I OSK 1962/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant asystent sędziego Anna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt VIII SA/Wa 321/22 w sprawie ze skargi D.P. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 1 lutego 2022 r. nr DLI-V.7616.8.2020.JO(RK) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D.P. na rzecz Ministra Finansów i Gospodarki kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 321/22 oddalił skargę D.P. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 1 lutego 2022 r., znak: DLI-V.7616.8.2020.JO(RK), którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 15 lutego 2021 r., nr 305/R/2021, orzekającą w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości 19 788 zł za nieruchomość położoną w gminie [...], w obrębie [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0349 ha, w pkt 2 o powiększeniu odszkodowania ustalonego w pkt 1 decyzji na rzecz skarżącej o kwotę 989,40 zł, w pkt 3 o zobowiązaniu P. S.A. do wypłaty ustalonego odszkodowania w łącznej kwocie 20 777,40 zł jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. W skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wartość przedmiotu sporu określono na kwotę 7.339 zł. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 134 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899; dalej: u.g.n.) przez nieuwzględnienie przy określaniu wysokości odszkodowania aktualnych cen kształtujących się w obrocie nieruchomościami podobnymi do nieruchomości wywłaszczonej, co spowodowało znaczne zaniżenie wysokości przyznanego skarżącej odszkodowania; - art. 4 pkt 16 u.g.n. w związku z brakiem w operacie szacunkowym ustalenia cech nieruchomości podobnych do wycenianej; - art. 150 ust. 1 pkt 1 u.g.n. przez nieokreślenie, dla ustalenia wysokości odszkodowania, wartości rynkowej nieruchomości, w szczególności zaś brak uwzględnienia cen uzyskiwanych ze sprzedaży podobnych nieruchomości; - art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 16 u.g.n. w zw. z 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (t.j. Dz.U. Nr 207, poz. 2109, dalej: rozporządzenie) przez sporządzenie nieprawidłowej, niepełnej analizy rynku nieruchomości; - art. 157 ust. 1 u.g.n. przez niedopuszczenie do skierowania opinii rzeczoznawcy majątkowego do oceny przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, mimo, iż opinia opracowana w sprawie przez biegłego jest opinią nie spełniającą kryteriów, jakim zgodnie z obowiązującymi przepisami winna odpowiadać tego rodzaju wycena. 2. przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.) przez niedokonanie wyczerpującego zbadania stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że operat szacunkowy biegłego określa prawidłową wartość nieruchomości, gdy tymczasem należało zlecić sporządzenie kontroperatu szacunkowego dla potrzeb oszacowania jej wartości, ustaleń rzeczoznawcy co do doboru przez niego nieruchomości porównawczych do tego celu; - art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z 4 ust. 4 rozporządzenia przez niezasadne dopuszczenie przez organy obu instancji i oparcie swoich rozstrzygnięć na dowodzie sprzecznym z prawem w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., tj. operacie szacunkowym, w którym wycena wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, sporządzona przy zastosowaniu podejścia porównawczego metodą korygowania ceny średniej, została oparta na nieruchomościach niepodobnych do nieruchomości wycenianej; - art. 135 p.p.s.a przez nieuchylenie objętą skargą decyzji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zebrano całość materiału dowodowego, w przypadku, gdy organy administracji nie posiadały dostatecznego materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie ustaleń w przedmiocie ustalenia odszkodowania za przejętą nieruchomość. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa co do zasady na organie. Do ogólnych zasad procedury administracyjnej należy m.in. zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. co oznacza, że organy z urzędu lub na wniosek stron powinny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie można przerzucić go na stronę. Przepis art. 157 ust. 1 i 3 u.g.n. umożliwia dokonanie weryfikacji opinii w zakresie spełniania przez rzeczoznawcę standardów zawodowych, a także zasad i norm dokonanej przez niego w operacie wyceny, pozwalając na rozstrzygnięcie uzasadnionych wątpliwości w zakresie prawidłowości sporządzenia operatu, w tym związanych z zarzutami zgłoszonymi przez strony postępowania. W braku takich wątpliwości, sąd władny jest samodzielnie dokonać rzeczowej oceny materiału dowodowego przez merytoryczne odniesienie się do poszczególnych zarzutów i tez strony kwestionującej opinię. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że ani organ ani sąd nie ma kompetencji do oceny, czy przyjęta metodologia była właściwa. Tymczasem, zdaniem skarżącej, organ I instancji ustalił odszkodowanie w oparciu o wadliwie sporządzony operat szacunkowy, który narusza "zasadę korzyści" ustanowioną w art. 134 ust. 3 u.g.n. Operat szacunkowy został sporządzony wadliwie i niezbędne jest jego ponowne sporządzenie w celu ustalenia prawidłowej wysokości odszkodowania. Biegły porównał przedmiot wyceny nie uwzględniając zasady korzyści. Wadliwie przyjął przeznaczenie działki. Biegły najpierw powinien prawidłowo zidentyfikować aktualny sposób użytkowania nieruchomości i wycenić nieruchomość, a następnie powinien sprawdzić, jaka byłaby wartość nieruchomości, gdyby przyjąć przeznaczenie zgodne z celem wywłaszczenia. Korzystniejszy wariant powinien być przyjęty jako podstawa do ustalenia wartości odszkodowania. W zakresie postawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, skarżąca wskazała, że zarówno z treści art. 157 ust. 1 u.g.n., jak też z jakiegokolwiek innego przepisu nie wynika, aby obowiązek uzyskania opinii obciążał wyłącznie stronę postępowania, która kwestionuje operat uzyskany przez organ, jak też by w tego rodzaju postępowaniach wyłączona była wynikająca z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zasada oficjalności postępowania dowodowego i zasada prawdy obiektywnej. Operat szacunkowy nie ma zatem charakteru bezwzględnie wiążącego, a opinia rzeczoznawcy majątkowego powinna podlegać autonomicznej ocenie organu, który rozstrzyga sprawę. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Na rozprawie w dniu 24 października 2025 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zwracając uwagę, że strona nie przedłożyła kontroperatu, ani nie poddała sporządzonego w sprawie operatu ocenie stosownej organizacji, a zarzuty kierowane pod adresem złożonego w niniejszej sprawie operatu nie znajdują w ocenie organu uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu. Przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie odszkodowania za działkę objętą decyzją o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1043, ze zm., dalej: u.t.k.). Zgodnie z art. 9y ust. 3 u.t.k., wysokość odszkodowania ustala się na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. W sprawie został sporządzony operat szacunkowy z dnia 15 października 2020 r. Ustalono, że przedmiotem wyceny jest nieruchomość gruntowa niezabudowana, położona wśród gruntów niezabudowanych, odległość do zwartej zabudowy około 0,3 km, w bezpośrednim sąsiedztwie sieć kolejowa. Dla wycenianej działki stwierdzono brak prawnego dojazdu, możliwy dojazd przez działki sąsiednie. Ustalono, że nieruchomość stanowi grunt rolny klasy lll b i pastwisko klasy IV, z przewagą gruntu klasy lll b. Nieruchomość znajduje się na terenie, dla którego brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, nieruchomość zlokalizowana jest na terenie oznaczonym, jako: TO - tereny otwarte: rolne, łąki, nieużytki, zieleń nieurządzona z możliwością dolesień. Wartość gruntu przedmiotowej działki została oszacowana w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami. Autor operatu wskazał, że na analizowanym rynku lokalnym oraz regionalnym nie odnotowano transakcji gruntami nabywanymi pod linie kolejowe, natomiast transakcje nieruchomościami nabywanymi pod drogi publiczne mają wyższe ceny, niż nieruchomości o przeznaczeniu rolnym. W konsekwencji wysokość odszkodowania za grunt nieruchomości została ustalona z zastosowaniem zasady korzyści z art. 134 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r., poz. 65 ze zm., u.g.n.) oraz przepisu § 36 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej: rozporządzenie), zgodnie z którym w przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w ten sposób, że wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50%. Na podstawie § 37 pkt 2 rozporządzenia, przepisy § 36 ust. 1-4 rozporządzenia mają odpowiednie zastosowanie przy określaniu wartości nieruchomości przeznaczonych, wydzielonych, nabywanych, zajętych lub przejętych pod linie kolejowe, a w szczególności przy określaniu wartości nieruchomości dla ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte z mocy prawa pod linie kolejowe, o którym mowa w art. 9y u.t.k. W skardze kasacyjnej nie postawiono zarzutów pod adresem przepisów, które stanowiły podstawę ustalenia odszkodowania, to jest nie objęto zarzutami ani art. 134 ust. 4 u.g.n., ani § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Nie zakwestionowano przy tym, że przepisy te mają zastosowanie, to znaczy, że przeznaczenie pod linię kolejową, zgodne z celem wywłaszczenia, zwiększyło wartość nieruchomości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nawiązano do zasady korzyści, ale również nie wskazano na naruszenie art. 134 ust. 4 u.g.n. czy § 36 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Niezgodna ze stanem faktycznym jest przy tym teza postawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby rzeczoznawca nie uwzględnił zasady korzyści, na zasadę tę się powołano, podwyższając wartość gruntu o 50%. Wobec braku zarzutów pod adresem zastosowanych przepisów, prawidłowość zastosowania zasady korzyści nie podlega weryfikacji. W związku z powyższym, nie są uzasadnione zarzuty naruszenia art. 134 ust. 1 i ust. 3 u.g.n., jak też art. 150 ust. 1 pkt 1 u.g.n., wartość ustalana na podstawie art. 134 ust. 4 u.g.n. jest wartością rynkową, zaś ze względu na wzrost wartości wywołany przez przeznaczenie działki na cele kolejowe, przepis ust. 3 nie mógł znaleźć zastosowania w wycenie. Zgodnie bowiem z art. 134 ust. 3 u.g.n. dla celów odszkodowania określa się wartość nieruchomości według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (zob. E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 134). W sprawie takie zwiększenie wartości stwierdzono. Treść operatu szacunkowego nie potwierdza zarzutu naruszenia art. 134 ust. 2 u.g.n. Przepis ten stanowi, że przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Kryteria te zostały w tym przepisie wymienione tylko "w szczególności", więc ewentualnie można brać pod uwagę także inne – o ile wpływają one na wartość rynkową nieruchomości. Z przepisu tego nie wynika, jak rzeczoznawca ma podchodzić do poszczególnych czynników, a jedynie, że ma je brać pod uwagę, określając rynkową wartość nieruchomości (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 134). Stan nieruchomości został zdefiniowany w art. 4 pkt 17 u.g.n. i należy przez to rozumieć stan zagospodarowania, stan prawny, stan techniczno-użytkowy, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, a także stan otoczenia nieruchomości, w tym wielkość, charakter i stopień zurbanizowania miejscowości, w której nieruchomość jest położona. W operacie na str. 6-8 oraz 15 przedstawiono charakterystykę szacowanej nieruchomości, która zawiera wskazane elementy. Skarga kasacyjna nie wskazuje, jaki inny element charakterystyki działki powinien zostać wzięty pod uwagę w procesie szacowania. Klasa bonitacyjna gleby została uwzględniona, zarówno przy charakterystyce działki wycenianej, jak i działek przyjętych do porównania, przy czym biegły ustalił, że dla transakcji w badanej grupie najważniejszą cechą była lokalizacja względem śródmieścia i dostępne uzbrojenie, jakość dojazdu, wartość użytkowa, powierzchnia, w badanej grupie nie stwierdzono istotności takich cech jak kultura rolna i różnorodność użytków. Twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, jakoby działka wyceniana posiadała bezpośredni dostęp do drogi publicznej i mogła być wykorzystana pod zabudowę nie znajduje potwierdzenia w ustaleniach faktycznych, nie potwierdza tego w szczególności mapa znajdująca się w aktach administracyjnych i ustalenia dotyczące postanowień Studium, jak też fakt, że dla działki nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Nie znajduje potwierdzenia zarzut niepełnej analizy rynku nieruchomości. Ze względu na zastosowaną zasadę korzyści, rzeczoznawca poddał badaniu dwa rynki: rynek nieruchomości drogowych i rynek nieruchomości rolnych. Dla zastosowanej metody porównywania parami, ilość nieruchomości podobnych do wycenianej była wystarczająca. Operat zawiera charakterystykę rynku nieruchomości przeznaczonych pod drogi (str. 14 operatu), biegły odnotował cztery wiarygodne transakcje o charakterze rynkowym, a operat zawiera dane, pozwalające na identyfikację tych nieruchomości. Oprócz stwierdzenia o "ewidentnych błędach operatu", skarga kasacyjna nie określa, z jakich konkretnie względów przejęte transakcje nie są adekwatne. Podobnie wgląda kwestia transakcji nieruchomościami rolnymi. Biegły ustalił cechy rynkowe i ich wagi oraz zakres skali ocen dla każdej z cech rynkowych (str. 15 operatu). Na tej podstawie dokonana została charakterystyka nieruchomości szacowanej i nieruchomości porównawczych. Różnice między nimi w zakresie cech rynkowych zostały skorygowane przez przypisanie odpowiednich ocean, uzależnionych od ich opisu, co obrazują tabele na str. 15-17 operatu. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, operat zawiera analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny. Elementy zawarte w operacie nie potwierdzają również zarzutu naruszenia art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 16 u.g.n. Nieruchomość podobna ma być porównywalna z wycenianą, a nie taka sama (co z reguły nie jest możliwe), różnice cech korygowane są przez ustaloną skalę ocen. Brak ewidentnych braków operatu i weryfikowalność stanowiska rzeczoznawcy nie dawały podstaw do kierowania operatu pod ocenę organizacji rzeczoznawców zawodowych. Zarzut naruszenia art. 157 ust. 1 u.g.n., wobec niestwierdzenia wad operatu i niezasadności opisanych powyżej zarzutów, nie jest uzasadniony. Prawidłowo wskazano przy tym w decyzji, że skarżąca nie była ograniczona w możliwości poddania operatu takiej ocenie z własnej inicjatywy. Natomiast nie jest w żadnej mierze zasadny argument uzasadnienia skargi kasacyjnej, jakoby o potrzebie sporządzenia kontroperatu stanowił fakt, że aktualizacji operatu dokonał jego autor. Praktyka taka znajduje potwierdzenie w § 58 ust. 1 rozporządzenia, potwierdzenia aktualności operatu dokonuje rzeczoznawca, który go sporządził. Nie uzasadniają uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postepowania. Nie mógł odnieść skutku zarzut dotyczący art. 7 i 77 § 1 k.p.a. sformułowany w skardze kasacyjnej. Określenie wartości nieruchomości następuje, zgodnie z art. 156 ust. 1 u.g.n., w formie operatu szacunkowego, który podlega ocenie organu. Aby zakwestionować tę ocenę, należałoby podnieść zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Natomiast nie można podważać miarodajności operatu zarzutami odnoszącymi się do zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Nadto, skoro wcześniej rozważone zarzuty pod adresem prawidłowości operatu nie okazały się skuteczne, to zaniechanie sporządzenia kontroperatu szacunkowego nie może być traktowane jako naruszenie przez organ obowiązku ustalenia wartości nieruchomości. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Przepis ten dotyczy szacowania za pomocą korygowania ceny średniej i stanowi, że przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnice w poszczególnych cechach tych nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie wycena została sporządzona z zastosowaniem metody porównywania parami, uregulowanej w § 4 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Przy zastosowaniu tej metody, nie jest wymagane przybranie do porównania kilkunastu nieruchomości podobnych, tak więc zarzut naruszenia § 4 ust. 4 rozporządzenia nie mógł zostać uwzględniony. Nie mógł wywrzeć skutku zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., który może mieć zastosowanie w przypadku stwierdzenia przez Sąd I instancji naruszeń prawa. Przepis ten nie ma zastosowania w przypadku oddalenia skargi i Sąd I instancji nie miał podstaw do jego stosowania, skoro nie stwierdził naruszenia prawa w stosunku do wydanych w postępowaniu decyzji. Skoro Sąd I instancji zasadnie nie stwierdził naruszeń przepisów postepowania, to nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i przepisu tego nie naruszył. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Koszty te odpowiadają wynagrodzeniu pełnomocnika organu będącego radcą prawnym, określonemu w nawiązaniu do wartości przedmiotu sprawy na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.). Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.