I OSK 208/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. K. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. I OSK 208/21 oddalającego skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 606/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 17 stycznia 2020 r. nr SKO.4111/506/2019 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia oddalić wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. I OSK 208/21

Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2021 r. sygn. I OSK 208/21 (dalej wyrok I OSK 208/21) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 606/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 17 stycznia 2020 r. nr SKO.4111/506/2019 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Pismem z 23 sierpnia 2022 r. M. K. reprezentowana przez r. pr. A. R. wniosła o sprostowanie uzasadnienia wyroku I OSK 208/21 w części: "Zważywszy jednak, że skarżąca nie ze swojej winy a z winy organu zmuszona była pobierać emeryturę zamiast świadczenia pielęgnacyjnego, by zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe swoje i swego niepełnosprawnego syna, organ winien przyznać skarżącej różnicę między wypłaconą jej emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym za okres od 1 lutego 2021 r. do ponownego zawieszenia prawa do emerytury." [s. 24 uzasadnienia wyroku I OSK 208/21] poprzez "Zważywszy jednak, że skarżąca nie ze swojej winy a z winy organu zmuszona była pobierać emeryturę zamiast świadczenia pielęgnacyjnego, by zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe swoje i swego niepełnosprawnego syna, organ winien przyznać skarżącej różnicę między wypłaconą jej emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym za cały okres, w którym była pobierana emerytura, począwszy od dnia złożenia wniosku, to jest od dnia 29 listopada 2019 r." (k. 106-108v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprostowaniu mogą podlegać niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art. 156 § 1 ppsa). W zakresie istotnym dla rozstrzygnięciu o wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku I OSK 208/21 należy zauważyć, że Sąd kasacyjny wskazał: “Po wydaniu wyroku I SA/Wa 606/20 skarżąca zawiesiła prawo do emerytury z dniem 1 listopada 2020 r. (pismo ZUS z 19.10.2020 r.), o którym to fakcie organ I instancji został poinformowany (k. 47-48 akt I SA/Wa 606/20). Zawieszenie prawa do emerytury i zawiadomienie o tym organu, z uwagi na stan sprawy, świadczy, że - po myśli art. 24 ust. 2 uśr - skarżąca od 1 listopada 2020 r. winna mieć przyznane świadczenie pielęgnacyjne, skoro w terminie wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Ze względu na bardzo złą sytuację materialną skarżącej oraz jej syna, co wynika z pism skarżącej kierowanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wznowiła pobieranie emerytury od 1 lutego 2021 r. (pismo ZUS z 15 lutego 2021 r., pismo skarżącej z 6 kwietnia 2021 r.). W związku z powyższym od 1 lutego 2021 r. do ponownego zawieszenia prawa do emerytury, skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Zważywszy jednak, że skarżąca nie ze swojej winy a z winy organu zmuszona była pobierać emeryturę zamiast świadczenia pielęgnacyjnego, by zaspokoić podstawowe potrzeby życiowe swoje i swego niepełnosprawnego syna, organ winien przyznać skarżącej różnicę między wypłaconą jej emeryturą a świadczeniem pielęgnacyjnym za okres od 1 lutego 2021 r. do ponownego zawieszenia prawa do emerytury. Podstawą orzekania przez organy administracji publicznej i sądów są bowiem normy prawne, nie zaś przepisy." (s. 24 akapit 2 uzasadnienia wyroku I OSK 208/21). Skarżąca wnioskiem z 23 sierpnia 2022 r. nie dąży do sprostowania uzasadnienia wyroku I OSK 208/21, lecz do jego merytorycznej weryfikacji, co nie jest możliwe w trybie art. 156 § 1 ppsa. Argumenty podnoszone w uzasadnieniu wniosku z 23 sierpnia 2022 r. mogą zapewne stanowić prolegomenę do glosy do wyroków, dotyczących tej problematyki. Na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ppsa wniosek o sprostowanie wyroku I OSK 208/21 oddalono.