I OSK 1916/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 28 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. T. i J. T. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 102/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. T. i J. T. na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 25 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia postępowania rozpoznawczego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 102/24, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. T. i J. T. ("skarżący kasacyjnie") na postanowienie Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich ("Komisja") z dnia 25 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia postępowania rozpoznawczego w sprawie nieruchomości położonej w [...] przy [...] poprzez nakazanie wpisu w księdze wieczystej nr [...] ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym oraz zakazu zbywania lub obciążania nieruchomości – odrzucił skargę (pkt 1) oraz zwrócił skarżącym solidarnie wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 2). W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że postanowienie Komisji wydane na podstawie art. 23 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 795 – dalej: "ustawa o Komisji") nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, gdyż zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o Komisji, postanowienia Komisji są ostateczne. Orzeczenie to nie kończy też postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Nie zostało ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Jest to rozstrzygnięcie incydentalne, którego celem jest zabezpieczenie prawidłowego toku administracyjnego postępowania rozpoznawczego prowadzonego przed organem administracji. Nie przysługuje więc na kwestionowane rozstrzygnięcie skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty", które mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") powinno prowadzić do konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki w sferze prawa materialnego poprzez wydanie władczego, jednostronnego, zewnętrznego aktu organu administracyjnego. Powinno zatem rozstrzygać sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym, a więc określać uprawnienia i obowiązki wynikające z określenia treści stosunku administracyjnoprawnego. Takiego charakteru nie ma natomiast zaskarżone postanowienie Komisji, wydane na podstawie przepisu proceduralnego. Skargę kasacyjną od pkt 1 powyższego postanowienia złożyli skarżący P. T. i J. T., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części odrzucającej skargę oraz rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 25 października 2023 r. nr [...], ewentualnie uchylenie tego postanowienia Komisji. Skarżący kasacyjnie, na wypadek nieuwzględniania powyższego, wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części odrzucającej skargę oraz przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wnieśli również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i oświadczyli, że zrzekają się rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu Sądu I instancji zarzucili, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2-3 p.p.s.a. i art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 3 ustawy o Komisji poprzez bezzasadne odrzucenie skargi oparte na uznaniu, że postanowienie Komisji stanowi rozstrzygnięcie incydentalne, którego celem jest wyłącznie zabezpieczenie prawidłowego toku administracyjnego postępowania rozpoznawczego i że jako takie nie podlega ono kontroli sądowej w drodze skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, gdy skarżone w sprawie postanowienie należało uznać co najmniej za postanowienie kończące towarzyszące głównemu tokowi postępowania przed Komisją postępowanie z zakresu zabezpieczenia administracyjnego albo inny akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa ((1) jest to bowiem postanowienie z zakresu administracji publicznej, (2) wydane w sprawie indywidualnej, (3) dotyczy ono uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa), a w tym sensie za postanowienie poddane kontroli sądowej, przede wszystkim jednak skarga powinna zostać rozpoznana z powodu wydania przez Komisję postanowienia, przynajmniej w części, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej (przepis art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji przyznaje bowiem Komisji jedynie kompetencję do nakazania sądowi wpisu ostrzeżenia oraz kompetencję do ustanowienia zakazu zbywania lub obciążania; nie przyznaje jednak kompetencji do nakazywania sądowi wpisu zakazu zbywania lub obciążania): 2) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2-3 p.p.s.a. i art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 3 ustawy o Komisji poprzez bezzasadne odrzucenie skargi prowadzące do braku jakiejkolwiek kontroli sądowej nad działaniami organów administracji publicznej w zakresie dotyczącym zabezpieczonego art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. prawa własności (postanowienie Komisji w sposób oczywisty ustanawia ograniczenie zbywalności nieruchomości, ingerując wprost i bezpośrednio w prawo własności) w sytuacji, gdy prokonstytucyjna wykładnia przepisów prawa powinna prowadzić do uznania dopuszczalności drogi sądowej, w przeciwnym wypadku prawna ochrona podmiotowych praw majątkowych staje się niepełna i iluzoryczna. Skarżący kasacyjnie zarzucili również postanowieniu Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), tj.: art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. ("Konwencja"), art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odrzucenie skargi prowadzące do pozbawienia skarżących prawa do sądu, oparte tylko na dalece formalnym rozumieniu pojęciu sprawy podlegającej kontroli sądowej w sytuacji, gdy w sprawie należało zastosować mające pierwszeństwo przed prawem krajowym przepisy międzynarodowe, a także przepisy konstytucyjne w aspekcie gwarantującym podmiotowe prawo do sądu i uznać dostęp skarżących do drogi sądowej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy mogło nastąpić w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a zobligowany jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Rozpoznając zarzuty skarżących kasacyjnie, w tak zakreślonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że są one bezzasadne i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się właściwie do oceny charakteru prawnego postanowienia Komisji, wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji, przez pryzmat dopuszczalności skargi na to postanowienie do sądu administracyjnego w ramach właściwości rzeczowej określonej w art. 3 § 2-3 p.p.s.a. Sąd I instancji uznał bowiem, że postanowienie Komisji wydane na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest również postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę. Skarżący kasacyjnie twierdzą natomiast, że Sąd I instancji błędnie zinterpretował przesłanki dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, ograniczył konstytucyjne standardy ochrony prawa własności oraz naruszył konstytucyjne i międzynarodowe gwarancje dostępu do drogi sądowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżących jest błędne, opiera się bowiem na nieprawidłowej wykładni art. 3 § 2-3 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Komisji, co prowadzi do wadliwych wniosków o dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest kontrola władczych działań organów administracji publicznej oraz organów wspólnot samorządowych. Cele oraz zadania sądów administracyjnych determinuje art. 184 w zw. z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 175 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, natomiast w art. 184 Konstytucji RP określono zadania i właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Przepis ten jest również realizacją konstytucyjnej zasady prawa do sądu opisanej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którą każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Prawo do sądu, będące gwarancją podstawowych praw i wolności człowieka, ma swoje ścisłe umocowanie w prawie międzynarodowym, w szczególności art. 6 Konwencji. Kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne nie ma charakteru absolutnego, a więc niepodlegającego żadnym ograniczeniom. Zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne został określony w art. 3-5 p.p.s.a. Oznacza to zatem, że sąd administracyjny, w każdej sprawie, jest z urzędu zobowiązany do zbadania, czy wniesiona skarga (lub inny środek zaskarżenia) mieści się w kognicji rzeczowej sądu administracyjnego. Z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej: "k.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 – dalej: "o.p."), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 o.p., i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżonym aktem w niniejszej sprawie jest postanowienie Komisji wydane na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Komisji. Zgodnie z tym przepisem jeżeli jest to niezbędne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, Komisja może, w drodze postanowienia, nakazać wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu rozpoznawczym, a w przypadku decyzji, która nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, także ustanowić zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości. Wpis wywołuje skutek ostrzeżenia, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Postanowienie, o którym mowa w ust. 1, stanowi, z chwilą wydania, podstawę wpisu w księdze wieczystej (art. 23 ust. 2 ustawy o Komisji). Zgodnie zaś z art. 10 ust. 4 ustawy o Komisji decyzje Komisji, z wyłączeniem decyzji o których mowa w art. 34 ust. 3, oraz postanowienia są ostateczne. Przepisy ustawy o Komisji nie przewidują żadnych środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji postanowienia wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji. Nie przysługuje na nie więc zażalenie. Prawa do wniesienia zażalenia nie można również wywieść z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy o Komisji, przepisy dotyczące zażaleń nie mają zastosowania w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o Komisji. Ponadto zwrócić należy uwagę, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie wprowadzają domniemania, że prawo wniesienia zażalenia przysługuje na każde postanowienia, ale wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie. Trzeba również mieć na uwadze, że niezaskarżalność zażaleniem postanowienia Komisji wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji jest celowym działaniem ustawodawcy. W chwili wejścia w życie ustawy o Komisji obowiązywał art. 23 ust. 3, zgodnie z którym na postanowienie, o którym mowa w ust. 1, zawierające zakaz zbywania lub obciążania nieruchomości, właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługuje zażalenie. Przepis ten na mocy art. 1 pkt 21 lit. a ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 431) został uchylony z dniem 14 marca 2018 r. Postanowienie Komisji wydane na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji jest zatem bezsprzecznie niezaskarżalne zażaleniem w administracyjnym toku instancji. Postępowanie prowadzone przez Komisję jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego. Niemniej w niektórych kwestiach nie różni się od zwykłego postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postepowania administracyjnego, w tym chociażby w sposobie zakończenia postępowania decyzją, która zasadniczo rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie jednak z art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 123 § 2 k.p.a.). Przepis ten, na mocy art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji, stosuje się odpowiednio do postepowań prowadzonych przez Komisję. Zauważyć jednak należy, że żaden przepis ustawy o Komisji nie wskazuje, aby postanowienie to rozstrzygało sprawę co do istoty. Nie można także wywieść tego z art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji. Postanowienie to wydane zostało w toku postępowania rozpoznawczego, a więc w ramach głównego postępowania administracyjnego i ma charakter procesowy. Nie sposób uznać zatem, tak jak wskazują skarżący kasacyjne, aby postanowienie to rozstrzygało sprawę administracyjną co do istoty w sprawie zabezpieczenia rozpoznawczego. Nie jest to w sensie formalnym odrębna sprawa od sprawy głównej, która jest prowadzona przez Komisję w sprawie nieruchomości położonej w [...] przy [...]. Powyższa kwalifikacja postanowienia Komisji wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji prowadzi do wniosku, że bezsprzecznie zaskarżalność tego aktu nie mieści się w zakresie przedmiotowym właściwości sądu administracyjnego uregulowanym w art. 3 § 2 pkt 1, 4a-9 oraz § 2a. Również nie mieści się to w zakresie art. 2 § 3 p.p.s.a., gdyż przepisy szczególne nie przewidują sądowej kontroli postanowienia wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zakresu kontroli postanowienia Komisji nie można wpisać również w zakres art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., gdyż na postanowienie Komisji nie służy żalenie – co jest bezsprzeczne. Ponadto, jak już wskazano, postanowienie to nie kończy postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zakresem kognicji sądów administracyjnych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. objęto postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jednak i w ramach tego przepisu nie jest możliwe wywiedzenie dopuszczalności skargi w niemniejszej sprawie, gdyż po pierwsze – przepis ten odnosi się do postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego, jako postępowań mających na celu przymuszenie zobowiązanego podmiotu do wykonania ciążących na nim obowiązków (egzekucja) lub stworzenie warunków ułatwiających przyszłą egzekucję (zabezpieczenie). Tak rozumiane postępowanie zabezpieczające nie jest tożsame z zabezpieczeniem postępowania rozpoznawczego uregulowanym w art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji, gdyż różnią je tryby, podstawy prawne, cele, skutki i zakres proceduralny. Oznacza to, że przedmiotowe postanowienie Komisji, jakkolwiek ma zbliżoną nazwę, nie jest wydawane w postępowaniu zabezpieczającym w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Po drugie – warunkiem dopuszczalności skargi – w ramach wskazanego przepisu – jest zaskarżalność postanowienia w administracyjnym toku instancji – co w przypadku postanowienia wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji nie ma miejsca. Zaskarżone postanowienie Komisji nie jest również innym niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje na możliwość zaskarżenia innej grupy aktów administracyjnych (takich, które nie są decyzjami administracyjnymi lub postanowieniami), które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego, które wyłączają możliwość wydania decyzji czy postanowienia, wymagają jednak od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku lub uprawnienia. Oznacza to zatem, że w ramach tej podstawy prawnej dopuszcza się zaskarżanie takich aktów bądź czynności, które nie mają sformalizowanej formy postępowania, a są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny i dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Z racji tego, że zaskarżone postanowienie – czy to na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o Komisji, czy w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego – formalnie stanowi postanowienie, to wyklucza możliwość zakwalifikowania tego aktu do innych aktów w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznego wniosku, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, wskazując, że postanowienie Komisji z 25 października 2023 r. jest rozstrzygnięciem proceduralnym, na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skoro zatem zaistniały przeszkody formalne do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w postaci braku dopuszczalności skargi, konieczne było zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – co też prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uczynił, odrzucając skargę zaskarżonym postanowieniem z 22 maja 2024 r. W świetle powyższych okoliczności zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2-3 p.p.s.a. i art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o Komisji okazały się chybione. Całkowicie niezrozumiały jest zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Sąd I instancji art. 16 ust. 3 ustawy o Komisji. Przepis ten reguluje sposób zawiadamiania stron o czynnościach Komisji. Skarżący kasacyjnie poza wskazaniem tego przepisu, nie uzasadnili jego naruszenia w niniejszej sprawie, a nawet nie wskazali jaki ma związek z niniejsza sprawą. Z racji tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie konkretyzuje zarzutów i nie znajduje dla nich uzasadniania, jego rozpoznanie nie było możliwe. Mając na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.