I OSK 2020/22

Dnia 19 października 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 października 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 279/22 w sprawie ze skargi H. B. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 279/22 oddalił skargę H.B. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do wydania nieruchomości. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Wojewoda M. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. ustalił lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pod nazwą: "Budowa skrzyżowania dwupoziomowego w Ł., polegającą na budowie skrzyżowania dwupoziomowego (wiaduktu drogowego), w ciągu drogi powiatowej nr [...], nad linią kolejową nr [...] Z. – K. i nad drogą krajową [...], w km około [...] linii kolejowej, w związku z likwidacją przejazdu kolejowego w km [...] tej linii". Powyższej decyzji lokalizacyjnej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła m.in. H. B. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję lokalizacyjną. Na ww. decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła m.in. H. B. Upomnieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], doręczonym w dniu [...] lipca 2020 r. Wojewoda M. wezwał H. B. do wydania nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] oraz nr [...], położonej w obrębie [...] – J., w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia upomnienia. Wobec niewykonania powyższego obowiązku Wojewoda M. wystawił w dniu [...] lipca 2020 r. wobec zobowiązanej H. B. tytuł wykonawczy nr [...] , który został doręczony zobowiązanej w dniu [...] sierpnia 2020 r. wraz z postanowieniem Wojewody M. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] wzywającym do wydania ww. nieruchomości. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. H.B. wniosła, za pośrednictwem organu I instancji, zażalenie na ww. postanowienie Wojewody M. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpatrując sprawę wywołaną tym zażaleniem wydał ww. postanowienie z dnia [...] marca 2021 r. W jego motywach wskazał, że przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewody M. wzywające do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, w trybie przepisu art. 143 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2020.1427 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.". Minister wskazał, iż organ egzekucyjny w świetle art. 29 § 1 u.p.e.a. nie ma uprawnień do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, czyli bada wniosek jedynie pod względem formalnym. Bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem ww. postanowienia Wojewody jest przytaczana przez H. B. okoliczność dotycząca tego, iż w dniu [...] sierpnia 2020 r. wniosła do organu egzekucyjnego zarzuty wobec doręczonego jej tytułu wykonawczego, co powinno skutkować zawieszeniem postępowania egzekucyjnego do momentu rozpoznania przez organ zarzutów w formie postanowienia i możliwości wniesienia przez nią zażalenia na takie postanowienie, jednakże została pozbawiona tejże możliwości, ponieważ egzekutor dokonujący czynności egzekucyjnych na jej nieruchomości, stwierdził iż podejmuje zawieszone postępowanie z uzasadnionych względów istotnych dla organu egzekucyjnego, które to względy nie są znane stronie. Minister zauważył, iż w niniejszym postępowaniu zobowiązany jest jedynie do oceny postanowienia Wojewody wzywającego do wykonania obowiązku wydania nieruchomości, wydanego w trybie przepisu art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Organ obowiązkowi temu sprostał w sposób prawidłowy. Skargę na ww. postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła H. B., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 lutego 2022 r. wskazał, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomość skarżącej oznaczona jako działki nr [...]i nr [...]podlegała niezwłocznemu zajęciu na podstawie decyzji Wojewody M. z dnia [...] marca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Decyzja ta była zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, a podstawą jej wydania były przepisy ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U.2021.1984 ze zm.), dalej jako "u.t.k.". Postanowienie Wojewody M., będące przedmiotem kontroli Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii, zostało wydane na podstawie art. 143 § pkt 1 pkt 2 i § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Przepis art. 143 § 2 u.p.e.a. stanowi, że zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i art. 34 u.p.e.a.) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Dalej Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że nieruchomość skarżącej oznaczona jako działki nr [...] i nr [...]podlegała niezwłocznemu zajęciu na podstawie decyzji Wojewody M. z dnia [...] marca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 9u u.t.k. do egzekucji obowiązków wynikających z decyzji o ustaleniu linii kolejowej stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika natomiast, że warunkiem przystąpienia do egzekucji jest wszczęcie egzekucji na podstawie wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego oraz wezwanie zobowiązanego, w formie postanowienia, do wykonania obowiązku. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. A zatem, podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące prawidłowości decyzji Wojewody M. z dnia [...] marca 2019 r. o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej pozostają poza granicami sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła H. B., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: I. przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: - art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 143 §1 pkt 1 i 2 i § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 i art. 54 § 1 u.p.e.a. przez niezasadne oddalenie w całości skargi, zainicjowanej w sprawie w dniu [...] sierpnia 2020 r. przez wniesienie zażalenia w sprawie [...], w którym skarżący bezpośrednio wskazał, iż nie zgadza się z podjętymi czynnościami egzekucyjnymi dokonanymi na jego nieruchomości w dniu [...] sierpnia 2020 r., bowiem były one podjęte pomimo wniesionych w sprawie zarzutów do tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzono postępowanie egzekucyjne, gdy tymczasem wszelkie czynności dotyczące postępowania egzekucyjnego powinny ulec zawieszeniu, a nie kontynuowaniu przez organ egzekucyjny; - art. 134 p.p.s.a. w zw. art. 7, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez wydanie orzeczenia w ramach jedynie podniesionych w skardze zarzutów, gdy tymczasem Sąd I instancji zgodnie z powyższym przepisem zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany wskazanymi w skardze zarzutami i wnioskami skargi, dlatego też w ocenie skarżących Sąd nie dokonał analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pod kątem sprawdzenia czy w sprawie należało przyjąć, tak jak uczyniły to organy obu instancji, iż pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r. należy traktować jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., czy w momencie otrzymania pisma od skarżącego o treści w nim wskazanej należało wezwać go do sprecyzowania, czy jest ono zażaleniem na wydane postanowienie wzywające do wydania nieruchomości czy skargą na dokonane w dniu [...] sierpnia 2020 r. czynności egzekucyjne przez egzekutora, kiedy z treści wniesionego zażalenia jednoznacznie wynika, iż to właśnie dokonanie tychże czynności kwestionował skarżący; - art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 50 i art. 64 § 2 k.p.a. przez ich pominięcie skutkujące przyjęciem prawidłowego zakwalifikowania przez organy I i II instancji pisma skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r. wyłącznie jako zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., gdy tymczasem z jego treści wynikało, iż skarżąca kwestionuje wszystkie dokonane w dniu [...] sierpnia 2020 r. czynności egzekucyjne na jej nieruchomości, gdy tymczasem na organach ciążył obowiązek ustalenia jakie były intencje strony wnoszącej przedmiotowe pismo; II. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: - art. 50 i art. 64 § 2 k.p.a. przez ich pominięcie i nie wezwanie strony do sprecyzowania wniesionego pisma, a przez to wydanie błędnego rozstrzygnięcia w sprawie; - art. 54 § 1 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie w sprawie i bezzasadne przyjęcie, iż pisma złożonego w dniu [...] sierpnia 2020 r. nie należy traktować jako zażalenia na dokonane czynności egzekucyjne zgodnie z jego treścią, a zgodnie z jego tytułem. Na podstawie ww. zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Należy jednak dostrzec, iż przepisy art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 50 i art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 54 § 1 u.p.e.a. nie stanowią prawa materialnego lecz są przepisami postępowania. Przed wyjaśnieniem charakteru ww. uregulowań prawnych wypada zauważyć, iż spośród ww. tylko przepisy art. 64 § 2 k.p.a. i art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą stanowić podstawy wniesionej skargi kasacji. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 50 k.p.a. wypada zauważyć, iż został on wadliwie skonstruowany z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Wada ta dotyka także zarzutu naruszenia art. 77 k.p.a. podniesionego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w przepisie art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a. wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06; wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli zatem art. 77 k.p.a. i art. 134 p.p.s.a. dzielą się na dwa paragrafy, zaś art. 50 k.p.a. na trzy paragrafy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut naruszenia ww. przepisów nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, a tym samym nie może prowadzić do jego wzruszenia. Wracając natomiast do charakteru prawnego art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 54 § 1 u.p.e.a. wypada dostrzec, że pierwszy z tych przepisów regulując kwestię uzupełnienia braków pisma wskazuje, iż w sytuacji gdy podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa niż brak adresu wnoszącego, to organ wzywa wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z kolei art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazuje, iż na gruncie postępowania egzekucyjnego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, której podstawą jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Przepisy ten nie są normami prawa materialnego, gdyż nie określają tego rodzaju praw i obowiązków stron postępowania egzekucyjnego, lecz wskazuje procesową drogę i sposób dochodzenia uprawnień i realizacji obowiązków wynikających z norm materialnoprawnych, a zatem służą realizacji uprawnień określonych normami prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., OSK 1735/04; wyrok NSA z dnia 10 maja 2006 r., II OSK 1356/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższa nieumiejętność w kwalifikowaniu zarzutów kasacyjnych nie stanowi jednak bariery w ich ocenie w toku niniejszej sprawy uznając, iż postawione powyżej zarzuty dotyczą naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, o czym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (vide: uchwała NSA w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów należy potwierdzić trafność konstatacji Sądu I instancji o niekonkurencyjności środków zaskarżenia przysługujących stronie w sytuacji wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 143 § 1 u.p.e.a. egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 oraz postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania nieruchomości albo opróżnienia lokalu (pomieszczenia) określonego w tytule wykonawczym z zagrożeniem, iż w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości lub opróżnienia lokalu (pomieszczenia). Zgodnie z art. 143 § 2 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i art. 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Analiza powyższej regulacji prawnej prowadzi do wyraźnego wniosku, iż zobowiązanemu służy zarówno prawo zgłoszenia zarzutów, jak i wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Nie ulega także wątpliwości, iż na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje także skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, której podstawą jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Wybór tych środków prawnych, które będą stosowane w konkretnej sprawie należy do strony postępowania. Przepisy k.p.a., które mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosownie do art. 18 u.p.e.a., nie stawiają szczególnych wymogów formalnych wnoszonym przez strony pismom zawierającym środki zaskarżenia. Z tego też powodu sposób kwalifikacji pisma strony skarżącej z dnia [...] sierpnia 2020 r. winien uwzględniać wymagania art. 64 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a. Z okoliczności sprawy wynika, iż ww. pismo strony skarżącej zatytułowane "zażalenie" kwestionuje konkretne postanowienie Wojewody M., wskazując na datę jego wydania i nr sprawy. Elementy identyfikujące owe postanowienie zostały wyraźnie przywołane w treści tegoż zażalenia. Kwestionowane postanowienie było doręczone zobowiązanej w trybie czynności egzekutora, o której stanowi art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Ponadto z uzasadnienie tegoż zażalenia wynika, iż kwestionuje ono postanowienie organu egzekucyjnego o wezwaniu do wykonania obowiązku wydania konkretnej nieruchomości określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku zostanie zastosowany środek egzekucyjny w celu odebrania nieruchomości. Powyższe okoliczności nie pozwalają potwierdzić stanowiska skargi kasacyjnej o istnieniu wątpliwości co do treści tegoż pisma. Pismo strony z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie uzasadniało konieczność wyjaśnienia jego treści, w szczególności w zakresie zgłoszonego w nim żądania skierowanego wobec konkretnie wskazanego postanowienia organu egzekucyjnego. Powyższych wątpliwości nie wzbudzało w szczególności przedstawienie w uzasadnieniu tegoż zażalenia informacji o przebiegu postępowania, w tym zarówno o wniesionych zarzutach wobec wszczętej egzekucji, jak i o czynnościach egzekutora dokonanych już po zawieszeniu postępowania wskutek wniesionych zarzutów. Okoliczność, iż w motywach powyższego pisma znalazły się także informacje mogące stanowić podstawę skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., nie powoduje wątpliwości co do charakteru pisma strony z dnia [...]sierpnia 2020 r. jako zażalenia na postanowienie, o którym mowa w art. 143 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W motywach tych znalazły się także informacje o wniesionych zarzutach. Z tego faktu nie można jednak wyprowadzać wniosku, iż pismo z dnia [...] sierpnia 2020 r. mogłoby mieć charakter uzupełnienia zarzutów. Należy w tym zakresie także zauważyć, iż przepisy procedury administracyjnej stawiają wyższe wymagania pismom kwalifikowanym, będącym nośnikami szczególnego rodzaju wniosków i żądań procesowych, np. wnioskowi o wszczęcie postępowania, środkom zaskarżenia, wnioskowi o przywrócenie terminu. W pismach tych muszą bowiem znaleźć się pewne dodatkowe informacje, konieczne do podjęcia działań procesowych realizujących cele składającego pismo. Natomiast przepis art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Na podstawie tegoż przepisu organ powinien wezwać stronę do wyjaśnienia bądź sprecyzowania złożonego pisma, jeśli podanie jest tak zredagowane, że trudno należycie ocenić intencje strony, która je wniosła. Takie działanie jest formą realizacji zasady ustalonej w art. 9 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017 r., II OSK 2768/15; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., II GSK 1106/15; wyrok NSA z dnia 18 października 2016 r., II GSK 905/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli jednak pismo jest jasne i nie budzi wątpliwości, to brak jest podstaw do wzywania strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Organ administracji, dysponując pismem strony, nie może przypisywać mu znaczenia, jakie z niego nie wynika, nie może domniemywać, jakie były intencje strony przy składaniu pisma i co strona chciała osiągnąć (vide: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2022 r., II OSK 2747/21; wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., II OSK 2257/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Analiza okoliczności sprawy prowadzi także do wniosku, iż nie tylko organy administracji nie miały wątpliwości co do charakteru pisma z dnia [...] sierpnia 2020 r. Wątpliwości tych nie miała także strona skarżąca, która w toku postępowania egzekucyjnego ale także w postępowaniu przed Sądem I instancji pismo to uważała za zażalenie na postanowienie w sprawie zastosowania środka egzekucyjnego. Wątpliwości strony co do sposobu odczytania jej intencji przy wnoszeniu tegoż środka zaskarżenia zgłoszone zostały dopiero w skardze kasacyjnej. W takiej sytuacji zabieg ten nie może być odczytany inaczej, niż jako obliczony wyłącznie na odniesienie skutku procesowego. Konstatując zatem brak podstaw do wzywania strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień w kwestii charakteru pisma z dnia 20 sierpnia 2020 r., nie można potwierdzić zasadności zarzutów naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 7, art. 9, art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie został także naruszony przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., bowiem pisma strony z dnia [...] sierpnia 2020 r. nie można traktować jako skargi na czynności egzekucyjne, o której stanowi powyższy przepis. W świetle powyższych uwag nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 143 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 i art. 9 k.p.a. oraz w zw. z art. 18 i art. 54 § 1 u.p.e.a. podniesiony w zakresie niedokonania oceny czynności egzekucyjnych mających miejsce na nieruchomości skarżącego w dniu [...] sierpnia 2020 r., dokonanych pomimo wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, prowadzącego do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Brak podstaw do uznania, iż ww. zażalenie z dnia [...] sierpnia 2020 r. stanowiło skargę na czynności egzekucyjne – o czym była mowa powyżej – uniemożliwiało rozpoznane powyższego zagadnienia w kontrolowanym aktualnie postępowaniu. Zaniechanie uwzględnienia powyższych kwestii w zaskarżonym wyroku nie może zatem być postrzegane jako naruszenie prawa. Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.