I OSK 2074/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciaglewicz sędzia NSA Wojciech Jakimowicz (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2136/14 w sprawie ze skargi E.L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] kwietnia 2014 r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt: I SA/Wa 2136/14 oddalił skargę E.L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [..] kwietnia 2014 r., znak: [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Wojewoda Katowicki decyzją z dnia [..] lutego 1994 r., nr [..] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [..] w K., której następcą prawnym w dacie wydania decyzji uwłaszczeniowej był [..] S.A. w K., prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w K. przy ul. [..], o łącznej powierzchni 214978 m2, a obejmującego m.in. działki: nr [..] o pow. 1422 m2 zapisanej w KW nr [..] i nr [..] o pow. 63 m2 zapisanej w KW nr [..] oraz nieodpłatne nabycie prawa własności budynków i budowli znajdujących się na tym gruncie. E.S., E.L., J.J., J.J., K.F., A.C. oraz J.S. pismem z dnia [..] października 2010 r. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody Katowickiego z dnia [..] lutego 1994 r. w części dotyczącej działki nr [..] o pow. 1422 m² oraz działki nr [..] o pow. 63 m². Wnioskodawcy podnieśli, że wywłaszczona nieruchomość nie została wykorzystana na cel wywłaszczenia, a co za tym idzie podlegała zwrotowi. Ponadto byli właściciele nieruchomości nie byli informowani o toczącym się postępowaniu uwłaszczeniowym. W ocenie wnioskodawców, wydana decyzja uwłaszczeniowa w zaskarżonej części narusza prawa osób trzecich, jak również dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [..] marca 2013 r., nr [..], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Katowickiego z dnia [..] lutego 1994 r. w części kwestionowanej przez wnioskujących o stwierdzenie nieważności. Pismem z dnia [..] kwietnia 2013 r. E.L., J.J., J.J., K.F., A.C. oraz J.S. wystąpili z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [..] marca 2013 r., podnosząc, iż pomimo tego, że przedmiotowe grunty nie zostały wykorzystane na cel wywłaszczenia Skarb Państwa nie dokonał ich zwrotu. Zdaniem wnioskodawców, podział uwłaszczonych działek w 1982 r. potwierdza ich nie użycie i całkowitą zbędność z punktu widzenia celów, dla których orzeczono wywłaszczenie. Decyzją z dnia [..] kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 2 ust. 1-2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, uwłaszczenie następuje z mocy prawa, według stanu prawnego obowiązującego w dniu 5 grudnia 1990 r. i oznacza przekształcenie istniejącego prawa zarządu w prawa rzeczowe wymienione w powołanym przepisie, nie naruszając praw osób trzecich. Organ wskazał, że ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [..] grudnia 1971 r., nr [..], wynika, że działka nr [..], z której została wydzielona działka nr [..] została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa, na wniosek [..] w K. pod budowę osadników wód popłuczkowych. Natomiast działka nr [..], która została wydzielona z działki nr [..], powstałej w wyniku zmian gruntowych z dotychczasowej parceli nr [..], została przejęta na rzecz Skarbu Państwa na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [..] października 1954 r., Rep. Nr [..]. Z kopii wypisów z księgi wieczystej nr [..] obejmującej swoim zakresem m. in. działkę nr [..] oraz księgi wieczystej nr [..] dotyczącej między innymi działki nr [..], wynika, że rzeczone grunty stanowiły w dniu 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Prezydenta Miasta Katowice z dnia [..] maja 1983 r., nr [..] o przekazaniu [..] terenu w odpłatny zarząd oraz decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w K. z dnia [..] stycznia 1987 r., nr [..], o ustaleniu ceny gruntu będącego przedmiotem zarządu przez [..] i ustaleniu opłaty z tytułu tego zarządu, zmienionej decyzją Geodety Miejskiego w K. z dnia [..] lutego 1989 r., nr [..], wraz z załącznikami, wynika, iż w dniu 5 grudnia 1990 r. powyższy grunt znajdował się w zarządzie uwłaszczonego przedsiębiorstwa. Zdaniem Ministra, w świetle powyższego spełnione byłyby przesłanki uwłaszczenia zawarte w art. 2 ustawy zmieniającej, jeżeli nie naruszono by praw osób trzecich. Organ wskazał, że uwłaszczenie nie może nastąpić z pominięciem roszczenia o zwrot nieruchomości, jednakże dopiero złożenie wniosku o zwrot nieruchomości podlegającej uwłaszczeniu powoduje ujawnienie względem tej nieruchomości praw osób trzecich. Z akt sprawy wynika, iż wnioskodawcy pismem z dnia [..] kwietnia 2008 r. wystąpili o zwrot działki m. in. nr [..], natomiast pismem z dnia [..] kwietnia 2008 r. o zwrot m. in. działki nr [..]. Tym samym wnioski o zwrot nieruchomości zostały złożone znacznie później niż została wydana decyzja uwłaszczeniowa Wojewody Katowickiego z dnia [..] lutego 1994 r. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie Minister wskazał, że niewykorzystanie nieruchomości na cel wywłaszczenia, samo przez się, nie stanowi przeszkody do uwłaszczenia, gdyż w myśl art. 74 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości obok wystąpienia przesłanki zbędności na cel wywłaszczenia konieczny był jeszcze wniosek byłego właściciela lub jego spadkobierców o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E.L., podnosząc, że przepisy ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości zawierają gwarancję, że w przypadku niewykorzystania nieruchomości na cel wywłaszczenia istnieje gwarancja zwrotu nieruchomości, a żaden z przepisów prawa nie zawiera wskazania daty do jakiej powinien być złożony wniosek. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości funkcjonuje w obrocie prawnym dopiero od chwili złożenia wniosku o zwrot nieruchomości. Nie można zatem mówić o pominięciu w postępowaniu uwłaszczeniowym prawa osoby trzeciej w postaci roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jeśli żądanie zwrotu nie zostało zgłoszone. Skoro zatem wnioski o zwrot nieruchomości zostały złożone po wydaniu przez organ decyzji uwłaszczeniowej, to nie można uznać, że nastąpiło naruszenie praw osób trzecich do nieruchomości. Uprawnienia dawnych właścicieli do uzyskania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości z uwagi na jej zbędność na cel wywłaszczenia, o ile nie zostaną zgłoszone do dnia wydania ostatecznej decyzji uwłaszczeniowej, nie stanowią negatywnej przesłanki uwłaszczenia określonej w art. 200 ust. 4 u.g.n. Zatem naruszenie praw osób trzecich w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości będzie miało miejsce tylko wówczas, gdy do czasu wydania decyzji uwłaszczeniowej strona skarżąca zgłosiła w jakikolwiek sposób roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, której część wchodzi w skład działki podlegającej uwłaszczeniu. Sąd podkreślił także, że wbrew stanowisku skarżącej, organ orzekający w sprawie uwłaszczenia nie ma prawnego obowiązku badania, czy pozostający w zarządzie państwowej osoby prawnej grunt spełnia przesłanki do zwrotu na rzecz dawnego właściciela. Wniosek o zwrot nieruchomości skarżąca złożyła dopiero po zakończeniu postępowania uwłaszczeniowego, tym samym nie mogła być uznana za stronę postępowania uwłaszczeniowego, co czyniło zarzut braku udziału w postępowaniu bezskutecznym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła E.L. zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że uprawnienie skarżącej do zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, niezgłoszone przez nią do dnia wydania decyzji uwłaszczeniowej pozbawiło skarżącą żądania stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, co pozostaje w sprzeczności z normą prawną zawartą w zdaniu drugim art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami, zakazującą w ramach uwłaszczenia, naruszania praw osób trzecich. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że błędne jest stanowisko, zgodnie z którym naruszenie praw osób trzecich w rozumieniu art. 2 ust. 1 cyt. ustawy ma miejsce tylko wówczas, gdy do czasu wydania decyzji uwłaszczeniowej zgłoszono roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Przepis art. 2 ust. 1 cyt. ustawy zobowiązywał bowiem organy do przestrzegania z urzędu praw osób trzecich, co oznacza, że m.in. stanowił podstawę do badania czy wcześniejsze wywłaszczenie było zgodne z prawem, tj. czy nastąpiło na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a także czy organy wypełniły swój obowiązek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, gdy nieruchomość nie została użyta i jest zbędna na cele, dla których orzeczono wywłaszczenie (obowiązek taki istniał już w czasie obowiązywania ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości). Podniesiono, że w niniejszej sprawie sam akt wywłaszczenia był dotknięty wadą, wywłaszczone nieruchomości były zbędne dla realizacji rzekomych celów, które stanowiły podstawę wywłaszczenia i nadal są zbędne, a organy mimo ustawowego obowiązku nie podjęły żadnych działań, by przywrócić nieruchomość wywłaszczonemu właścicielowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone przez Sąd I instancji oraz wyraźne określenie, na czym to uchybienie polegało. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego przepisu prawa uznanego za naruszony, poprzez wyraźne określenie na czym to naruszenie polegało i uprawdopodobnienie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji Sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Naruszenie prawa materialnego może natomiast przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). W skardze kasacyjnej wskazano na przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami (Dz.U. z 1990 r. Nr 79, poz. 464) podnosząc, że Sąd I instancji wadliwie przyjął, "że uprawnienie skarżącej do zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, niezgłoszone przez nią do dnia wydania decyzji uwłaszczeniowej pozbawiło skarżącą żądania stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, co pozostaje w sprzeczności z normą prawną zawartą w zdaniu drugim art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami, zakazującą w ramach uwłaszczenia, naruszania praw osób trzecich". Należy jednak od razu wskazać, że Sąd I instancji nie wyraził poglądu, według którego niezgłoszenie roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości pozbawia skarżącą "żądania stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej". Prawo do żądania stwierdzenia decyzji uwłaszczeniowej zostało przez Sąd I instancji zaakceptowane skoro uznał on za zgodną z prawem decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, tj. decyzję zapadłą w wyniku rozpatrzenia prawa (roszczenia) o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Formalne prawo do żądania stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej nie jest tożsame z prawem do uzyskania rozstrzygnięcia o treści wskazywanej przez żądającego, jeżeli nie występują ustawowe przesłanki stwierdzenia nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak – po analizie również uzasadnienia skargi kasacyjnej – że w istocie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami w wyniku błędnej wykładni użytego w tym przepisie sformułowania "Nie narusza to praw osób trzecich" prowadzącej do wniosku, zgodnie z którym naruszenie praw osób trzecich w rozumieniu art. 2 ust. 1 cyt. ustawy ma miejsce tylko wówczas, gdy do czasu wydania decyzji uwłaszczeniowej zgłoszono roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami stanowi, że "Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. (...)". Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury osobami trzecimi w rozumieniu omawianego przepisu mogą być byli właściciele nieruchomości oraz inne osoby powołujące się na swoje prawo do nieruchomości wynikające z przepisów prawa materialnego, gdyż uwłaszczenie państwowej osoby prawnej stanowiłoby przeszkodę do restytucji takich praw, prowadząc w konsekwencji do naruszenia praw tych osób. W istocie należy podzielić pogląd, że z przepisu art. art. 2 ust. 1 zdanie drugie ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, wynika, że uwłaszczenie nie może nastąpić wbrew prawom podmiotowym opartych na normach prawa cywilnego i bezpośrednim, takim jak własność, czy użytkowanie wieczyste osoby trzeciej. Uwłaszczenie w trybie art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, państwowej osoby prawnej, w warunkach istnienia prawa własności osoby trzeciej, stanowiłoby oczywistą sprzeczność z treścią przepisu prawa materialnego i skutkowałoby oceną o rażącym naruszeniu prawa. Podobnie, uwłaszczenie nie może naruszać praw rzeczowych ograniczonych należących do osób trzecich, takich jak: użytkowanie, służebności. Ewentualne pozbawienie, decyzją uwłaszczeniową, osoby trzeciej prawa rzeczowego ograniczonego do nieruchomości stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Przystępując do omówienia wpływu istnienia roszczeń na uwłaszczenie zauważyć trzeba, że istotna różnica między prywatnymi prawami podmiotowymi bezpośrednimi, a roszczeniami polega na tym, że te pierwsze istnieją niejako z mocy prawa i obowiązują erga omnes niezależnie od aktywności właściciela, roszczenia zaś rozumiane jako instrumenty realizacji praw podmiotowych rodzą u adresatów obowiązek odpowiedniego zachowania się po ich skutecznym zgłoszeniu przez uprawnionego. Niezależnie od tego czy roszczenie o żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości ujmować jako roszczenie o charakterze cywilnoprawnym ściśle związanym z osobą (por. postanowienie SN z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV CZ 141/00, niepublikowane, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 52496; T. Woś "Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot", LexisNexis 2007, s. 227-228), cz też jako roszczenie o wydanie aktu administracyjnego o określonej treści, które w myśl art. 142 ust. 1 oraz art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, rozpatrywane jest w postępowaniu administracyjnym, wszczynanym na wniosek poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercy, to funkcjonuje ono w obrocie prawnym dopiero od chwili złożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Nie można zatem mówić o pominięciu w postępowaniu uwłaszczeniowym prawa osoby trzeciej w postaci roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jeśli żądanie zwrotu nie zostało zgłoszone. Skutkiem takiego poglądu jest stanowisko, zgodnie z którym zakaz naruszenia praw osób trzecich do nieruchomości nie jest dochowany, gdy przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej został złożony wniosek o zwrot nieruchomości (por. uchwała SN z dnia 27 stycznia 2000 r., III ZP 14/99, OSNP 2000/8/294; wyroki NSA: z dnia 28 listopada 2007 r., I OSK 1652/06, z dnia 7 grudnia 2007 r., I OSK 1733/06, z dnia 1 lutego 2008 r., I OSK 43/07, z dnia 22 kwietnia 2009 r., I OSK 630/08, z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 721/11, z dnia 14 stycznia 2016 r., I OSK 1042/14, z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 1452/16 – publikowane na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd I instancji przyjmując powyższe stanowisko dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, które odniesione do stanu faktycznego niniejszej sprawy – nie podważonego w skardze kasacyjnej – nie daje również podstaw do uznania zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu w realiach niniejszej sprawy, skoro nie jest w sprawie kwestionowany fakt, że wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości został złożony po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.