I OSK 2085/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1682/15 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2012 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz J. W. kwotę 1240 (tysiąc dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1682/15 oddalił skargę J. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: A. W. i J. W. wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2003 r. wystąpili do Prezydenta Miasta Łodzi o rozgraniczenie stanowiących ich własność nieruchomości, a dokładnie geodezyjne wytyczenie drogi (ul. [...]) według obowiązującej dokumentacji geodezyjnej oraz o doręczenie decyzji wydanej w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi pismem z 20 kwietnia 2004 r. wystąpił o wydzielenie nieruchomości zajętej pod przedmiotową drogę. Wojewoda Łódzki decyzją z [...] września 2012 r., [...] stwierdził nabycie przez Gminę Miasto Łódź działki nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność J. W. (co potwierdza odpis zupełny z księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości), zajęta była pod drogę publiczną (drogę gminną – ul. [...]) na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi z 29 stycznia 1990 r. nr XXI/81/90 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40) oraz pozostawała we władaniu Gminy Miasta Łódź, co potwierdza pismo Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z 1 lutego 2010 r. nr [...] oraz sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r. metryka drogi – ul. [...]. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ podzielił stanowisko wojewody, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zawarte w przepisie art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...). Jak bowiem wynika z akt administracyjnych działka nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. i stanowi obecnie własność osoby fizycznej. Ponadto na mocy uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi z 29 stycznia 1990 r. nr XXI/81/90 w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego, ul. [...] zaliczona została do dróg lokalnych miejskich, a następnie zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) stała się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogą gminną. W materiale dowodowym znajduje się mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona w dniu 10 września 2009 r. przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 września 2009 r. pod nr [...], ilustrująca stan zajęcia dz. nr [...] pod drogę publiczną – ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Zgodnie z opisem, podstawą sporządzenia ww. mapy były materiały z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów), obrębu B-39, mapy zasadniczej sekcja 45(01-d-4) – układ "LAM", 6.164.32.19.2.2 – układ "2000". W ocenie Ministra powyższy dokument o charakterze geodezyjnym i planistycznym stanowi dowód na zajętość działki nr [...] pod drogę publiczną według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. Zdaniem organu w sprawie wykazana została również ostatnia przesłanka z art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), a mianowicie władztwo publicznoprawne. W aktach sprawy znajduje się bowiem metryka drogi – ul. [...], dołączona do pisma Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z 1 lutego 2010 r., sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r., wykazująca już na tę datę uzbrojenie techniczne w postaci wodociągu. Przy piśmie z 24 stycznia 2014 r. Zarząd nadesłał również dokument – Zakres Działalności Referatu Komunalnego Łódź-Bałuty w latach 1994-1997, z którego wynika, że referat zaplanował na rok 1998 wykonanie prac remontowych, w tym roboty o poszerzonym zakresie, tj. utwardzenie szlaką, korą asfaltową bądź tłuczniem na poszczególnych ulicach, w tym na ul. [...]. W protokole oględzin nieruchomości z 14 października 2010 r. znajduje się wprawdzie oświadczenie J. W., że na działce nie były wykonywane żadne czynności o charakterze władania publicznoprawnego, jednak pozostaje ono w sprzeczności z oświadczeniem ww. osoby złożonym w piśmie z 18 sierpnia 2010 r., z którego wynika, że chodników wzdłuż ulicy nie ma i nigdy nie było, zaś zmiana faktycznej szerokości jezdni w stosunku do metryki drogi to efekt wieloletnich i wielokrotnych prac polegających na rozsypywaniu kruszywa/odpadów asfaltu. Oświadczenie to, w ocenie organu, potwierdza, że na nieruchomości było faktycznie realizowanie władanie publicznoprawne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. W., zarzucając naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.; 2) art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 w zw. z art. 76a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.; 3) art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 76 § 3, art. 76a § 1 i art. 86 K.p.a.; 4) art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że jedynym dokumentem obrazującymi stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona w dniu 10 września 2009 r. przez uprawnionego geodetę, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 września 2009 r. pod nr [...], na której znajduje się adnotacja, że mapa ta wskazuje na położenie dz. nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. (zgodnie z opisem, podstawą sporządzenia ww. mapy były materiały z katastru nieruchomości (ewidencji gruntów), obrębu B-39, mapy zasadniczej sekcja 45(01-d-4) – układ "LAM", 6.164.32.19.2.2 – układ "2000"). Dokument ten, zdaniem Sądu, potwierdza, że na dzień 31 grudnia 1998 r. działka nr [...] stanowiła pas drogowy zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Powyższych ustaleń nie mogą podważyć załączone do skargi mapy z 13 kwietnia 1993 r., z 28 grudnia 1993 r., z 12 listopada 1997 r., a tym bardzie mapa z września 2012 r., bowiem przy spełnieniu przesłanek wynikających z art. 73 ustawy – Przepisy wprowadzające (...) istotny jest stan nieruchomości na datę 31 grudnia 1998 r. Z kolei znajdujące się w aktach administracyjnych pismo Wojewody Łódzkiego z 25 maja 2009 r. świadczy jedynie o tym, że w sprawie z uwagi na brak dodatkowej dokumentacji obrazującej stan nieruchomości na datę 31 grudnia 1998 r., konieczne było sporządzenie mapy sytuacyjnej dz. nr [...], którą ostatecznie sporządzono w dniu 10 września 2009 r. To, że inny wykonawca mapy zrezygnował z jej wykonania, jak również to, że w sprawie były problemy z ustaleniem stanu faktycznego, to jest przebiegu ul. [...], nie podważa wiarygodności ww. mapy stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Mapa z dnia 10 września 2009 r. wykonana została przez uprawnioną osobę, a zatem jest dokumentem o charakterze geodezyjnym i planistycznym i stanowi dowód na to, że dz. nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę. Odnosząc się do przedstawionego na rozprawie oświadczenia skarżącego, że na działce rosną trzy czterdziestoletnie dęby, Sąd wskazał, że oświadczenie to pozostaje w sprzeczności z ustaleniami dokonanymi podczas oględzin nieruchomości w dniu 14 października 2010 r., z których wynika, że drzewa te (rosnące w istocie na trawniku bezpośrednio przy drodze) mają nie więcej niż 10 lat. Ponadto pas drogowy to nie tylko droga, ale również znajdujące się w wydzielonym pasie terenu chodniki, ścieżki rowerowe, drogi zbiorcze, drzewa i krzewy oraz urządzenia techniczne związane z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Skoro więc działka w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła część ul. [...], uznać należało, że została spełniona przesłanka zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. W ocenie Sądu trafne jest również stanowisko organów, że została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające (...), dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Dla spełnienia tej przesłanki istotne jest bowiem jedynie to, by jednostka ta wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z jej utrzymaniem. Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela, w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie – a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad tym gruntem władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. W aktach sprawy znajduje się przy tym metryka drogi – ul. [...], dołączona do pisma Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z 1 lutego 2010 r., sporządzona w dniu 3 grudnia 1993 r., wykazująca już na tę datę uzbrojenie techniczne w postaci wodociągu, co zdaniem Sądu również świadczy o sprawowaniu przez Gminę Łódź władztwa nad przedmiotową nieruchomością. Przy piśmie z 24 stycznia 2014 r. Zarząd nadesłał również dokument – Zakres Działalności Referatu Komunalnego Łódź-Bałuty w latach 1994-1997, z którego wynika, że powyższy referat zaplanował na rok 1998 wykonanie prac remontowych, w tym roboty o poszerzonym zakresie, tj. utwardzenie szlaką, korą asfaltową bądź tłuczniem na poszczególnych ulicach, w tym na ul. [...]. W protokole oględzin nieruchomości z 14 października 2010 r. znajduje się wprawdzie oświadczenie skarżącego, że na działce nie były wykonywane żadne czynności o charakterze władania publicznoprawnego, jednak pozostaje ono w sprzeczności z oświadczeniem złożonym przez ww. osobę w piśmie z 18 sierpnia 2010 r. "Stanowisko w sprawie wraz z informacją o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa", z którego wynika, że chodników wzdłuż ulicy nie ma i nigdy nie było, zaś zmiana faktycznej szerokości jezdni w stosunku do metryki drogi to efekt wieloletnich i wielokrotnych prac polegających na rozsypywaniu kruszywa/odpadów asfaltu. Oświadczenie to potwierdza, że na nieruchomości było faktycznie realizowanie władanie publicznoprawne. Skoro zatem przedmiotowa działka stanowiąca w dniu 31 grudnia 1998 r. własność osoby fizycznej, zajęta była w tej dacie pod drogę publiczną lokalną miejską (która z dniem 1 stycznia 1999 r. uzyskała kategorię drogi gminnej) i pozostawała we władaniu publicznoprawnym, to stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Gminy Miasta Łódź, na obszarze której jest położona. Za bezpodstawne uznano zarzuty naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11 w zw. z art. 76a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Dokumenty i mapy przedłożone przez stronę w trakcie toczącego się postępowania istotnie nie zostały potraktowane jako dowód w sprawie, jednak z tej przyczyny, że żaden z nich nie obrazował stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., nie zaś z powodów wskazanych w skardze. Sąd nie odnosił się do zarzutów nieuwzględnienia dokumentów (map), o których mowa na str. 5 uzasadnienia skargi, obrazujących przebieg granicy pasa drogowego wzdłuż dz. nr [...] w latach 1993-1997. Sprawa dotyczy bowiem dz. nr [...], nie zaś działki nr [...]. Mapy te nie obrazują przy tym stanu przedmiotowej nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. W., zarzucając: 1) naruszenie art. 73 ust, 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez wadliwe przyjęcie, że przeprowadzone postępowanie wykazało łączne spełnienie przesłanek z art. 73 ust. 1 ww. ustawy w stosunku do działki nr [...], w szczególności przesłanki zajęcia nieruchomości prywatnej pod drogę publiczną i władania nią przez gminę Miasto Łódź według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. wskutek skonstruowania domniemania władztwa nad nieruchomością osoby trzeciej, a nie właściciela w sytuacji, gdy postępowanie nie dostarczyło bezpośrednich i niebudzących wątpliwości dowodów na fakt władania działką ani na jego zakres; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej prowadzącej do oddalenia skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, mianowicie art. 3 § 1 P.p.s.a. oraz 151 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., tj. naruszenia zasady praworządności oraz konieczności dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej poprzez selektywną i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego polegającą w szczególności na: - uznaniu, że działka [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną w granicach wynikających z mapy geodezyjnej z 10 września 2009 r. przy pominięciu części dowodów w postaci map geodezyjnych z lat 1993-2011 oraz wskutek braku należytej oceny dokumentów oraz innych niepominiętych dowodów wykluczających prawidłowość takiego wniosku; - przyjęciu, że mapa geodezyjna z 10 września 2009 r. jest "jedynym dokumentem obrazującym stan zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną" w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się inne mapy geodezyjne obrazujące w odróżnieniu od kwestionowanej mapy, nie tylko granice ewidencyjne działek, lecz również przebieg drogi, a więc stan zajęcia nieruchomości w zupełnie innych granicach niż mapa z 2009 r.; - pominięcie istotnego, wynikającego z map geodezyjnych opisanych w skardze, a częściowo pominiętych jako dowód przez Sąd I instancji faktu, iż droga publiczna w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, tj. 13 października 1998 r. - ul. [...] w Łodzi została urządzona na nieruchomości należącej do Skarbu Państwa na działce oznaczonej nr [...] (graniczącej ze sporną działką) i łącznie z pasem drogowym istniała w granicach działki Skarbu Państwa co najmniej do 12 listopada 1997 r.; - zaniechanie wyjaśnienia rozbieżności w odzwierciedleniu przebiegu granicy drogi/pasa drogowego ul. [...] w Łodzi wynikającego z mapy do celów prawnych z 10 września 2009 r. a przebiegu wynikającego z pozostałego materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności z map geodezyjnych z lat 1993-2011, które zgodnie obrazują odmienny przebieg granicy domniemanego zajęcia niż przyjęły na podstawie mapy z 2009 r.; - wyciągnięcie nieprawidłowych, sprzecznych z dowodami w postaci przedstawionych przez skarżącego map geodezyjnych oraz logiką wniosków na podstawie oświadczeń pełnomocnika skarżącego i protokołu oględzin nieruchomości z 2010 r. polegające na uznaniu tego ostatniego dokumentu za świadczący o władaniu nieruchomością przez gminę, mimo że takiego wniosku logicznie wyprowadzić nie można, a także na uznaniu go za wiarygodne źródło informacji o stanie faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. w szczególności w odniesieniu do zagospodarowania działki i stanu zadrzewienia działki, prowadzące do uznania, że rosnące tam drzewa miały w 2010 r. nie więcej niż 10 lat w sytuacji, gdy stanowią one geodezyjny punkt odniesienia już na mapach geodezyjnych z 1993 r. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto w piśmie z dnia 21 maja 2018 r., stanowiącym uzupełnienie argumentacji skargi kasacyjnej, J. W. poinformował, że w stosunku do dwóch sąsiadujących ze sobą działek geodezyjnych, mających jednego właściciela i będących jedną nieruchomością z punktu widzenia ich wykorzystania, zapadły dwie sprzeczne decyzje. W dniu [...] marca 2018 r. Wojewoda Łódzki wydał bowiem decyzję odmawiającą stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź własności części nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] o pow. [...]ha. Przeprowadzone w tej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że Gmina nie sprawowała władztwa publicznoprawnego nad tą nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Łodzi wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W związku z tym w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2007 r., I OSK 1134/06, z 17 stycznia 2012 r., I FSK 388/11, z 3 października 2017 r., I GSK 1922/15 - dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreśla się, że Sąd ten nie może zastępować strony w poszukiwaniu naruszeń prawa, jakich dopuścił się wojewódzki sąd administracyjny poprzez badanie sprawy w jej całokształcie, niedopuszczalne jest też precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej przez sąd kasacyjny. To strona, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i w ich ramach uchybień prawu, zakreśla granice kontroli instancyjnej. Z tego względu istotne jest jednoznaczne, dokładne sformułowanie zarzutów i ich wyczerpujące uzasadnienie. W tej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest ograniczyć się do zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta jest na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszeniu zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest zasadna. Zasadne są przede wszystkim zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 2, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na nie zebraniu w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, niewłaściwej ocenie zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego jaki istniał na działce nr [...] położonej w Łodzi przy ul. [...] na dzień 31 grudnia 1998 r. O zasadności tych zarzutów w sposób bezsporny wskazuje przedłożona przez skarżącego i dopuszczona jako dowód w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. wydana na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, którą organ odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź własności części nieruchomości położonej w Łodzi przy ul [...] oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność skarżącego. Będąca przedmiotem niniejszego postępowania działka nr [...] położona w Łodzi przy ul [...], co do której Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] września 2012 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, prawa własności przez Gminę Miasto Łódź, położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], tzn. działki te mają wspólną granicę, obie działki, tj. nr [...] i [...] graniczą z ulicą [...] i są wspólnie zagospodarowane i wykorzystywane przez właściciela. Z przedłożonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] marca 2018 r. wynika, że organ poczynił odmienne ustalenia co stanu faktycznego jaki istniał na działce nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r., niż ustalenia jakie poczynił w niniejszej sprawie co do działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r., mimo że są to sąsiadujące działki stanowiące własność skarżącego. Z uzasadnień obu decyzji wynika, że organ odwołuje się w części do tych samych dowodów, nadto w decyzji z dnia [...] marca 2018 r. przeprowadza dowody, z których nie korzystał wydając decyzję z dnia [...] września 2012 r. W efekcie w obu tych postępowaniach czyni odmienne ustalenia co do stanu faktycznego jaki istniał w dniu 31 grudnia 1998 r. na dwóch graniczących ze sobą działkach nr [...] i [...], stanowiących własność skarżącego. Powyższa okoliczność jednoznacznie wskazuje, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie, tj. dotyczące działki nr [...] przeprowadzone zostały z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania były zasadne i przemawiały za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. W takich okolicznościach, gdy skutecznie podważone zostały ustalenia faktyczne w sprawie, przedwczesnym byłoby wypowiadanie się odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, a także treść art. 188 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę. Dlatego też na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylony został zaskarżony wyrok, jak również zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] września 2012 r. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.