I OSK 2034/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 108/16 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z 25 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2015 r. nr [...]w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości. Powyższy wyrok Sąd I instancji wydał mając na względzie następujący stan faktyczny i ocenę prawną. Starosta [...], działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej również "u.g.n."), po rozpatrzeniu wniosku z [...] sierpnia 2014 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], decyzją z [...] marca 2015 r. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], położoną w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], zapisaną w księdze wieczystej [...], stanowiącą własność A. P., poprzez zezwolenie [...] Sp. z o.o. na założenie i przeprowadzenie na części przedmiotowej nieruchomości odcinków kablowych linii energetycznych [...] wraz z liniami światłowodowymi, tj. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej i sygnalizacji, do GPO [...] w gminie [...], o przebiegu zgodnym z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] maja 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z [...] czerwca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania A. P., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w zaskarżonej decyzji nie został zachowany wymóg ścisłego określenia zakresu ograniczenia. Jednocześnie wskazał, że w sentencji decyzji Starosta nie określił terminu, na który udzielono zezwolenia. Zaznaczono również, że organ I instancji nie uzupełnił zebranego w sprawie materiału o niezbędne dokumenty, w tym dotyczące przeprowadzenia rokowań. Następnie po uzupełnieniu wniosku oraz zgromadzonych materiałów w sprawie Starosta [...] decyzją z [...] października 2015 r. : 1. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości gruntowej obejmującej działkę ewidencyjną nr [...]o pow. 16,53 ha, położoną w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], ujawnioną w księdze wieczystej [...], stanowiącą własność A. P., poprzez zezwolenie [...]Sp. z o.o. na założenie i przeprowadzenie na części przedmiotowej nieruchomości odcinków kablowych linii energetycznych [...] wraz z liniami światłowodowymi, tj. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej i sygnalizacji, do GPO [...] w gminie [...], o przebiegu zgodnym z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] maja 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczyło części nieruchomości zaznaczonych na załączonej do decyzji mapie zasadniczej: - powierzchni 6000 m2 - w okresie budowy (założenie i przeprowadzenie odcinków kablowych linii energetycznych wraz z liniami światłowodowymi) - 2 miesiące (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym i żółtym), - powierzchni 2000 m2 - w okresie użytkowania - na czas nieoznaczony (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym), - powierzchni 6000 m2 - w okresie użytkowania w celu konserwacji i usuwania awarii - na czas nieoznaczony (zaznaczonej na mapie kolorem czerwonym i żółtym); 2. nałożył na [...]Sp. z o.o. obowiązek przywrócenia nieruchomości opisanej w pkt 1 do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu przewodów i urządzeń, o których mowa w pkt 1. Odwołanie od decyzji wniosła A. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa: art. 124 u.g.n., art. 8 k.p.a. oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Dla omawianej inwestycji inwestor uzyskał ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2014 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z decyzji tej wynika, że zakres inwestycji określony został na kolejnych załącznikach graficznych ponumerowanych od 1 do 7, stanowiących mapy zasadnicze w skali 1:500, na których określony został liniami rozgraniczającymi teren przebiegu sześciu odcinków kablowej linii energetycznej [...]. Zgodnie z decyzją załącznik nr [...] dotyczy 6 odcinka kablowej linii energetycznej w liniach rozgraniczających teren inwestycji [...], obejmujący m.in. część działki nr [...]w obrębie [...]. Zdaniem Wojewody, organ I instancji precyzyjnie wskazał w treści zaskarżonej decyzji sposób uszczuplenia władztwa nad nieruchomością w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji. Ponadto, decyzja zawiera załącznik graficzny - mapę zasadniczą w skali 1:2000, obrazującą przebieg inwestycji przez ww. nieruchomość. Ponadto na podstawie znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy materiałów z przebiegu rokowań Wojewoda Zachodniopomorski stwierdził, że przed wystąpieniem z wnioskiem inwestor przeprowadził z właścicielem nieruchomości rokowania dotyczące uzyskania zgody na wykonanie prac, jednakże do porozumienia nie doszło. Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej. Z zebranej dokumentacji jasno wynika, co stanowiło przedmiot rokowań i jaki był ich zakres. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie było wątpliwości, że właścicielka nieruchomości nigdy nie udzieliła pisemnej zgody, na podstawie której inwestor uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 u.g.n. zostały przeprowadzone, jednakże zakończyły się wynikiem negatywnym z uwagi na rozbieżności w zakresie warunków udzielenia zgody na wykonanie prac. Wojewoda podkreślił, że prawo własności można ograniczyć tylko ze względu na ważną wartość mocniej chronioną. W przedmiotowej sprawie wartością wyżej chronioną jest interes publiczny, jako że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej nastąpiło na cele publiczne. Starosta uznał prymat interesu inwestora, co nie oznacza, że nie analizował sytuacji właściciela nieruchomości. W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, w ocenie organu odwoławczego, nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy, gdyż istotne dla sprawy okoliczności znalazły potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ nie ma obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie starosta nie odniósł się do wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy, ale, w ocenie Wojewody, nie stanowi to naruszenia przepisów prawa, skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy dodał, że Starosta [...] dokładnie wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia i w wyczerpującym zakresie zgromadził materiał dowodowy, nie naruszając zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zawartych w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. A. P. wniosła skargę na powyższą decyzję i zarzuciła jej : 1. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 124 ust 1 u.g.n., poprzez: a. ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości na okresy dalsze związane z użytkowaniem już założonych i przeprowadzonych linii energetycznych i światłowodowych; b. brak określenia co ma być przedmiotem użytkowania, a tym samym czego okres użytkowania ma dotyczyć. 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który uwzględniał wyłącznie interesy inwestora nie biorąc pod rozwagę argumentów właściciela. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, 2) uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi, 3) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda Zachodniopomorski prowadzili postępowanie administracyjne z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. prowadząc je w sposób, który uwzględniał wyłącznie interesy inwestora nie biorąc pod rozwagę argumentów właściciela. Wojewoda bez jakiejkolwiek analizy i opierając się wyłącznie na wniosku inwestora, określił obszar oraz przebieg inwestycji na działce. Zarówno organ pierwszej, jak i organ drugiej instancji pominął wnioski składane w tym zakresie przez stronę. Strona w piśmie z [...] października 2015 r. wskazała na fakt zmiany klasyfikacji gruntu na rolny oraz wnosiła o dokonanie rzetelnej uwzględniającej jej prawa właścicielskie analizy przebiegu inwestycji i obszaru pod nią przewidzianego. Z uzasadnienia decyzji nie wynika aby taka analiza była dokonana. W okolicznościach sprawy jest bowiem bezsporne, że w interesie właściciela nieruchomości leży, aby linie energetyczne i światłowodowe przeprowadzone zostały po granicy działki nr [...], gdyż taki przebieg planowanej inwestycji, w stopniu najmniej uciążliwym, naruszy słuszny interes właściciela nieruchomości. Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 maja 2016 r. oddalił skargę A.P. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych uprawniał do stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie przesłanki ustawowe pozwalające na ograniczenie sposobu korzystania z działki stanowiącej własność skarżącej. Budowa linii energetycznej została przesądzona ostateczną decyzją Wójta Gminy [...]o lokalizacji inwestycji celu publicznego z [...] maja 2014 r., w której to decyzji określony został także przebieg linii. Planowane zamierzenie jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, kwestia prowadzenia rokowań i nie dojścia do porozumienia między inwestorem a właścicielem gruntu jest oczywista. Nie doszło bowiem do złożenia takich oświadczeń, które pozwoliłyby w sposób bezkonfliktowy zrealizować cel, którego dotyczy wniosek. W realiach badanej sprawy nie było przedmiotem sporu, że strony nie dokonały żadnych wspólnych ustaleń umożliwiających sprawne i swobodne wykonanie prac, dla zrealizowania których nastąpiło decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielone inwestorowi zezwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez właściciela decyzją Starosty [...] nie wyszło poza dopuszczony art. 124 u.g.n. zakres ograniczenia właściciela. Skarżąca zarzuciła organom, że prowadziły postępowanie administracyjne z rażącym naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a. prowadząc je w sposób, który uwzględniał wyłącznie interesy inwestora nie biorąc pod rozwagę argumentów właściciela. Dotyczy to, przede wszystkim, przebiegu kablowych linii energetycznych [...] wraz z liniami światłowodowymi. Sąd I instancji wyjaśnił, że zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez skarżącą, przesądzony został w decyzji o lokalizacji celu publicznego, która wytyczyła przebieg linii energetycznej. W tej sytuacji, organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie miał swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, wiążących w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Tym samym, nie doszło do nadmiernie uciążliwego ukształtowania zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Reasumując Sąd I instancji wskazał, że decyzje wydawane na podstawie powołanego wyżej przepisu ze swej istoty naruszają interes własny strony (właściciela nieruchomości), ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w celu umożliwienia uprawnionym jednostkom realizację inwestycji celu publicznego, a więc takich, które są realizowane w interesie społecznym i mają służyć ogółowi. Dodał, że chociaż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Szczecinie z 25 maja 2016 r. wywiodła A. P.. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten uprawnia do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na okresy dalsze związane z użytkowaniem i użytkowaniem w celu konserwacji i usuwania awarii już założonych i przeprowadzonych linii energetycznych i światłowodowych; 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 1 § 2 "PrUSA" w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że postępowanie administracyjne prowadzone było w sposób, który uwzględniał wyłącznie interesy inwestora nie biorąc pod rozwagę argumentów skarżącej, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2015 r. (znak sprawy: [...]) w sytuacji, w której decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego wydana została z naruszeniem art. 124 ust. 1 u.g.n., wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] grudnia 2015 r. (znak sprawy: [...]) w sytuacji, w której decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 8 k.p.a., wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uwzględnienie wskazanego błędu w decyzji skutkowałoby uwzględnieniem skargi skarżącej; d) art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: – zbyt ogólnikowe wyjaśnienie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kwestii braku określenia przez organ administracji co ma być przedmiotem użytkowania i czego okres użytkowania ma dotyczyć; – niedostateczne rozpoznanie stanu faktycznego sprawy, o czym świadczy przywołanie w treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nieadekwatnego do stanu faktycznego sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 25 maja 2016 r. i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że art. 124 ust. 1 u.g.n. nie daje organom administracji kompetencji do wydania decyzji uprawniającej inwestora do użytkowania nieruchomości na dalsze okresy, bowiem decyzja wydana na podstawie tego artykułu stanowić może jedynie wstępny etap realizacji zamierzonej inwestycji i nie może przesądzać o jej funkcjonowania. Udzielenie zgody na użytkowanie linii po jej wybudowaniu, bezspornie wykracza poza granice ograniczenia korzystania z nieruchomości. Jakkolwiek udzielenie zezwolenia, o jakim mowa w art. 124 u.g.n. stanowi przewidziane przez ustawodawcę ograniczenie konstytucyjnej zasady ochrony własności, wynikającej z art. 21 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, to jednak winno być poprzedzone szczególnie starannym zbadaniem możliwie jak najmniejszego obciążenia nieruchomości w związku z lokalizacją inwestycji, tak aby ustrzec się od zarzutu nadmiernej ochrony interesu publicznego i nieprzestrzegania wartości konstytucyjnych, w tym wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej. Nakładanie decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości obowiązku znoszenia użytkowania linii po jej wybudowaniu z całą pewnością powyższego postulatu nie realizuje. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że co prawda obowiązek wskazany w art. 124 ust. 6 u.g.n. ma charakter wtórny w stosunku do ograniczenia prawa własności, o którym mowa w art. 124 ust. 1 tej ustawy, ale tylko w tym sensie, że dotyczy on udostępnienia nieruchomości dla konserwacji i usuwania awarii jedynie tych urządzeń, które założono na podstawie decyzji ograniczającej sposób korzystania na podstawie tego drugiego przepisu. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązek udostępnienia nieruchomości spoczywa na jej właścicielu lub użytkowniku wieczystym z mocy samego prawa, ponieważ w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie ma przepisu, który mógłby stanowić podstawę prawną do wydania decyzji w tym względzie. W związku z czym niezasadne – w ocenie skarżącej kasacyjnej – było powoływanie się na ten obowiązek, jako podstawę do ograniczenia decyzją sposobu korzystania z nieruchomości na okresy dalsze związane użytkowaniem w celu konserwacji i usuwania awarii już założonych i przeprowadzonych linii energetycznych Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji, że zaaprobował brak po stronie organów administracji właściwej analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości w zakresie określenia obszaru oraz przebiegu inwestycji na działce skarżącej. Skupiono się jedynie na analizie interesu inwestora i jego stanowiska w tym zakresie, dbając o zabezpieczenie jedynie tego interesu. Rozstrzygnięcie takie, zdaniem skarżącej kasacyjnie, narusza również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Za zbyt ogólnikowe skarżąca kasacyjnie uznała twierdzenia Sądu I instancji dotyczące nieokreślenia w decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n co ma być przedmiotem użytkowania i czego okres użytkowania ma dotyczyć. Określenie, że decyzja ta stanowi podstawę do "ciągłego korzystania z nieruchomości przez osobę trzecią w ten właśnie sposób" - zdaniem skarżącej kasacyjnie - jest nieprecyzyjne. Ograniczenie prawa własności jest na tyle daleką ingerencją w prawa właściciela, że zakres takiego ograniczenia musi być maksymalnie precyzyjny. Zakres ograniczenia prawa własności musi być ściśle określony, tj. należy wskazać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej również jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził zaistnienia enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej kasacyjnie dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten uprawnia do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na okresy dalsze związane z użytkowaniem i użytkowaniem w celu konserwacji i usuwania awarii już założonych i przeprowadzonych linii energetycznych i światłowodowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja dotycząca ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wydana w oparciu o art. 124 u.g.n. stanowi – dla podmiotu na rzecz którego została wydana - trwały administracyjny tytuł prawny do nieruchomości, który pozwala na: - założenie urządzeń przesyłowych, o których mowa w tym przepisie, - korzystanie z nieruchomości już po założeniu urządzeń w sposób ciągły przez umieszczenie (istnienie) w przestrzeni nieruchomości tych urządzeń, - korzystanie z nieruchomości już po założeniu urządzeń w sposób incydentalny przez usuwanie awarii lub czynności polegających na konserwacji urządzeń. (wyrok NSA z 18 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2864/15, por. S. Kalus red., Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Komentarze LecisNexis, s. 699). Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwencją zezwolenia na "zakładanie i przeprowadzenie" urządzeń przesyłowych, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. jest ich pozostawienie na nieruchomości. Brak pozostawienia takich ciągów przesyłowych i korzystania z nich zaprzeczałby bowiem w istocie regulacji art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie można więc zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi jedynie podstawę do założenia urządzeń przesyłowych wymienionych w tym przepisie, ale nie uprawnia do dalszego korzystanie tej nieruchomości związanych z użytkowaniem tych ciągów i usuwaniem powstałych awarii. Zasadnie Sąd I instancji zauważył, że na podstawie ust. 6 art. 124 u.g.n. właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1 tego artykułu. Przy czym obowiązek ten spoczywa na właścicielu lub użytkowniku wieczystym z mocy samego prawa i podlega egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 17 maja 2007 r. I. OSK 149/17). Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.ps.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący naruszenia art. 1 § 2 u.s.p. art. 7 i 8 k.p.a. Zarzuty te odnoszą się do przebiegu kablowych linii energetycznych przez nieruchomość skarżącej, który to przebieg został określony w decyzji lokalizacyjnej stanowiącej podstawę do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wydając decyzję w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. nie miał swobody w decydowaniu o trasie przebiegu linii, a co za tym idzie zarzuty te nie posiadają usprawiedliwionych podstaw. Przesądza to jednocześnie o niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że może on być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzeczenia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada regulacji zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej określa w sposób precyzyjny z jakich przyczyn Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił co było przedmiotem postępowania dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości i jaki jest zakres tego ograniczenia. Przywołane zaś orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy przedmiotu postępowania i zmierza do wyjaśnienia z jakich przyczyn nie zostały uwzględnione zarzuty skargi. Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.