I OSK 2080/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółki "S." Sp. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 1999/19 w sprawie ze skargi Spółki "S." Sp. z o.o. w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 marca 2020 r., I SA/Wa 1999/19, oddalił skargę Spółki "S." Sp. z o.o. w J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta J. z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] ustalającej opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te dotychczas zarówno w części, jak i w całości nie zostały uiszczone. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.) polegające na niedokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów, którymi Sąd I instancji nie był związany, co doprowadziło do oddalenia skargi przez niedostrzeżenie naruszenia przez Kolegium art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie stwierdzenia, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, że nie dopełnił czynności, dla której określony był termin (nie wniósł odwołania), a także w zakresie braku dokonania przez Kolegium oceny czy wniosek został wniesiony w terminie oraz czy skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, podczas gdy wniesione przez skarżącego pismo nazwane "Skargą Wnioskodawcy" zawierało wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji oraz odwołanie od kwestionowanej decyzji, ponadto zostało wniesione z zachowaniem 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, a skarżący uprawdopodobnił w nim swój brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w działaniu Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego; 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 63 § 1-3 k.p.a. i art. 128 k.p.a. polegające na niedokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów, którymi Sąd I instancji nie był związany, co doprowadziło do oddalenia skargi przez niedostrzeżenie naruszenia przez Kolegium art. 63 § 1-3 k.p.a. i art. 128 k.p.a. w zakresie w jakim Kolegium nie uznało, że pismo skarżącego nazwane "Skarga Wnioskodawcy" zawiera odwołania od decyzji organu I instancji; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w działaniu Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego; 3. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., polegające na niedokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów, którymi Sąd I instancji nie był związany, co doprowadziło do oddalenia skargi przez niedostrzeżenie naruszenia przez Kolegium art. 50 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. z zakresie w jakim Kolegium nie wezwało skarżącego do złożenia wyjaśnień co do sensu podania i intencji jego autora (w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu oraz odwołania), co jest nie do pogodzenia z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasadą informowania stron, wyrażonymi w przepisach k.p.a.; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w działaniu Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego; 4. ewentualnie art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., polegające na niedokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów, którymi Sąd I instancji nie był związany, co doprowadziło do oddalenia skargi przez niedostrzeżenie ewentualnego naruszenia przez Kolegium art. 64 § 2 k.p.a., w sytuacji gdyby Kolegium jednak stwierdziło, że wniesione przez skarżącego pismo nazwane "Skargą Wnioskodawcy" nie obejmowało swą treścią odwołania od decyzji organu I instancji, a mimo tego nie wezwało skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przez dołączenie odwołania, podczas gdy ewentualne uznanie przez Kolegium, że wniesione pismo nie zawiera odwołania, powinno skutkować wezwaniem skarżącego do uzupełnienia tego braku formalnego przez dołączenie brakującego środka zaskarżenia – odwołania; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w działaniu Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego; 5. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokonaniu oceny zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów, którymi Sąd I instancji nie był związany, co doprowadziło do oddalenia skargi przez niedostrzeżenie naruszenia przez Kolegium art. 7 i 77 § 1 k.p.a., w zakresie w jakim Kolegium nie poddało jakiejkolwiek ocenie podniesionych przez skarżącego w piśmie nazwanym "Skarga Wnioskodawcy", zawierającym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, takich jak zaawansowany wiek skarżącego, jego niepełnosprawność w stopniu znacznym oraz choroba i śmierć jego żony, co doprowadziło do niewyjaśnienia w ogóle (nawet nie w sposób dostateczny) tych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w działaniu Kolegium skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że regulacja art. 134 § 1 p.p.s.a. o braku związania Sądu zarzutami i wnioskami skargi (oraz powołaną podstawą prawną) oznacza m.in. dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Tym samym istnieje możliwość, że Sąd uchyli treść zaskarżonego aktu z powodu innych uchybień niż te, które wskazał wnoszący skargę. Sąd jest więc uprawniony uwzględnić z urzędu inne zarzuty i orzec odmiennie od wniosków skargi. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest jednocześnie związany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Sąd nie ma obowiązku badania wszelkich aspektów sprawy, a więc także takich, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Obowiązek ten aktualizuje się jedynie w stosunku do aspektów istotnych. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest tak skonstruowany, że powołanie się w skardze kasacyjnej na jego naruszenie musi być powiązane z przepisami, których złamania przez organ Sąd nie zauważył z urzędu. Ponadto zarzut naruszenia ww. przepisu może być usprawiedliwiony tylko wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że Sąd powinien je dostrzec i uwzględnić, bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze wniesionej do Sądu. Brak związania Sądu zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo Sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub wybiórczego potraktowania zarzutów – przez rozpoznanie tylko niektórych z nich przy jednoczesnym braku odniesienia się do pozostałych. Powinnością Sądu – niezależnie od przyjętego kierunku rozstrzygnięcia – jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że art. 58 § 1 oraz 2 k.p.a. określa ściśle cztery przesłanki przywrócenia terminu. Dla skutecznego skorzystania przez zainteresowanego z omawianej instytucji istotne jest, aby przesłanki te wystąpiły kumulatywnie. Przesłanką pierwszą jest konieczność wystąpienia zainteresowanego z wnioskiem o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie, wbrew ustaleniom Kolegium oraz Sądu I instancji, skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji. Taki wniosek został sformułowany w pkt 2 petitum pisma oznaczonego przez skarżącego jako "Skarga Wnioskodawcy". Drugą przesłanką jest to, że wniosek w sprawie przywrócenia terminu powinien być wniesiony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Datą początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w jakim strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminowi. Dotyczy to przypadków, kiedy strona, dokonując czynności, działała w subiektywnym przeświadczeniu, że robi to w terminie. W przedmiotowej sprawie, decyzja organu I instancji została doręczona skarżącemu 29 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji 14 maja 2019 r. Niewątpliwie skarżący wnosząc odwołanie w tym dniu działał w subiektywnym przekonaniu, że dokonuje czynności w terminie. Dopiero postanowienie Kolegium stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania wyprowadziło skarżącego z błędnego przeświadczenia o dochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie Kolegium zostało doręczone skarżącemu 13 sierpnia 2019 r. W tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi. Skarżący w dniu 20 sierpnia 2019 r. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (w piśmie oznaczonym "Skarga Wnioskodawcy"), zatem wniosek ten został wniesiony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi. Trzecią przesłanką jest konieczność jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której określony był termin z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu. Każde pismo strony, z którego wynika wola dalszego czy ponownego rozpatrywania jej sprawy, powinno być przez organ potraktowane jako pismo uruchamiające dalszy dopuszczalny prawnie etap kolejnego rozpatrywania jej sprawy przez inny organ lub sąd. Wystarczy, gdy z treści pisma wynika, że dotychczasowe załatwienie sprawy nie satysfakcjonuje strony. Zasadniczym elementem decydującym o uznaniu pisma, czynności procesowej, za odwołanie jest niezadowolenie z decyzji wydanej w I instancji. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie, jak nazwie to odwołanie i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie. Mylne zatytułowanie pisma lub inne oczywiste niedokładności nie mogą stanowić przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go we właściwym trybie. Wątpliwości co do sensu podania i intencji jego autora powinny być usunięte przez zażądanie przez organ od wnioskodawcy stosownych wyjaśnień. Służy temu m.in. art. 50 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. W niniejszej sprawie, z treści pisma wniesionego przez skarżącego nazwanego "Skargą Wnioskodawcy" wprost wynika, że skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Jeżeli Kolegium miało wątpliwości co do intencji autora wniesionego pisma – czy należy potraktować to pismo jako odwołanie od decyzji organy I instancji czy jako skargę do WSA, powinno podjąć działania niezbędne do wyjaśnienia tej kwestii – wezwać skarżącego w trybie art. 50 § 1 k.p.a. do złożenia wyjaśnień, gdyż było to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Tylko takie postępowanie Kolegium byłoby do pogodzenia z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasadą informowania stron, unormowanych w przepisach k.p.a. W sytuacji, gdyby jednak Kolegium uznało, że wniesione przez skarżącego pismo, zawierające przecież wniosek o przywrócenie terminu, nie obejmowało swą treścią odwołania od decyzji organu I instancji, to w świetle art. 64 § 2 k.p.a. powinno wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przez dołączenie środka zaskarżenia – odwołania. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia możliwe jest bowiem zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., czyli wezwanie wnoszącego do uzupełnienia braków formalnych przez dołączenie środka zaskarżenia. W świetle przepisów k.p.a. treść odwołania, które winno być złożone łącznie z wnioskiem o przywrócenie terminu nie determinuje wyniku oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Zatem niedołączenie odwołania do wniosku o przywrócenie terminu musi być uznane za brak formalny, uzasadniający zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. W konsekwencji, nie można uznać by dołączenie odwołania do wniosku o przywrócenie terminu stanowiło materialnoprawną przesłankę wniosku o przywrócenie terminu (tak NSA w wyroku z 4 grudnia 2019 r., I OSK 3332/18). Zatem można ewentualnie zarzucić Kolegium naruszenie art. 64 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie. Czwartą przesłanką jest przesłanka uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku swojej winy w uchybieniu terminowi. Zainteresowany jest więc zobowiązany do uprawdopodobnienia istnienia okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie. Samo wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności, konieczne jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi winy w niedochowaniu terminu. Brak winy o której mowa w art. 58 § 1 k.p.a. zainteresowany winien tylko uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Uprawdopodobnienie natomiast jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Inaczej rzecz ujmując, uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego (tak wyrok WSA w Łodzi z 28 stycznia 2009 r., III SA/Łd 627/08). Skarżący w piśmie nazwanym "Skarga Wnioskodawcy" podniósł, że usprawiedliwienia swojego uchybienia terminowi do wniesienia odwołania upatruje w zaawansowanym wieku (84 lata), niepełnosprawności w stopniu znacznym oraz w chorobie i śmierci swojej żony. Zatem skarżący powołał się na okoliczności, które w jego ocenie stanowią o braku jego winy w uchybieniu terminowi. Jednak Kolegium nie poddało jakiejkolwiek ocenie tych okoliczności, czym naruszyło art. 7 i 77 § 1 k.p.a., gdyż nie wyjaśniło w ogóle (nawet nie w sposób dostateczny) okoliczności, na które skarżący powoływał się w ww. piśmie, zawierającym jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Fakt występowania w art. 58 § 1 k.p.a. instytucji uprawdopodobnienia nie zwalnia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, których celem, z uwagi na słuszny interes osoby wnioskującej, będzie dokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy. Przepis ten nie zwalnia bowiem organu z konieczności podjęcia wszelkich działań, których efektem będzie potwierdzenie przez osobę wnioskującą wiarygodności okoliczności, na które powołała się podając przyczynę niedopełnienia w terminie określonych czynności procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Należy wskazać, że zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej nie odnoszą się do przedmiotu postępowania. Przedmiotem skargi do Sądu I instancji jest postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Stanowisko Sądu I instancji jest oparte na stwierdzonych okolicznościach faktycznych dotyczących: daty doręczenia decyzji organu I instancji, prawidłowości pouczenia o terminie wniesienia odwołania, daty wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, a także braku wniosku o jego przywrócenie na etapie poprzedzającym wniesienie skargi do sądu. Okolicznościom tym w skardze kasacyjnej nie zaprzeczono i znajdują one potwierdzenia w aktach postępowania administracyjnego. Żądanie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pojawiło się w skardze do Sądu I instancji, a następnie w piśmie procesowym, które zostało przekazane przez Sąd I instancji organowi odwoławczemu. Rozpoznanie takiego wniosku przez sąd administracyjny nie jest możliwe, albowiem stanowiłoby to orzeczenie co do istoty sprawy. Dodatkowo postępowanie przed Sądem I instancji nie dotyczyło postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ale postanowienia wydanego w zupełnie innej kwestii, związanej ze stwierdzeniem uchybienia terminu. Kwestionowanie postanowienia o uchybieniu terminu jest uzasadnione wówczas, gdy strona kwestionuje stanowisko, że terminowi uchybiła i wykazuje, że nie miało to miejsca. Takiej argumentacji ani skarga, ani skarga kasacyjna nie zawierają. Natomiast składanie wniosku o przywrócenie terminu jest przedmiotowe wówczas, gdy do uchybienia terminowi doszło, strona tego nie kwestionuje, natomiast ma argumenty przemawiające za tym, że to uchybienie nie było zawinione. Warunkiem zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu jest zatem uznanie, że do jego uchybienia doszło. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu w żadnej mierze nie sprzeciwia się przywróceniu tego terminu, jeżeli zostanie w tym przedmiocie zgłoszony w terminie stosowny, skuteczny wniosek. Nie jest to jednak kwestia, jaką się rozstrzyga w postępowaniu mającym za przedmiot samo stwierdzenie uchybienia terminu, w szczególności na etapie postępowania sądowego. Argumentacja skargi kasacyjnej i zarzuty bazują na pomyleniu obu trybów, przez co są chybione i nie mogły odnieść skutku. Sąd I instancji nie rozstrzygał i nie miał podstaw rozstrzygać w kwestiach związanych z przywróceniem terminu, nie wynika również z akt sprawy, aby organ administracji najpierw przywrócił termin, a potem orzekł o uchybieniu terminu, co byłoby praktyką wadliwą. Natomiast stwierdzenie uchybienia terminu przed ewentualnym złożeniem wniosku o jego przywrócenie wadliwe nie jest i na kwestię jego legalności nie ma wpływu później zgłoszony wniosek o przywrócenie tego terminu. Poza zakresem niniejszej sprawy jest przy tym, czy wniosek o przywrócenie terminu został przez stronę zgłoszony w terminie i jest skuteczny. Został on zawarty w skardze do Sądu I instancji (wnoszonej za pośrednictwem organu) oraz w piśmie procesowym, które sąd administracyjny przekazał organowi. Dochodzeniu rozpoznania tego wniosku służą stronie instrumenty procesowe związane ewentualnie z zarzutami bezczynności, nie jest to jednak możliwe w niniejszym postępowaniu. Przedstawienie powyższych uwag jest w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego konieczne ze względu na wynikający ze skargi kasacyjnej brak zrozumienia tych obu instytucji procesowych. Ze względu na powyższe nie jest zatem uzasadniony zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zakresie zgłoszonym w pkt 1. skargi kasacyjnej. Nie jest też skuteczny zarzut zgłoszony w pkt 2. skargi kasacyjnej, albowiem Sąd I instancji kontrolował zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia wedle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jego wydania, ówcześnie żaden wniosek o przywrócenie terminu nie był zgłoszony i nie był rozpoznany, nie mógł zatem mieć wpływu na dopuszczalność stwierdzenia uchybienia terminu. Kwestia, czy skarga do Sądu I instancji zawierała jednocześnie odwołanie od decyzji leży poza granicami sprawy, bowiem nie dotyczy ona przesłanek do przywrócenia terminu. Z tych samych względów pozbawiony jest znaczenia w niniejszej sprawie zarzut z pkt 3. skargi kasacyjnej, organ odwoławczy nie miał podstaw do wzywania strony do wyjaśnień, czy ma intencję złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Pozbawione podstaw są również zarzuty z pkt. 4. i 5. skargi kasacyjnej, bez znaczenia dla przedmiotu kontroli Sądu I instancji były przesłanki skutecznego zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu, zgłoszonego ewentualnie po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 254 § 1 i art. 258-261 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.