w miejscowości N., działka ewid. Nr [...] i nie będzie "nadawać mu odrębnego numeru". Wójt Gminy O. decyzją z 15 grudnia 2022 r. odmówił K. S. przyznania dodatku węglowego podnosząc, że skarżąca nie podjęła formalnych działań w celu ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla prowadzonego przez nią gospodarstwa domowego we wskazanym lokalu. Od powyższej decyzji K. S. wniosła odwołanie wskazując, że właściciel nieruchomości odmawia nadania odrębnego numeru dla budynku, w którym prowadzi ona gospodarstwo domowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu decyzją z 18 stycznia 2023 r utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium – opierając się na treści art. 2 ust. 3c ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1692 ze zm., dalej: u.d.w.) - wskazało, że możliwość przyznania dodatku węglowego, w przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, została uzależniona od stwierdzenia, w terminie do 30 listopada 2022 r., braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach. Zdaniem Kolegium, powyższe oznacza, że dla uzyskania świadczenia ustawodawca wymaga, aby odrębność lokali mieszkalnych/budynków była potwierdzona istnieniem stosownych numerów porządkowych, a w przypadku braku takich numerów ustanowiony został wymóg podjęcia, w terminie do 30 listopada 2022 r., formalnych działań mających na względzie nadanie numeru porządkowego dla odrębnego lokalu albo budynku mieszkalnego, jeżeli do nadania takiego numeru nie doszło we wskazanym terminie. Organ podniósł, iż oczekując przyznania świadczenia wnioskodawca powinien zatem załączyć do wniosku kserokopię wniosku złożonego w urzędzie gminy przez właściciela nieruchomości o nadanie numeru porządkowego dla lokalu/budynku, w którym wnioskodawca prowadzi odrębne gospodarstwo domowe wraz z potwierdzeniem jego złożenia. Kolegium przyjęło, że skarżąca prowadzi odrębne gospodarstwo domowe oraz jednocześnie podkreśliło, że tylko jeden budynek mieszkalny znajdujący się na nieruchomości posiada własny numer porządkowy. W wyznaczonym terminie ww. nie podjęła formalnych działań mających na względzie ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla prowadzonego przez nią gospodarstwa domowego we wskazanym lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na opisaną powyżej decyzję Kolegium skarżąca podniosła, że złożyła oświadczenie, iż zamieszkuje jeden z budynków mieszkalnych znajdujących się na nieruchomości i że niemożliwe jest nadanie numeru porządkowego, gdyż właściciel nieruchomości na to się nie zgadza. Do skargi strona załączyła oświadczenie właściciela nieruchomości o braku zgody na nadanie odrębnego numeru porządkowego dla budynku, w którym zamieszkuje. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że w związku z wnioskiem o wypłatę dodatku węglowego, złożonym przez skarżącą 16 listopada 2022 r. organ I instancji ustalił, iż na adres wskazany przez stronę, został już złożony wniosek o wypłatę dodatku węglowego przez innego wnioskodawcę, który uczynił to jako pierwszy. Jak wynika z akt administracyjnych, w oświadczeniu z 28 listopada 2022 r. skarżąca wskazała, że "Pod adresem N. znajdują się 3 budynki mieszkalne, ja z rodziną zajmuję jeden z nich, nie będę nadawać odrębnego numeru domu". W ocenie Sądu I instancji, w związku z treścią powyższego oświadczenia organ I instancji winien był wezwać skarżącą do wykazanie, czy jej gospodarstwo domowe zajmuje osobny, samodzielny lokal (budynek), dla którego nie było możliwe we wskazanym wyżej terminie, ustalenie odrębnego adresu. Cytowane oświadczenie skarżącej wskazuje bowiem na istotny fakt istnienia pod wskazanym adresem 3 budynków mieszkalnych. Ponadto, w dacie wydawania swojego rozstrzygnięcia, organ I instancji pozostawał w posiadaniu "Deklaracji dotyczącej źródeł ciepła i źródeł spalania paliw" dotyczącej adresu N., z której to deklaracji wynikało, że właściciel nieruchomości zgłosił do ewidencji emisyjności w styczniu 2022 r. budynek z jednym kotłem oraz następnie w lipcu 2022 r. budynek z dwoma kotłami. Nie jest zatem jasne, czy zgłosił odrębnie oba budynki, czy tylko dokonał korekty pierwotnej deklaracji. Organ I instancji całkowicie zignorował fakt, że z notatki służbowej, sporządzonej na okoliczność kontroli w terenie z 28 listopada 2022 r. wynika, że ustalono istnienie odrębnego budynku, wyposażonego w dwa odrębne wejścia. W stosunku do budynku wskazanego przez skarżącą organ stwierdził także, iż dom jest zamieszkały, opłacany jest wywóz śmieci. Powyższe ustalenia mają znaczenie z punktu widzenia ustalenia, czy nie było możliwe w wymienionym terminie (do 30 listopada 2022 r.) ustalenie odrębnego adresu, jak określa tę przesłankę art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym. Zaistnienie zaś tej okoliczności - może być potwierdzone oświadczeniem o niemożliwości ustalenia w terminie do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu. Organ zobowiązany był zatem skierować do strony wezwanie o wskazanej wyżej treści, zawierające pouczenie, że w przypadku niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie, wniosek zostanie pozostawiony bez rozpoznania – na podstawie art. 2 ust. 3b u.d.w. Sąd I instancji podkreślił, że w razie, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w., organ pozostawia wniosek bez rozpoznania, gdyż dodatek węglowy – co do zasady - jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy z danego adresu miejsca zamieszkania. Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy również nie dostrzegł tych wszystkich aspektów sprawy. Ponadto Kolegium winno mieć na uwadze, iż strona w treści odwołania złożyła jednoznaczne oświadczenie, że właściciel posesji stanowczo odmawia nadania odrębnego numeru dla budynku, w którym skarżąca – jak podkreśliła – prowadzi odrębne gospodarstwo domowe. Zdaniem Sądu I instancji, wobec takiej treści odwołania – organ rozpatrujący je, zobowiązany był do dokonania oceny tego oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w. W wyniku niewykonania tego obowiązku organ odwoławczy przedwcześnie stwierdził, że nie zostały spełnione warunki przyznania przedmiotowego świadczenia. Sąd I instancji uznał za bezpodstawne twierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, że "...dla uzyskania świadczenia ustawodawca wymaga, aby odrębność lokali mieszkalnych/budynków była potwierdzona istnieniem stosownych numerów porządkowych, a w przypadku braku takich numerów ustanowiony został wymóg podjęcia, w terminie do dnia 30 listopada 2022 r., formalnych działań mających na względzie nadanie numeru porządkowego dla odrębnego lokalu albo budynku mieszkalnego, jeżeli do nadania takiego numeru nie doszło we wskazanym terminie". Zdaniem Sądu I instancji, przytoczony pogląd organu nie ma uzasadnienia w treści cytowanych wyżej przepisów, według których przesłanka zawarta w art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym jest spełniona w razie wykazania, że nie było możliwe w terminie do 30 listopada 2022 r. ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod jednym adresem w odrębnych lokalach. Przepisy ustawy nie wprowadzają zatem wymienionego przez organ "wymogu podjęcia, w terminie do dnia 30 listopada 2022 r., formalnych działań mających na względzie nadanie numeru porządkowego dla odrębnego lokalu albo budynku obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań". Wobec tego wykazanie, iż przesłanka, o której mowa wyżej, została spełniona, może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony. Sąd I Instancji dostrzegł też, że organy nie poinformowały wcześniej strony stosownie do obowiązku wynikającego z art. 79a k.p.a. o możliwości wydania decyzji niezgodnej z żądaniem strony poprzez wskazanie przesłanek zależnych od strony, które w ocenie organu na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w., poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w następstwie tego organy naruszyły art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i wymienione naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia wniosku skarżącej inicjującego postępowanie administracyjne. Ponadto w razie, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w., organ pozostawia wniosek bez rozpoznania – zgodnie z art. 2 ust. 3b cytowanej ustawy, a zatem w takiej sytuacji nie ma podstaw do wydania decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie – o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a w każdym przypadku – o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu orzeczeniu Kolegium zarzuciło: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3c w zw. z art. 2 ust. 3d u.d.w. przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przyznanie świadczenia w postaci dodatku węglowego w warunkach określonych w art. 2 ust. 3c u.d.w., tj. gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie zostało uzależnione od uprzedniego podjęcia przez zainteresowaną osobę formalnych działań zmierzających do ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania gospodarstwa domowego, które to działania nie zakończyły się ustaleniem odrębnego adresu, natomiast wystarczające jest złożenie oświadczenia przez stronę postępowania, że nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w., przez ich błędną wykładnię i uznanie, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zachodziła konieczność wezwania skarżącej do złożenia oświadczenia czy jej gospodarstwo domowe zajmuje osobny, samodzielny lokal (budynek), dla którego nie było możliwe w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. ustalenie odrębnego adresu, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w., przez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że organ odwoławczy nie dokonał oceny oświadczenia skarżącej, że właściciel nieruchomości odmawia nadania odrębnego numeru dla budynku zajmowanego przez skarżącą, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3c, ust. 3d i ust. 16 u.d.w., przez ich błędną wykładnię i uznanie, że w przypadku, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie warunków zastosowania art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w. organ nie wydaje decyzji o odmowie przyznania dodatku węglowego tylko pozostawia wniosek bez rozpoznania, 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 3c i ust. 3d u.d.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymienione przepisy u.d.w., b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej wskutek wadliwego przyjęcia, że organy administracji naruszyły wymienione przepisy k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 2 ust. 3c u.d.w. w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zd. 1 i 2 u.d.w.). Nie ulega wątpliwości, że kolejne nowelizacje u.d.w. jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie. Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe. W związku z powyższym na organach obu instancji spoczywał obowiązek ustalenia, czy w sprawie zaistniały okoliczności będące warunkiem zastosowania wyjątku od zasady określonej w art. 2 ust. 3b u.d.w. Z akt sprawy wynika, że pod wnioskowanym adresem N. znajdują się trzy odrębne budynki, w jednym z nich mieszka skarżąca. Jest to budynek mieszkalny, dla którego nie ustalono nr porządkowego. Zdaniem organów obydwu instancji, w takim stanie faktycznym skarżąca, aby uzyskać wnioskowany dodatek węglowy, powinna wykazać podjęcie kroków formalnych zmierzających do uzyskania odrębnego adresu dla zajmowanego przez siebie lokalu. Przedstawione stanowisko organów obu instancji nie znajduje oparcia w przepisach u.d.w. Ustawodawca nie wprowadził wymogu, aby wskazana okoliczność "braku możliwości ustalenia odrębnego adresu" mogła być ustalona wyłącznie na skutek podjęcia formalnych kroków prowadzących do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego bądź też wymagane było potwierdzenie wskazanej okoliczności konkretnym dowodem. Uwzględniając dokumentację niezbędną dla zainicjowania tego rodzaju postępowania, poważne wątpliwości budziłoby dokonanie powyższego w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. w sytuacji, gdy wspomniana nowelizacja weszła w życie w dniu 3 listopada 2022 r. (por. wyroki WSA w Gliwicach z 31 maja 2023 r. II SA/Gl 474/23 i z 29 czerwca 2023 r. II SA/Gl 391/23 publik. CBOSA). Odmienne stanowisko doprowadziłoby do usankcjonowania nałożenia na osoby występujące o przyznanie przedmiotowego świadczenia obowiązku, który nie wynika z u.d.w. Pozbawione podstaw prawnych pozostaje zatem uzależnienie przyznania wsparcia w postaci dodatku węglowego od przesłanki, która nie została wyartykułowana przez ustawodawcę. Sam brak złożenia wniosku o nadanie osobnego numeru porządkowego nie wykluczał jeszcze uprawnienia do uzyskania dodatku węglowego. Dla spełnienia przesłanki z art. 2 ust. 3d w zw. z ust. 3c u.d.w., tj. braku możliwości ustalenia do 30 listopada 2022 r. odrębnego adresu, wystarczające było złożenie oświadczenia w tym zakresie, co potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Gliwicach z 11 maja 2023 r. II SA/Gl 355/23 i z 8 maja 2023 r. II SAB/Gl 24/23 oraz z 15 czerwca 2023 r. II SAB/Gl 32/23; wyroki WSA w Krakowie z 11 lipca 2023 r. III SA/Kr 673/23 i III SA/Kr 383/23). Zatem, w ślad za szeroko zaprezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, iż przepisy ustawy nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu porządkowego lokalu. Przesłanka braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, o której stanowi art. 2 ust. 3c u.d.w. zostaje spełniona, gdy wnioskodawca złoży oświadczenie, że nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania, a pod danym adresem zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe w odrębnych lokalach. Takie oświadczenie wnioskodawcy aktualizuje obowiązki organu administracji publicznej określone w przepisie art. 2 ust. 3d u.d.w. W sytuacji gdy z dotychczasowych ustaleń wynika, że pod wskazanym przez skarżącą adresem, w odrębnych budynkach posiadających osobne źródła ogrzewania znajdują się odrębne gospodarstwa domowe, zaś w treści odwołania skarżąca złożyła jednoznacznie oświadczenie, że właściciel posesji stanowczo odmawia nadania odrębnego numeru dla budynku, w którym prowadzi ona gospodarstwo domowe, słuszna była ocena Sądu I instancji, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w następstwie tego organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważywszy na wywiedziony wyżej brak obowiązku wszczęcia formalnej procedury nadania osobnego numeru porządkowego, organ odwoławczy powinien był poprzestać na złożonym przez skarżącą oświadczeniu co do braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania, które jak to już wyżej wskazano, zostało zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie dokonać oceny tego oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c u.d.w. przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni tych przepisów, co w sprawie nie miało miejsca. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu nie dokonał on oceny przedmiotowego oświadczenia we wskazanym kontekście, odnotował jedynie fakt jego złożenia. Udzielenie wnioskowanego wsparcia uzależnił od przedłożenia przez stronę dokumentu potwierdzającego fakt złożenia w urzędzie gminy przez właściciela nieruchomości wniosku o nadanie numeru porządkowego dla lokalu/budynku, w którym skarżąca prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, co jak już wyżej wskazano było działaniem błędnym. Z tych względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 P.p.s.a. orzec jak w sentencji.