I OSK 1971/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: Starszy asystent sędziego Anna Siwonia Rybak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1096/18 w sprawie ze skargi T. S. i Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr R 18a/17 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz T. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 października 2019 r., po rozpoznaniu sprawy ze skarg T. S. i Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 9 kwietnia 2018 r. nr R 18a/17 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa - uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Nieruchomość warszawska położona przy ulicy [...] znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. nr 50, poz. 279, zwany dalej: dekretem). Nieruchomość, o łącznej powierzchni 889 m2, składa się z działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 425 m2 oraz działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 464 m2. Nieruchomość hipoteczna została zabudowana w latach 1935-1936 pięciokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym o powierzchni 1461,15 m2 o kubaturze 8701,00 m3, w którym znajduje się dwadzieścia siedem lokali, w tym dwadzieścia cztery lokale mieszkalne o łącznej powierzchni 1367,10 m2 i trzy lokale użytkowe o łącznej powierzchni 94,05 m2. Dotychczas nie został wyodrębniony żaden lokal. Budynek, wzniesiony przed dniem 21 listopada 1945 r. spełniał warunki art. 5 dekretu. Pierwotnymi współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli, na podstawie ujawnionego wpisu z 16 czerwca 1939 r. w księdze hipotecznej, I. M. w 20 %, C. W. w 25 %, I. F. w 5 % oraz E. F. w 50 %, wszyscy niepodzielnie. Na mocy postanowienia Sądu z 3 listopada 1947 r., spadek po E. F., zmarłej [...] sierpnia 1942 r., nabyła w całości R. M. (ur. [...] grudnia 1908 r.). Umową sprzedaży, zawartą 18 grudnia 1948 r. w formie aktu notarialnego R. M. sprzedała małżeństwu A. i H. M. w równych częściach całą, odziedziczoną połowę nieruchomości. Objęcie gruntu w posiadanie nastąpiło, na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Odbudowy z dnia 27 stycznia 1948 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Administracji w sprawie obejmowania gruntów przez gminę m.st. Warszawy (Dz.U. z 1948 r. Nr 6, poz. 43), z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy, tj. w dniu 11 kwietnia 1949 r. 16 lutego 1949 r. A. M. i H. M. złożyli wniosek o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej przedmiotowej nieruchomości warszawskiej, który do 30 listopada 2015 r. nie został rozpoznany. Postanowieniem z 23 czerwca 1953 r. Sąd stwierdził, że prawa do spadku po I. F., zmarłym [...] grudnia 1942 r., przeszły na J. K. w 3/6 części, L. z F. w 1/6 części, S. F. w 1/6 części oraz E. z F. w 1/6 części. Na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 20 VII 1948 r., S. F. zmieniono nazwisko i imię na "K. J.". Umową sprzedaży z 31 maja 1955 r., zawartą w formie aktu notarialnego H. i A. małżonkowie M. cały należący do nich udział, sprzedali F. L. i M. L., w częściach równych, do ich majątku wspólnego. Wyrokiem z 20 czerwca 1972 r. Sąd orzekł rozwód pomiędzy F. L. i M. L. Nie toczyło się postępowanie o podział majątku wspólnego małżonków. Spadek po M. L. nabyła w całości córka B. S., po której z kolei , na podstawie testamentu notarialnego nabył syn T. S. w całości wprost. W skład spadku wchodził udział w wysokości 25% w roszczeniach do nieruchomości gruntowej położonej w Warszawie przy ulicy [...] i we współwłasności budynku, posadowionego na tejże nieruchomości. Umową darowizny z 2 października 2008 r. F. L. darował T. S., w przysługujący mu udział 1/4 części przedmiotowej nieruchomości. W konsekwencji, roszczenie do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości warszawskiej położonej przy ulicy [...] oraz własność budynku na niej posadowionego w 1/2 części przysługiwało T. S.. Na podstawie decyzji komunalizacyjnych z 21 lipca 1995r. (działka nr [...]) i z dnia 9 października 1995r. (działka nr [...]) Miasto Stołeczne Warszawa stało się właścicielem tychże działek. Dla nieznanych z miejsca pobytu: S. F., C. W., J. K., E. z F., L. C., I. M. stosownymi postanowieniami sądowymi zostali ustanowieni kuratorzy. Pismem z 22 października 2012 r. T. S. wniósł o wydanie częściowej decyzji, ustanawiającej na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do ww. zabudowanego gruntu, na jego rzecz w udziale 60/120. Postanowieniem z 14 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy [...] w Warszawie w sprawie o sygn. akt [...] dokonał częściowego działu spadku po B. S. i I. F. i dokonał zniesienia współwłasności budynku wzniesionego przed 21 listopada 1945 r., spełniającego warunki art. 5 dekretu, posadowionego na działce nr 5 oraz roszczenia o ustanowieniu prawa wieczystego użytkowania na ww. nieruchomości (działki nr [...] i [...]), o łącznej wartości 1 438 922 złote, w ten sposób że prawa te, przyznał w całości na rzecz wnioskodawcy T. S.; zasądził od wnioskodawcy tytułem spłaty: na rzecz: C. W. kwotę 359 730,50 zł, I. M. kwotę 287 784,40 zł, J. K. kwotę 35 973,05 zł, L. F. kwotę 11 991,02 żł, S. F. kwotę 11 991,02 zł, E. z F. kwotę 11 991,02 zł, płatne w terminie dwóch lat od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia. Decyzją z 1 grudnia 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku z 16 lutego 1949 r., ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu (działka nr [...]) na rzecz T. S. w całości (pkt 1), ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu w wysokości 425 złotych netto, płatny z góry w terminie do dnia 31 marca każdego roku (pkt 2.). Ponadto stwierdzono, iż powyższy teren jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i znajduje się w strefie oznaczonej symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej, wielorodzinnej (pkt 3). W dniu 1 marca 2016 r. protokołem zdawczo-odbiorczym Miasto Stołeczne Warszawy przekazało przedmiotową nieruchomość T. S. Umową o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, zawartą w formie aktu notarialnego z 8 marca 2016 r. oddano w użytkowanie wieczyste, na 99 lat, grunt oznaczony jako działki ewidencyjne nr [...] i nr [...], o łącznej powierzchni 889 m2, na rzecz T. S.. Decyzją z dnia 27 czerwca 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie orzekł o nieodpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego T. S. w całości w prawo własności nieruchomości gruntowej. Umową sprzedaży oraz oświadczeniem o ustanowieniu hipoteki, zawartą 13 września 2016 r., T. S. sprzedał S. Sp. z o.o., w stanie wolnym od obciążeń, za wyjątkiem ujawnionych w umowie (najmy), prawo własności gruntu i budynków, stanowiących jego części składowe, oznaczonego jako działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] za cenę w łącznej kwocie 4 000.000,00 złotych. Decyzją z 9 kwietnia 2018r. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: Komisja), na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4, 4a, 4b i 6 oraz art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2017 r. poz. 718 i z 2018 r. poz. 431, dalej jako: ustawa): 1) stwierdziła wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 1 grudnia 2015 r. z naruszeniem prawa; 2) nałożyła na T. S. obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w kwocie 1.268.854,50 zł na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy. Komisja stwierdziła, że Prezydent m.st. Warszawy rażąco naruszył zasadę prawdy obiektywnej poprzez wydanie decyzji reprywatyzacyjnej, pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych (art. 30 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4b). Przy wydawaniu kwestionowanej decyzji doszło również zdaniem Komisji, do rażącego naruszenia prawa poprzez nieustalenie prawidłowego kręgu osób uprawnionych w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu. Prezydent m.st. Warszawy pominął przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej istotne wątpliwości w zakresie kręgu stron postępowania. Oparł się bezkrytycznie na postanowieniu Sądu Rejonowego [...] w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2015 r., sygn. akt [...], w przedmiocie częściowego działu spadku i zniesienia współwłasności. Prezydent m. st. Warszawy nie wykazał należytej staranności przy poszukiwaniu danych dotyczących miejsca pobytu I. M. i C. W. oraz któregokolwiek z prawowitych spadkobierców po I. F., zadowalając się wyłącznie przedłożonymi przez T. S. postanowieniami o ustanowieniu kuratorów dla osób nieznanych z miejsca pobytu. Komisja stwierdziła także, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym, w szczególności w postaci utrudnienia korzystania z lokalu, i z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste. Zdaniem Komisji sytuacja lokatorów kamienicy przy ul. [...] w Warszawie w następstwie wydania decyzji reprywatyzacyjnej radykalnie się pogorszyła w wielu aspektach faktycznych i prawnych. Czynsz najmu lokali mieszkalnych został znacznie podwyższony, co spowodowało trudną sytuację finansową najemców lokali. Mieszkańców przedmiotowej nieruchomości spotykały nie tylko szykany o charakterze finansowym. Do lokatorów były na przykład kierowane pisma, zgodnie z którymi właściciel domagał się oczyszczenia pomieszczeń dawnej pralni, grożąc jednocześnie, iż w przypadku braku reakcji w wyznaczonym terminie, zajmowane pomieszczenie będzie komisyjnie otwarte a pozostawione w nim przedmioty uznane za porzucone. Pomieszczenie miało zostać oczyszczone, a kosztami wywozu pozostawionych przedmiotów - miał zostać obciążony lokator. Decyzja, wydana w sposób urągający zasadom rzetelności, doprowadziła finalnie do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, co stanowiło samodzielną przesłankę stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, o której mowa w art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. W ocenie Komisji, weryfikowana decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy. Wskazała, że co do zasady, przeniesienie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej, przesądza w związku z tym o nieodwracalności skutków prawnych. Wyjątek dotyczy natomiast m.in. sytuacji, gdy nabywca działał w złej wierze. Komisja nie znalazła podstaw, by nabywcy nieruchomości, tj. Spółce przypisać złą wiarę, o której mowa w art. 2 pkt 4 ustawy. Skargę na decyzję Komisji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. S. oraz Miasto Stołeczne Warszawa na część jej uzasadnienia. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji nie zgodził się z twierdzeniami Komisji odnośnie nieustalenia przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następcę prawnego dawnego właściciela w chwili złożenia wniosku dekretowego. Za bezzasadne uznał również stanowisko Komisji wskazujące na naruszenie przez Prezydenta m.st. Warszawy przepisów postępowania z uwagi na to, że w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia. Sąd I instancji wskazał, że Prezydent m.st. Warszawy wydając kwestionowaną decyzję oparł się na prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego [...] w Warszawie z 14 sierpnia 2015r. sygn. akt [...] w przedmiocie częściowego działu spadku i zniesienia współwłasności. Zwrócił uwagę, że w świetle art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W związku z powyższym rozstrzygnięciem jedynym beneficjentem kwestionowanej decyzji reprywatyzacyjnej stał się T. S. na podstawie prawomocnego orzeczenia Sądu. Z tego względu rozważania Komisji i jej ustalenia dotyczące nieprawidłowości przy ustanawianiu kuratorów dla osób nieznanych z miejsca pobytu, obowiązków kuratorów, czy braku działań ze strony Prezydenta m.st. Warszawy w zakresie ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania reprywatyzacyjnego, a w efekcie beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej nie miały żadnego znaczenia w sprawie. Dopóki bowiem w obrocie prawnym pozostaje ww. prawomocne orzeczenie Sądu dotyczące zniesienia współwłasności, dopóty jest ono wiążące zarówno dla Prezydenta m.st. Warszawy, Komisji jak i Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Sąd I instancji nie podzielił także trzeciego zarzutu Komisji, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym, w szczególności w postaci utrudnienia korzystania z lokalu i z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste. Zdaniem Sądu I instancji, literalna treść art. 30 ust.1 pkt 6 ustawy z 9 marca 2017 r. jednoznacznie przesądza, że znajduje on zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdyby zaistniał związek przyczynowy pomiędzy tą decyzją, a opisanymi w ustawie skutkami rażąco sprzecznymi z interesem społecznym. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy niniejszej ma okoliczność, że istotny tj. posiadający doniosłość prawną, jest jedynie tzw. adekwatny związek przyczynowy, który wiąże zaistnienie ewentualnej odpowiedzialności sprawcy danego działania lub zaniechania tylko z normalnymi następstwami tego działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Jedynie takie znaczenie mógł bowiem założyć, w ocenie Sądu I instancji, racjonalny ustawodawca wprowadzając omawiany przepis do obrotu prawnego. WSA za oczywiste uznał, że opisane przez Komisję działania T. S. i uczestnika postępowania Spółki S. nie są następstwem tego rodzaju, weryfikowanej przez Komisję decyzji reprywatyzacyjnej tak dalece, że okoliczność ta nie wymaga dalszego dowodzenia. Trudno bowiem uznać aby wydanie decyzji reprywatyzacyjnej stanowiło zdarzenie "ogólnie sprzyjające" podjęciu przez beneficjenta tej decyzji, działań w postaci – wg ustalenia Komisji – bezprawnego podwyższania czynszu i utrudniania korzystania z lokali poprzez przeprowadzanie remontu. Skutki opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako rażąco sprzeczne z interesem społecznym, w ocenie Sądu I instancji, nie pozostają w prawnie istotnym związku z wydaniem przez organ kwestionowanej decyzji reprywatyzacyjnej, lecz są następstwem niezależnych działań osób, które je podjęły i powinny zostać poddane ocenie w odrębnych postępowaniach – karnych i cywilnych przed sądem powszechnym. WSA podkreślił, że decyzja reprywatyzacyjna odnosiła się jedynie do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu tej nieruchomości, a sam budynek, w którym zamieszkiwali lokatorzy, przez cały czas pozostawał współwłasnością dawnych właścicieli - stosownie do treści art. 5 dekretu, a następnie stał się w wyniku postępowania o częściowy dział spadku i zniesienie współwłasności wyłączną własnością T. S.. To zaś oznacza, że także w bezpośrednim rozumieniu tego słowa, nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy decyzją reprywatyzacyjną, a poczynaniami jej beneficjenta podjętymi po jej wydaniu. Ocena skutków prawnych tej decyzji w zakresie umów najmu lokali komunalnych ma charakter sprawy cywilnej, do rozpoznania której właściwy jest wyłącznie sąd powszechny. Ocena ta wykraczała poza kompetencje Komisji jako organu administracji i wykracza również poza kompetencje sądu administracyjnego. Również jeśli chodzi o sytuację lokatorów związaną z przeprowadzaniem przez Spółkę S. remontu przedmiotowego budynku, to nie ma ona żadnego związku z decyzją reprywatyzacyjną. Nie zachodzi bowiem pomiędzy decyzją reprywatyzacyjną a remontem przeprowadzanym przez obecnego właściciela budynku żaden związek przyczynowy. Spółka stała się właścicielem przedmiotowego budynku i gruntu w wyniku nabycia tychże praw od beneficjenta decyzji reprywatyzacyjnej. Organ rozpoznający sprawę o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 ust. 2 dekretu zobligowany jest zaś do zbadania wystąpienia przesłanek w nim wymienionych, żaden przepis prawa nie uprawnia i nie obliguje organu do badania i przewidywania dalszych losów danej nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Komisja wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu Komisja zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 30 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 3 ust. 1-3 w zw. art. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 29 ust. 1-4 ustawy oraz w zw. z art. 5 w zw. z art. 8 dekretu, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wprowadzona ustawą o Komisji przesłanka materialnoprawna wzruszenia ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej wymieniona w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie będzie znajdowała zastosowania w przypadku istnienia na znacjonalizowanym (skomunalizowanym) gruncie warszawskim budynku, który na mocy art. 5 dekretu pozostawał własnością dotychczasowych właścicieli do momentu nieuwzględnienia wniosku dekretowego, przy czym ww. błędna wykładnia przytoczonych przepisów doprowadziła Sąd Wojewódzki do uznania braku podstaw do wzruszenia (stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa) przez Komisję nadzorowanej decyzji reprywatyzacyjnej i przyjęcia, że w konkretnym przypadku reprywatyzacja nieruchomości nie doprowadziła do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste podczas gdy dokonanie właściwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy w powiązaniu ze stanem faktycznym wskazanym w decyzji Komisji pozwalało na uznanie, że w przypadku nieruchomości przy ul. [...] wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste z przyczyn omówionych szeroko w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej, co uprawniało Komisję do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy; 2. art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy w zw. z art. 361 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1025: zwaną dalej: k.c.), poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że skutki opisane w decyzji Komisji jako rażąco sprzeczne z interesem społecznym nie mogą być uznane za pozostające w prawnie istotnym związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej, a tym samym nie można ich uznać za skutki dokonanej reprywatyzacji, podczas gdy fakt wydania decyzji reprywatyzacyjnej stanowił zdarzenie umożliwiające wystąpienie skutków o jakich mowa w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy w stosunku do lokatorów komunalnych zamieszkujących budynek przy ul. [...] w Warszawie, co powoduje że w konkretnym przypadku należy mówić o istnieniu adekwatnego związku przyczynowego między dokonaną reprywatyzacją a rażącym naruszeniem interesu społecznego w rozumieniu ww. przepisu; 3. art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 w zw. z art. 3 ust. 1-3 w zw. z art. 29 ust. 1-4 ustawy, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przesłanki w oparciu o które Komisja może wydać decyzję przewidzianą w art. 29 ust. 1-4 ustawy, obejmują w istocie wyłącznie przypadki objęte hipotezą przepisów normujących postępowania nadzwyczajne przewidziane w k.p.a. w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej i to w sytuacji naruszenia przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji administracyjnej, a tym samym odrzucenie możliwości stosowania przez Komisję art. 30 ust. 1 pkt 4a-8 Ustawy do decyzji ostatecznych w dacie wejścia w życie ustawy, podczas gdy wolą ustawodawcy było jak najszersze ukształtowanie kompetencji Komisji jako organu szczególnego w polskim systemie prawnym, czemu służyło przyznanie temu organowi uprawnień pozwalających na ingerencję w zasadę przewidzianą w art. 16 k.p.a. na podstawie nowych trybów postępowania (przy zastosowaniu m.in. norm materialnoprawnych ujętych w art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 ustawy) służących wzruszaniu ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniach reprywatyzacyjnych; 4. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy, poprzez błędną wykładnię i uznanie prawidłowości w pomijaniu przez Prezydenta m. st. Warszawy podczas wydawania decyzji reprywatyzacyjnych zbadania przesłanki "posiadania" w stosunku do dotychczasowego właściciela i jego następców prawnych, wskutek niewłaściwej wykładni, która wynika z przyjęcia, że wymóg "posiadania" gruntu przewidziany w art. 7 ust. 1 dekretu nigdy nie dotyczył dotychczasowego właściciela, z kolei odnośnie następców prawnych właściciela wymóg ten przestał obowiązywać po dacie 1 stycznia 1947 r., gdy tymczasem art. 7 ust. 1 dekretu przewiduje niezmiennie wymóg posiadania gruntu w dacie złożenia wniosku w stosunku do właściciela i następców prawnych właściciela, nakładając tym samym na organy dekretowe obowiązek zbadania danej przesłanki, a którego obowiązku przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej nie dopełniono jak przyznaje sam Prezydent m. st. Warszawy (w złożonej skardze), co w konsekwencji winno skutkować oddaleniem przez Sąd Wojewódzki wszystkich skarg złożonych na decyzję Komisji, z uwagi na prawidłowe oparcie rozstrzygnięcia decyzji Komisji o art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy; 5. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, poprzez uznanie, że spełnienie przesłanki posiadania gruntu zarówno w kontekście właściciela nieruchomości, jak i następców prawnych właściciela, nie stanowiło warunku uwzględnienia wniosku dekretowego, albowiem jedyne kryterium przy badaniu wniosków dekretowych stanowiła ocena przesłanki zgodności korzystania z gruntu z przeznaczeniem w planie zabudowy (zagospodarowania przestrzennego), podczas gdy w odniesieniu do właściciela gruntu oraz następców prawnych właściciela gruntu, warunkiem pozytywnego rozpatrzenia wniosku, obok przesłanki planistycznej było również posiadanie gruntu w dacie złożenia wniosku oraz złożenie wniosku w przepisanym prawem terminie; 6. art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że Komisja nie jest uprawniona do wyeliminowania ostatecznych decyzji reprywatyzacyjnych wydawanych z pominięciem obowiązku ustalenia posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następców prawnych, podczas gdy zgodnie z treścią powołanego na wstępie przepisu Ustawy, Komisja jest zobligowana do przeprowadzenia postępowania pod kątem sprawdzenia, czy decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu, zaś w przypadku wykazania braku sprostania owemu obowiązkowi przez organy administracyjne, Komisja z woli ustawodawcy jest obowiązana do wydania decyzji związanej na podstawie jednej z form rozstrzygnięcia przewidzianej w art. 29 ust. 1-4 Ustawy; 7. art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że sam brak ustaleń co do posiadania (na gruncie art. 7 ust. 1 dekretu) względem tak właściciela jak i jego następców prawnych, przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej nie może zostać uznany za rażące naruszenie prawa, jak również naruszenie prawa w stopniu podstawowym, podczas gdy jeżeli warunkiem przyznania prawa użytkowania wieczystego (własności czasowej) było spełnienie łącznie trzech przesłanek, a organ sprawdza jedynie zaistnienie dwóch, odstępując w całości od weryfikacji spełnienia trzeciej przesłanki, to tym samym dopuszcza się wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa materialnego; 8. art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 dekretu w z w. z art. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a., poprzez uznanie, że spełnienie warunku posiadania nieruchomości musi zostać ocenione jako niewątpliwe w przypadku zabudowania gruntu warszawskiego budynkiem, skoro art. 5 dekretu przesądza, że budynki znajdujące się na gruncie dekretowym nadal pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, podczas gdy żaden z przepisów materialnoprawnych obowiązujących w dacie wejścia w życie dekretu, jak i w okresie po nim następującym, nie wprowadzał domniemania prawnego prowadzącego do automatycznego przypisania podmiotowi właścicielskiemu posiadania z samego faktu przysługującego mu prawa własności rzeczy; 9. art. 30 ust. 1 pkt 4b Ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 Dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 i art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej korzystającej z zasady trwałości przewidzianej w art. 16 k.p.a., na podstawie o art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy może nastąpić (w wyniku przełamania zasady trwałości decyzji ostatecznej) tylko wówczas, gdy Komisja ustali, że dotychczasowy właściciel nieruchomości warszawskiej lub jego następcy prawni nie byli w posiadaniu nieruchomości, bowiem brak ustaleń ze strony organu dekretowego, co do posiadania - jako przesłanka jedynie formalna - nie może przesądzać o "przełamaniu" zasady trwałości decyzji ostatecznej, podczas gdy skorzystanie przez Komisję z przesłanki wymienionej w art. 30 ust. 1 pkt 4b ustawy: (i) nie jest uzależnione od poczynienia jednoznacznych ustaleń w postępowaniu rozpoznawczym przez Komisję, że w konkretnym przypadku dotychczasowy właściciel gruntu lub jego następcy prawni nie byli w posiadaniu gruntu w dacie składania wniosku dekretowego, albowiem takiego obowiązku nie przewidziano w żadnym z przepisów ustawy, (ii) nie jest powiązane z kwestionowaniem przez Komisję okoliczności posiadania gruntu przez dotychczasowych właścicieli lub ich następców prawnych w dacie składania wniosku dekretowego, gdyż ustawa takiego warunku w kontekście skorzystania z powołanej przesłanki nie przewiduje, - co uprawnia stwierdzenie, że przedstawione wyżej, odmienne stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest sprzeczne z katalogiem rozstrzygnięć przewidzianych w art. 29 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, które Komisja może podjąć w ramach zakończenia postępowania rozpoznawczego; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z 30 ust. 1 pkt 6, art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Komisji, co wynikało z przyjęcia, że wprowadzone ustawą o Komisji nowe przesłanki materialnoprawne wzruszenia ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej wymienione w art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 ustawy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia decyzji Komisji, nie mogą stanowić wzorca kontroli zgodności z prawem dla decyzji reprywatyzacyjnych, a tym samym być podstawą do uchylenia nadzorowanego aktu (stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa), podczas gdy Komisja była uprawniona do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy - z uwagi na zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych uniemożliwiających wyeliminowanie ostatecznej decyzji reprywatyzacyjnej - wobec spełnienia przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 ustawy, która to okoliczność winna prowadzić do wydania przez Sąd wojewódzki orzeczenia opartego na art. 151 P.p.s.a. w stosunku do wszystkich skarg; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. zw. z. art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 ustawy w zw. z art. 163 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy, poprzez bezzasadne zarzucenie naruszenia zasady ostateczności decyzji administracyjnej przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a., przy wydawaniu przez Komisję decyzji, podczas gdy takie naruszenie nie miało miejsca z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia w nadzwyczajnym trybie postępowania w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. z. art. 30 ust. 1 pkt 4b i 6 ustawy, które stanowią przepisy szczególne względem k.p.a.; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 361 § 1 k.c., poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, skutkującą przyjęciem, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej nie doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, podczas gdy w przypadku nieruchomości położonej przy ul. [...], dopiero wydanie decyzji reprywatyzacyjnej skutkowało przekazaniem posiadania i zarządu nieruchomością przez m. st. Warszawa na rzecz T. S. w zakresie tak prawnym, jak i faktycznym, następnie umożliwiając nabycie nieruchomości przez S. sp. z o.o., co uzasadnia uznanie, że przedstawiony ciąg wydarzeń umożliwił w konkretnym przypadku powstanie stanu umożliwiającego - sprzyjającego zaistnieniu zdarzeń z udziałem lokatorów budynku - objętych hipotezą przepisu art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy - ustalonych przez Komisję; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Komisji z uwagi na uznanie jej wadliwości w zakresie dotyczącym stwierdzenia przez organ, że Prezydent m. st. Warszawy wydając decyzję reprywatyzacyjną dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez nieustalenie przesłanki posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela lub następcę prawnego dawnego właściciela w chwili złożenia wniosku, podczas gdy kwestionowane przez Sąd wojewódzki stanowisko Komisji odnośnie zasadności w stwierdzeniu ww. uchybienia było prawidłowe i jako takie uzasadniałoby stwierdzenie nieważności nadzorowanego aktu w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4b ustawy, albowiem z decyzji reprywatyzacyjnej wynika, że Prezydent m. st. Warszawy nie poczynił jakiekolwiek ustaleń w przedmiocie spełnienia przesłanki posiadania gruntu przez następców prawnych przeddekretowego właściciela w dacie składania wniosku dekretowego; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu, poprzez uznanie, że następcy prawni przeddekretowego właściciela nieruchomości (tj. A. i H. małżonkowie M.) w dacie składania wniosku dekretowego byli w posiadaniu gruntu, podczas gdy (i) przedmiotowa okoliczność nie znajduje swego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie podlegała żadnym ustaleniom w toku postępowania przed Prezydentem m. st. Warszawy, które zostało zakończone wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej (ii) ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że ww. osoby w dacie składania wniosku dekretowego zamieszkiwały w S.; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 1 dekretu, poprzez uznanie osób składających wniosek dekretowy, tj. A. i H. małżonków M., za dotychczasowych właścicieli gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, podczas gdy mając na względzie przepis art. 1 dekretu i wynikający z niego skutek w postaci przejęcia własności nieruchomości, podane osoby winny być traktowane jako następcy prawni dotychczasowego właściciela nieruchomości, co obligowało organ dekretowy do zbadania przesłanki posiadania gruntu w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa własności czasowej (prawa użytkowania wieczystego) gruntu; 7. art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej, a to jest poprzez jego niejasną oraz nielogiczną w odbiorze formułę, a nadto popadanie przez Sąd wojewódzki w daleko idące sprzeczności wewnętrzne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną T. S. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie z 23 marca 2020 r. Miasto Stołeczne Warszawa zawarło tożsame wnioski. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Komisji oświadczył, że cofa zarzuty skargi kasacyjnej w odniesieniu do naruszenia prawa materialnego, które zostały sprecyzowane w punktach 4-9, gdy chodzi o naruszenie przepisów prawa procesowego cofa zarzuty wskazane w punktach 4 -6. W pozostałym zakresie pełnomocnik wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna w sprawie została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.). Wprawdzie, co do zasady, w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w przypadku sformułowania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, konieczne jest odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, bowiem prawidłowe rozumienie prawa materialnego wytycza kierunek i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarga kasacyjna pozostaje niezasadna w zakresie dotyczącym naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy (pkt II ppkt 1 -3 skargi kasacyjnej). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przyjął, że literalna treść przepisu art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, jednoznacznie przesądza, że znajduje on zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdyby zaistniał adekwatny związek przyczynowy pomiędzy decyzjami reprywatyzacyjnymi, a opisanymi w ustawie skutkami rażąco sprzecznymi z interesem społecznym. Sąd Wojewódzki zakwestionował przy tym przedstawioną przez Komisję wykładnię tego przepisu, wskazując, że stoi ona w sprzeczności nie tylko z literalnym brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, ale i z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a. Mając na uwadze stanowisko Sądu I instancji, jak i argumentację skargi kasacyjnej, zauważyć trzeba, że w przepisie art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, mowa jest o sytuacji, w której wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło, do skutków "rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub celem dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, legalna decyzja, w ramach swoich skutków nie może prowadzić do stanu niezgodnego z prawem. Nabycia prawa użytkowania wieczystego na podstawie decyzji reprywatyzacyjnej nie sposób uznać jako wadliwości, skoro jest to normalne uprawnienie wynikające z decyzji reprywatyzacyjnej. W istocie bowiem wykonanie legalnej decyzji administracyjnej, służy urzeczywistnieniu przyznanego beneficjentowi - na mocy - obowiązujących przepisów uprawnienia. Ustawa z 9 maja 2017 r. jest regulacją szczególną, na co wskazuje już sam jej tytuł ("o szczególnych zasadach usuwania skutków - decyzji naruszających – prawo"). Komisja błędnie zaistnienie przesłanek z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy, wiąże z samą "reprywatyzacją nieruchomości", a nie z wadami konkretnych decyzji reprywatyzacyjnych i skutkami tych wadliwych decyzji. W przypadku spornej decyzji reprywatyzacyjnej, nic nie wskazuje na to, aby została ona - wydana - w warunkach naruszenia prawa. Skarżąca kasacyjnie Komisja wycofała zarzuty odnoszące się do jednej z materialno - prawnych przesłanek jakim jest kwestia posiadania nieruchomości. Zdaniem Sądu II instancji, także funkcjonalna wykładnia użytych przez ustawodawcę w spornej regulacji (art. 30 ust. 1 pkt 6 stawy) słów "doprowadziła" oraz "rażąco sprzecznych z interesem społecznym" nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o - wadliwą - decyzję reprywatyzacyjną, tylko taka decyzja nie może korzystać z warunków ochrony trwałości (por. wyrok NSA z 10 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1587/21). Potwierdza to zakreślony w art. 1 pkt 1, art. 3 ust.2, art. 15 ust.2 przedmiot ustawy naprawczej. Wobec niewykazania wadliwości decyzji nie sposób przyjąć istnienia związku pomiędzy wydaniem decyzji a podnoszonymi przez autora kasacji okolicznościami. Opisanych w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy skutków nie można uznać za normalne następstwa decyzji reprywatyzacyjnej, a tylko wówczas związek przyczynowo skutkowy miałby doniosłość prawną, jak słusznie wywiódł Sąd I instancji. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął w uchwale z 11 stycznia 2024r., sygn. akt I OPS 3/22, że okoliczności określone w art. 30 ust.1 pkt 6 ustawy naprawczej mogą stanowić przesłankę do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej również w sytuacji, gdy miały miejsce przed wejściem w życie ustawy, w uzasadnieniu jednak zaznaczył, że rozważaniami nie objął takich kwestii jak istota podnoszonych okoliczności, czy charakter związku pomiędzy decyzją reprywatyzacyjną, a tymi okolicznościami, gdyż wykraczały one poza granice przedstawionego mu zagadnienia prawnego. Z tej przyczyny badając przedmiotową kasację odnieść należało się do natury wskazywanych w niej okoliczności oraz charakteru ich związku z decyzją reprywatyzacyjną – wszystko w kontekście kryteriów z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy. Analiza ta prowadzi do wniosku, że nie miały one znaczenia z punktu widzenia materialnoprawnych przesłanek decyzji reprywatyzacyjnej, nie sugerował tego nawet autor kasacji, który wskazał że chodzi o zdarzenia i czynności mające miejsce po wydaniu decyzji, związane z korzystaniem przez najemców z zajmowanych przez nich lokali. Zarzuty kasacji nie dowiodły, by przy wydawaniu spornej decyzji reprywatyzacyjnej zaistniały okoliczności sprzyjające naruszeniom prawa, nadużyciom praw podmiotowych, czy pozbawieniu ochrony praw lokatorów. W tym kontekście konieczne stało się wyjaśnienie, że T. S. stał się jedynym beneficjentem spornej decyzji reprywatyzacyjnej zgodnie z przepisem art. 365 § 1 k.c., w myśl którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, ale także inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Wymienionemu przyznano bowiem roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego spornej działki oraz prawa własności budynku w wyniku częściowego działu spadku po B. S. i I. F. i zniesieniu współwłasności, mocą postanowienia Sądu Rejonowego [...] w Warszawie z 14 sierpnia 2015 r., wydanego w sprawie o sygnaturze [...]. Związanie wynikające z przepisu art. 365 § 1 k.p.c. nie pozwala na odrębne badanie prawidłowości nieuwzględnienia innych podmiotów w charakterze beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej. Czyni także koniecznym przyjęcie, że uzyskanie przez T. S. prawa użytkowania wieczystego na mocy decyzji z 1 grudnia 2015 roku nie pozostaje w sprzeczności z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OPS 1/23. Skład orzekający ubocznie zauważa, mając na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 stycznia 2024 r., sygn. I OPS 3/22, że wskazywane w kasacji jako naruszone uprawnienia najemców lokali objęte były ochroną w ramach istniejących rozwiązań legislacyjnych. W istocie bowiem zarówno przed datą wejścia w życie ustawy naprawczej, jak i po tej dacie istniały rozwiązania legislacyjne pozwalające na kontrolę przed sądem powszechnym prawidłowości stawek czynszu za wynajmowane lokale, zasadności zarzutów najemców, odnoszących się do utrudniania im korzystania z zajmowanych lokali ponad przeciętną miarę. Wskazać w tym miejscu należy na przepis art. 8a i 19 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego oraz art. 222 § 2 k.c. Także nękanie lokatorów rozumiane jako zmuszanie innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia, zostało spenalizowane w art. 191 § 1a k.k. W tym stanie rzeczy za zasadne uznać należało prezentowane w kontrolowanym wyroku stanowisko, że nie zostały spełnione w niniejszej sprawie przesłanki z art. 30 ust.1 pkt 6 ustawy. Z tej przyczyny niesłuszne okazały się także zarzuty naruszenia prawa procesowego zamieszczone w pkt II ppkt 1-3, skoro były wynikiem błędnej wykładni prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 ustawy.. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom stawianym przez wskazany przepis, w szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wypowiedź co do wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł nadto stanowisko co do oceny stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną. Mając na względzie powyższe skargę kasacyjną należało oddalić na zasadzie art. 184 P.p.s.a O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto jak w pkt. 2 i 3 sentencji, na zasadzie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.