I OSK 1963/21

Dnia 4 grudnia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Wojciech Maciołek po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 310/21 w sprawie ze skargi A. Sp z o.o. w O. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i pkt 1) zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na rzecz A. sp. z o.o. w O. kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., II SA/Ol 310/21 oddalił skargę A. Sp. z o.o. w O. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Prezydent O. decyzją z [...] grudnia 2020 r., działając na wniosek [...] Sp. z o. o. z siedzibą w T., Oddział Zakład Gazowniczy w O., ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste, oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,1667 ha, położonej w obrębie 105 m. O., przez udzielenie zezwolenia ww. wnioskodawcy na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7 mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 40 mm i długości L=0,5 mb. Jednocześnie Prezydent O. ustalił zakres ograniczenia prawa własności wskazując, że powierzchnia pasa montażowego zajętego na czas budowy wynosi 580 m2, a szerokość strefy kontrolowanej dla przedmiotowego gazociągu wynosi 1,0 m, tj. 2 x 0,5 m od osi gazociągu, w której obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji sieci gazowych. Lokalizacja urządzenia przesyłowego, tj. gazociągu niskiego ciśnienia, obszar pasa montażowego oraz strefy kontrolowanej została przedstawiona na załączniku mapowym nr 1, stanowiącym integralną część ww. decyzji. Ograniczenie sposobu korzystania z części ww. nieruchomości polega w szczególności na uprawnieniu inwestora do wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa montażowego prac budowlano - montażowych związanych z budową ww. gazociągu niskiego ciśnienia oraz wykonania w obszarze strefy kontrolowanej czynności związanych z konserwacją, eksploatacją i usuwaniem awarii przedmiotowego gazociągu. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 3, 4, 6 i 7 w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 ze zm.), dalej jako "u.g.n.". Na skutek odwołania A. Sp. z o.o. w likwidacji w O. od powyższej decyzji, Wojewoda Warmińsko – Mazurski decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy pkt 1. zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz uchylił pkt 2. i 3. zaskarżonej decyzji i umorzył postępowanie pierwszej instancji w tej części. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że materiał dowodowy zawarty w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy uprawniał do stwierdzenia, że spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki pozwalające na decyzyjne ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Przede wszystkim nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Jako cel publiczny przepis ten wskazuje budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy budowy gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. W świetle art. 124 u.g.n. publiczny charakter inwestycji musi także wynikać z ustaleń planu miejscowego – co w niniejszej sprawie także zostało potwierdzone. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji co do zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy al. [...], ul. [...], ul. [...] oraz ogrodami działkowymi w O., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] stycznia 2017 r., uznając za prawidłową wykładnię przepisów planu. Zgodnie z ustaleniami ogólnymi planu ww. działka nr [...]zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem U/P – usługi, tereny produkcyjne, obsługa transportu. Zapisy szczegółowe planu określają, że dla terenu oznaczonego symbolem 24U/P przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym występująca zamiennie zabudowa mieszkalna wielorodzinna pod warunkiem objęcia tym przeznaczeniem całego terenu. Zapisy szczegółowe planu w odniesieniu do terenu 24U/P stanowią, że zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej należy stosować według ustaleń ogólnych uchwały. W świetle tych zapisów przebieg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 24U/P przewidziany jest w liniach rozgraniczających ulic. Z akt sprawy wynika także, że działka nr [...] jest drogą wewnętrzną. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że budowa gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia, która ma przebiegać przez działkę nr [...] jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda stwierdził również, że spełniony został warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody właściciela nieruchomości na budowę gazociągu. Z dołączonych do wniosku dokumentów wynika, że pełnomocnik inwestora przeprowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę gazociągu oraz ustanowienia służebności przesyłu na rzecz [...] Sp. z o.o. W aktach sprawy znajdują się mapy z projektem budowy gazociągu, na których większość użytkowników wieczystych wyraziła zgodę na lokalizację części gazociągu na działce nr [...]. Zgoda nie została udzielona przez stronę skarżącą. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących potrzeby realizacji przedmiotowej inwestycji, a także przebiegu projektowanego gazociągu Wojewoda podkreślił, że na etapie wydawania decyzji w trybie art. 124 u.g.n. organy nie mogły rozważać innego przebiegu projektowanego gazociągu niskiego ciśnienia. Ustawodawca stanowczo wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma być zgodne z planem miejscowym. Organ nie może zatem oceniać celowości, zasadności czy też racjonalności realizacji zamierzenia inwestycyjnego ani też słuszności przyjętych rozwiązań. A. Sp. z o.o. w O. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ww. decyzję Wojewody Warmińsko – Mazurskiego w części, tj. w zakresie pkt 1., na podstawie którego organ utrzymał w mocy pkt 1. decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] grudnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r. oddalił powyższą skargę wskazując, iż w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki, warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w trybie art. 124 u.g.n. Wskazał, że nie budzi jego wątpliwości, że projektowana inwestycja polegająca na założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do dystrybucji gazu w postaci gazociągu niskiego ciśnienia z PE o średnicy dn 90 mm i długości L=144,7mb oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Jest to inwestycja liniowa, która może stanowić element sieci zaopatrującej zarówno obiorców indywidualnych, jak i publicznych w określone źródło energii (cieplnej), zwiększając jej zasięg oraz poprawiając bezpieczeństwo energetyczne, a jej realizacja jest uzasadniona ze względu na interes społeczny oraz gospodarczy. Inwestycja tego rodzaju ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości. Sąd I instancji podkreślił, że zastał spełniony również warunek przeprowadzenia rokowań między inwestorem a skarżącym, bowiem pełnomocnik inwestora przeprowadził negocjacje mające na celu ustalenie warunków umowy w sprawie udostępnienia nieruchomości i uzyskania zgody na budowę gazociągu oraz ustanowienia służebności przesyłu na rzecz [...] Sp. z o.o. W aktach sprawy znajdują się mapy z projektem budowy gazociągu, na których większość użytkowników wieczystych wyraziła zgodę na lokalizację części gazociągu na działce nr [...]. Zgoda nie została udzielona przez stronę skarżącą. Sąd I instancji podkreślił także, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...]Rady Miasta O. z dnia [...] stycznia 2017 r. Stosownie do ustaleń tegoż planu przedmiotowa działka zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem U/P – usługi, tereny produkcyjne, obsługa transportu. Ustalenia ogólne planu w zakresie infrastruktury technicznej stanowią, że zaopatrzenie w gaz następuje z istniejącej sieci gazowej niskiego lub średniego ciśnienia poprzez jego rozbudowę z zachowaniem normatywnych odległości projektowanych obiektów i urządzeń od sieci gazowej, na podstawie właściwych przepisów. Według kolejnych ustaleń ogólnych planu, realizację zewnętrznych sieci i urządzeń technicznego uzbrojenia terenu wraz z przyłączeniami działek budowlanych w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną i gaz przewodowy zapewniają odpowiednio właściwe przedsiębiorstwa energetyczne w trybie przepisów prawa energetycznego (§ 12 pkt 2m), ustalonymi w planie obszarami lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej są tereny w liniach rozgraniczających ulic i ciągów pieszych oraz tereny zieleni (§ 12 pkt 2n), w uzasadnionych technicznie przypadkach dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na pozostałych terenach funkcjonalnych, nie wymienionych w powyższych zasadach obsługi, jednak w taki sposób aby możliwe było zagospodarowanie działki zgodnie z jej przeznaczeniem (§ 12 pkt 2o), zapewnienie technicznych pasów eksploatacyjnych dla istniejącego i projektowanego uzbrojenia oraz stref kontrolowanych dla istniejących i projektowanych gazociągów jest obowiązująca dla całego planu (§ 12 pkt 2p). Zapisy szczegółowe planu określają z kolei, że dla terenu oznaczonego symbolem 24U/P, przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa usługowa i produkcyjna, natomiast przeznaczeniem dopuszczalnym występująca zamiennie zabudowa mieszkalna wielorodzinna pod warunkiem objęcia tym przeznaczeniem całego terenu. Zapisy szczegółowe planu w odniesieniu do terenu 24U/P stanowią, że zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej należy stosować według ustaleń ogólnych uchwały. W świetle tych zapisów Sąd I instancji stwierdził, że przebieg sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 24U/P przewidziany jest w liniach rozgraniczających ulic, zaś z akt sprawy wynika, że działka nr [...] jest drogą wewnętrzną. W związku z powyższym uznano, że budowa gazociągu niskiego ciśnienia oraz części przyłącza gazu niskiego ciśnienia, która ma przebiegać przez działkę nr [...]jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. Sp. z o.o. w O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego tj. art. 124 ust. 1 i 3 w zw. z art. 112 u.g.n. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja nie spełnia przesłanki zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tj. uchwałą nr [...]Rady Miasta O. z dnia [...] stycznia 2017 w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy al. [...], ul. [...], ul. [...] oraz ogrodami działkowymi w O." dopuszczającym jako obszar lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej tereny w liniach rozgraniczeniowych ulic i ciągów pieszych oraz tereny zieleni (§ 12 pkt. 2n ww. planu), podczas gdy przedmiotowa nieruchomość jest drogą wewnętrzną, co do której nie jest możliwe ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z tej nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji; 2) prawa materialnego tj. art. 8 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych przez ich niezastosowanie i odniesienie się przez Sąd I instancji jedynie do § 12 pkt. 2n miejscowego planu, z pominięciem ww. przepisów ustawy o drogach publicznych jako przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co w konsekwencji doprowadziło do utożsamienia pojęcia ulicy z pojęciem drogi wewnętrznej, pomimo że przedmiotowa działka nie posiada charakteru ogólnej dostępności i z tej przyczyny nie może zostać uznana za ulicę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych; 3) przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a. przez nie uwzględnienie przez Sąd I instancji wynikającej z akt sprawy okoliczności, że przedmiotowa działka jest drogą wewnętrzną nie mającą cechy ogólnej dostępności jaką można przypisać ulicy, pomimo że Sąd dysponował zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci mapy dołączonej do zaskarżonej decyzji, zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, treścią księgi wieczystej oraz wszelkimi innymi dostępnymi w aktach sprawy dokumentami i zobligowany był wydać wyrok na podstawie tych akt, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, doprowadzając do konkluzji, że możliwe jest ograniczenie w drodze decyzji sposobu korzystania z tej nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, ewentualnie o umorzenie postępowania w przypadku stwierdzenia przesłanek umorzenia postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przechodząc do oceny zarzutów wypada stwierdzić, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jakkolwiek w takiej sytuacji zasadą winno być rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, to jednak z uwagi na fakt, iż jedynym spornym elementem jest kwestia zgodności wnioskowanego ograniczenia praw do nieruchomości z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do podniesionych zarzutów kasacyjnych należy odnieść się łącznie. Nie jest kontrowersyjne stwierdzenie, że celem postępowania w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie jest rozstrzygnięcie, czy inwestycja celu publicznego w ogóle powstanie albo którędy konkretnie będzie przebiegać. Kwestie powstania określonych inwestycji celu publicznego winny być sprecyzowane wcześniej albo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma uwzględniać te wcześniejsze rozstrzygnięcia i umożliwiać realizację inwestycji celu publicznego w razie braku porozumienia z właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości, a zatem zgoda na ograniczenie praw do nieruchomości powinna być odnoszona do inwestycji, której realizacja jest przewidziana w planie miejscowym. Wymagana jest zatem zgodność zamierzeń, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. z postanowieniami planu miejscowego. Przy czym nie zawsze konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu ale dopuszcza się wydawanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. w sytuacji gdy postanowienia planu przewidują czy dopuszczają infrastrukturę na określonym terenie, nie określając precyzyjnie jej przebiegu (vide: wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., I OSK 1082/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W okolicznościach badanej sprawy niekwestionowane pozostaje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jako obszar lokalizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej tereny w liniach rozgraniczeniowych ulic i ciągów pieszych oraz tereny zieleni (§ 12 pkt. 2n uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy al. [...], ul. [...], ul. [...] oraz ogrodami działkowymi w O.". W tej sytuacji kluczowe pozostaje udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy teren przedmiotowej działki nr [...], stanowiąc drogę wewnętrzną w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych, wypełnia dyspozycję przytoczonego powyżej przepisu planu miejscowego. W dotychczasowym postępowaniu akcentowano, że działka nr [...]jest droga wewnętrzną, zaś dla terenu oznaczonego symbolem 24U/P, na którym położona jest ta działka, plan miejscowy przewiduje realizację infrastruktury technicznej stosownie do ustaleń ogólnych planu. Ustalenia te przewidują z kolei realizację ww. infrastruktury w liniach rozgraniczających ulic, ciągów pieszych i terenów zieleni. Uznano w takiej sytuacji, że skoro przedmiotowa działka stanowi drogę wewnętrzną, a plan dopuszcza realizację infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczeniowych ulic, to zachodzi zgodność posadowienia planowanej inwestycji z postanowieniami planu. Skarga kasacyjna trafnie powyższy wniosek uznaje za błędny, bowiem wyprowadzony z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2020.470 ze zm. ), dalej jako "u.d.p.". Plan miejscowy stanowiący punkt odniesienia dla oceny zasadności wniosku rozpatrywanego w niniejszej sprawie nie zawiera definicji pojęcia "ulica", choć tym pojęciem się posługuje. Trafnie w takiej sytuacji w skardze kasacyjnej odwołano się do definicji tegoż pojęcia zawartej w przepisach u.d.p., w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji. W ten sposób pojęcie to użyte w akcie prawa miejscowego uzyskuje rozumienie zgodne z aktami wyższego rzędu i jednolite w ramach systemu prawnego. Z definicji tej wynika, że ulica to zawsze droga publiczna położona na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe (art. 2 ust. 3 w związku z art. 4 pkt 3 u.d.p.), natomiast drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 u.d.p.). Tym samym droga wewnętrzna to droga inna niż publiczna. Tym samym zbiory pojęciowe "ulic" i "dróg wewnętrznych" są rozłączne, a skoro plan miejscowy przewiduje realizację infrastruktury technicznej w pasach rozgraniczających ulic, to oznacza, że taka możliwość nie obejmuje działki nr [...] będącej drogą wewnętrzną. Trafne zatem okazały się zarzuty kasacyjne naruszenia art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., a także art. 8 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 3) u.d.p. oraz w związku z § 12 pkt. 2n ww. uchwały Rady Miasta O. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nie można natomiast potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 112 u.g.n. bowiem został on sformułowany w sposób niestaranny z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Postawiony w owym przepisie wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jeżeli zatem art. 112 u.g.n. dzieli się na cztery ustępy, a każdy z nich reguluje odrębne zagadnienia prawne, to zarzut kasacyjny naruszenia art. 112 u.g.n. nie nadaje się do przeprowadzenia kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przyjmuje się, iż naruszenie określonej w tym przepisie zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K.Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 – 60; wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Jednocześnie należy zauważyć, iż przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., II GSK 1158/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tym samym zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. uznać wypada za chybiony. Z powyższych powodów Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżony wyrok uchylił, a uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona rozpoznał skargę orzekając o uchyleniu zaskarżonej decyzji (art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną (art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.