I OSK 188/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 871/22 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2022 r. nr DN.gn.625.50.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. na rzecz J. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 maja 2023 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. (dalej jako "skarżący") na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 3 marca 2022 r. nr DN.gn.625.50.2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji – 1. uchylił zaskarżoną decyzję; 2. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. orzeczeniem z 30 września 1954 r. nr L.RI.IV/12/15/54 przejęło na Skarb Państwa nieruchomości o pow. 831,8 ha, położone w gromadzie [...], pozostałe po osobach nieobecnych i niewładających swymi gruntami i budynkami. K. M. wnioskiem z 29 grudnia 2003 r. wystąpiła do Wojewody Małopolskiego o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia, w części dotyczącej przejęcia nieruchomości od T. B. Wojewoda Małopolski decyzją z 6 grudnia 2004 r. stwierdził nieważność orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r., w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskiej, położonej w miejscowości [...], od T. B. (wymienionego pod pozycją [...] orzeczenia). Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wnioskiem z 6 stycznia 2005 r. wystąpił do Wojewody Małopolskiego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Małopolskiego z 6 grudnia 2004 r. Wojewoda Małopolski decyzją z 25 stycznia 2005 r. odmówił wznowienia postępowania. Pismem z 17 marca 2005 r. udział w postępowaniu zgłosił prokurator Prokuratury Okręgowej w Nowym Sączu. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwa [...], decyzją z 19 września 2006 r. uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 25 stycznia 2005 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1992/16 oddalił skargę K. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 września 2006 r. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 25 września 2007 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z 6 grudnia 2004 r., a następnie decyzją z 24 października 2007 r. uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie z wniosku Lasów Państwowych o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Małopolskiego z 6 grudnia 2004 r. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że organem właściwym do zbadania zgodności z prawem orzeczenia PPRN w G. jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Wnioskiem z 27 marca 2007 r. K. M., M. D., J. B., P. B. i A. M. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r., w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości od T. B. Postanowieniem z 16 kwietnia 2009 r. Kolegium przekazało wniosek do rozpatrzenia, zgodnie z właściwością, Wojewodzie Małopolskiemu. Wojewoda Małopolski decyzją z 29 marca 2012 r. stwierdził nieważność orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r., w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskiej, położonej w miejscowości [...], od T. B., ujętego w orzeczeniu jako T. B. Pismem z 2 lipca 2021 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w Katowicach wniosła sprzeciw od decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 marca 2012 r. podnosząc, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuciła, że niezasadne jest stwierdzenie Wojewody, że orzeczenie PPRN w G. z 30 września 1954 r. rażąco narusza art. 1 dekretu z dnia 27 lipca 1949 r. o przejęciu na własność Państwa nie pozostających w faktycznym władaniu właścicieli nieruchomości ziemskich, położonych w niektórych powiatach województwa białostockiego, lubelskiego, rzeszowskiego i krakowskiego (Dz.U. Nr 46, poz. 339) – dalej zwanego "dekretem" lub "dekretem z 1949 r" oraz art. 75 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) – dalej zwanego "rpa". Dodała, że Wojewoda pozbawił udziału w postępowaniu Skarb Państwa Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...], pomimo że został zobowiązany do zapewnienia udziału Nadleśnictwu w postępowaniu przez WSA w Warszawie w wydanym w sprawie wyroku z 18 grudnia 2006 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 3 marca 2022 r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 marca 2012 r. W uzasadnieniu przypomniano, że w wydanym w sprawie wyroku z 18 grudnia 2006 r. WSA w Warszawie podniósł, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r. Wojewoda Małopolski nie ustalił aktualnych właścicieli i użytkowników nieruchomości objętej wnioskiem, a konsekwencją tego było niezapewnienie Lasom Państwowym Nadleśnictwu [...] udziału w prowadzonym postępowaniu. Sąd podkreślił, że grunty objęte orzeczeniem PPRN w G. z 30 września 1954 r. zostały przekazane w zarząd Nadleśnictwu Ropa, którego następcą prawnym jest Nadleśnictwo [...]. Sąd stwierdził, że Wojewoda Małopolski powinien odnieść się do aktualnego stanu prawnego poszczególnych działek, a nie tylko oprzeć swe ustalenia na stwierdzeniach, że stronami zakończonego postępowania nadzorczego są Skarb Państwa i wszystkie osoby fizyczne i prawne wymienione w kwestionowanym orzeczeniu PPRN w G.. Według Ministra Wojewoda Małopolski nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż nie zapewnił Skarbowi Państwa Nadleśnictwu [...] udziału w prowadzonym postępowaniu (jak również pominął prokuratora Prokuratury Okręgowej w Nowym Sączu) oraz dokonał wykładni art. 28 k.p.a. w sprzeczności z treścią i oceną prawną zawartą w przywołanym wyroku. Zdaniem Ministra analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 29 marca 2012 r. została także wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 1 dekretu oraz art. 75 ust. 1 rpa, gdyż wadliwie uznano, że wskazanie w orzeczeniu ogólnej powierzchni przejmowanych gruntów stanowi kwalifikowaną wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu II instancji, dane zawarte w wykazie zmian gruntowych pozwalały określić, które parcele stanowiące własność małżonków B. przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Pomimo Więc, że opis przejmowanego mienia został w orzeczeniu wskazany w sposób bardzo ogólny, to okoliczność ta nie była tożsama z rażącym naruszeniem prawa - przede wszystkim dlatego, że brak było w tym zakresie uregulowania, które mogło zostać naruszone, a tym bardziej naruszone w sposób rażący. Na brak problemów z identyfikacją nieruchomości wskazuje także wykonanie orzeczenia z 30 września 1954 r. Ponadto brak szczegółowego określenia przejętej nieruchomości nie uniemożliwił T. B. uzyskania w miejscu przesiedlenia od Skarbu Państwa własności innych nieruchomości, których powierzchnia była wyższa od powierzchni nieruchomości przejętej na rzecz państwa położonej w S. Skoro więc uszczerbek, jaki powstał w majątku T. B. na skutek przejęcia nieruchomości w 1954 r., został mu zrekompensowany poprzez przyznanie mu gospodarstwa zamiennego, położonego w miejscu przesiedlenia (co istotne - został on również zwolniony od obowiązku uiszczenia ceny jego nabycia) - to wydanie przez Wojewodę Małopolskiego decyzji stwierdzające] nieważność orzeczenia z 1954 r. - wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Minister wskazał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 2 k.p.a., gdyż od dnia doręczenia decyzji Wojewody Małopolskiego z 29 marca 2012 r. nie upłynęło dziesięć lat. Decyzja Wojewody nie wywołała też nieodwracalnych skutków prawnych, które uniemożliwiałyby stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja z 29 marca 2012 r. nie wywołała bowiem bezpośrednich skutków dla adresatów decyzji i nie była podstawą zmian własnościowych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją skarżący wniósł skargę do WSA w Warszawie. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że Minister zastosował tryb eliminacji decyzji Wojewody z obrotu prawnego przy braku widocznych "na pierwszy rzut oka" wad tego aktu. W ocenie Sądu I instancji, nie wykazano, w jaki sposób Wojewoda wydając kwestionowaną decyzję "rażąco", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszył przepisy prawa, w szczególności nie wykazano podstawowego warunku, tj. "oczywistości" naruszenia prawa. W ocenie Sądu, zaprezentowanie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zaskarżonej decyzji, po prawie 10 latach, innej oceny legalności orzeczenia z 1954 r., niż uczynił to Wojewoda Małopolski, nie mieści się w pojęciu "rażącego", a więc oczywistego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Minister pomija to, że poglądy prezentowane wówczas przez Wojewodę Małopolskiego były akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny na tle innych tego typu spraw nieważnościowych. W dacie wydawania decyzji przez Ministra orzecznictwo sądowe było bardziej restrykcyjne w kwestii oceny, z perspektywy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., legalności orzeczeń orzekających o przejęciu nieruchomości na Skarb Państwa wydawanych w oparciu o przepisy dekretu (art. 1 ust. 1) oraz art. 75 ust. 1 rpa. Sąd I instancji stwierdził, że pewna niejednolitość poglądów świadczy o tym, że zagadnienie wydania na podstawie dekretu tego typu orzeczeń w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy do spornych i niejednoznacznie postrzeganych, a przez to zarzut wydania w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (rażącego naruszenia prawa) przez organ nadzoru decyzji stwierdzającej nieważność kwestionowanego orzeczenia z 1954 r. o przejęciu nieruchomości przez Skarb Państwa nie mógł być skuteczny. Ponadto zwrócono uwagę, iż adresatem prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 18 grudnia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1992/06 był Wojewoda Małopolski, ale działający jako organ I instancji w sprawie administracyjnej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody Małopolskiego z 6 grudnia 2004 r. W tej sprawie podstawę wznowienia postępowania stanowił art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem Wojewoda Małopolski wydający decyzję z 29 marca 2012 r. orzekał jako organ I instancji w innej i późniejszej sprawie administracyjnej – w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r. nr L.RI.IV/12/15/54. W tej sprawie podstawę stwierdzenia nieważności stanowił art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. W stosunku do Wojewody Małopolskiego orzekającego jako organ I instancji w sprawie nieważnościowej (a więc jako organ niezobowiązany bezpośrednio do zastosowania się do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Warszawie z 18 grudnia 2006 r.) zarzut ten nie mógł być rozpatrywany jako naruszenie art. 153 p.p.s.a. w sposób "rażący". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy w sprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 153 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż Wojewoda Małopolski przy wydawaniu decyzji z 29 marca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, nie był związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2006 r., wydanego w sprawie do sygn. akt IV SA/Wa 1992/06, co z kolei skutkowało uchyleniem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 marca 2022 r.; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy oraz błędnego uznania, że decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 29 marca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności, została wydana bez rażącego naruszenia prawa, a to w sytuacji gdy kontrolowane orzeczenie PPRN w G. z dnia 30 września 1954 r. zawierało podstawy prawne przejęcia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli podlegało postępowanie nadzorcze prowadzone wobec decyzji Wojewody Małopolskiego z 12 marca 2012 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przypomnienia wymaga, że instytucja stwierdzenia nieważności aktu organu administracji publicznej bezsprzecznie stanowi wyjątek od przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a., zasady trwałości ostatecznych aktów administracyjnych. Powyższe skutkuje zaś ograniczeniem jej zastosowania jedynie do przypadków aktualizacji przesłanek wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjątkowość instytucji stwierdzenia nieważności decyzji w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem prawa wymaga ścisłego interpretowania tego pojęcia. W konsekwencji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być wykładany w sposób rozszerzający. Kwalifikowany charakter tego typu wady ma miejsce jedynie wówczas, gdy weryfikowany w opisywanym trybie akt w sposób jasny, oczywisty, niejako "na pierwszy rzut oka" i niewątpliwie jest sprzeczny z treścią mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej. Charakter tego rodzaju naruszenia wyznaczają łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (vide np.: wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 397/14). Oczywistość naruszenia prawa polega na niemożliwej do pominięcia sprzeczności pomiędzy treścią aktu, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje akt uznany za rażąco naruszający prawo, będą skutkami nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów praworządności, a ich wystąpienie powodować będzie, że nie jest możliwe zaakceptowanie aktu, jako wydanego przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi zatem o spór o wykładnię prawa, gdyż rozbieżności w wykładni przepisów budzących wątpliwości nie mogą być podstawą żądania stwierdzenia nieważności aktu. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (vide np. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2016 r., II OSK 2868/14; z 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10; z 3 marca 2020 r., II OSK 2173/18, czy z I OSK 1739/21 z 6 listopada 2024 r.). W przypadku, gdy przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, niezależnie od stopnia jej zasadności, wybór jednej z nich, nie może zostać oceniony jako rażące naruszenie prawa (vide: wyrok NSA z 30 maja 2008 r., II OSK 404/08). W konsekwencji stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w sytuacji zastosowania jednego z możliwych do przyjęcia wariantów wykładni przepisu o niejednoznacznej treści doznaje zasadniczego ograniczenia. Z pewnością bowiem rozbieżności interpretacyjne nie są kwestią charakteryzującą się - wymaganą na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - oczywistością. W istocie zgodzić należało się z Sądem I instancji, że Wojewoda Małopolski w decyzji z 2012 r. nie dopuścił się rażącego naruszenia - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przepisu art. 1 ust. 1 dekretu z 27 lipca 1949 r., jak i art. 75 ust.1 rpa, stwierdzając, że decyzja PPRN w G. z 30 września 1954 r. jest nieważna wobec niespełnienia wymagań szczegółowego określenia przejmowanej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje zapatrywania Sądu I instancji, że przeciwko decyzji Ministra z 3 marca 2022 r. przemawia jednoznaczne w tym względzie stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż w sytuacji rozbieżnej interpretacji przepisów nie ma podstaw, by zaistniała wymagana na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - oczywistość. Z tej przyczyny zawarta w decyzji Wojewody z 29 marca 2012 r. odmienna ocena orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r. w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskiej, położonej w miejscowości [...] od T. B., wymienionego pod. poz. [...] orzeczenia, nie mogła skutkować uznaniem nieważności decyzji Wojewody, tak jak przyjął Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w decyzji z 3 marca 2022 r. Kwestia odmiennej interpretacji braku szczegółowej identyfikacji nieruchomości w decyzji wydanej w trybie dekretu z 1949 roku wynikała bowiem z rozbieżnej wykładni przepisów, będących podstawą prawną jej wydania. Odnosząc się do drugiego z zarzutów wywieść należało, że także on nie mógł skutecznie podważyć kwestionowanego wyroku. W istocie bowiem powołany w zarzucie wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2006 r., sygn. akt. IV SA/Wa 1992/06 był wydany w sprawie o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją z 6 grudnia 2004 r. o stwierdzeniu nieważności orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r., w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskiej, położonej w miejscowości [...] od T. B., wymienionego pod. poz. [...] orzeczenia. We wskazanym wyroku Sąd uznał nakazał poczynienie ustaleń co do podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym, odnoszącym się do decyzji Wojewody Małopolskiego z 6 grudnia 2004 roku. Z kolei decyzja Wojewody Małopolskiego z 12 marca 2012 roku, stwierdzająca nieważność orzeczenia PPRN w G. z 30 września 1954 r., w części dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości ziemskiej, położonej w miejscowości [...], od T. B. była wydana na skutek odrębnego wniosku z 27 marca 2007 r. K. M., M. D., J. B., P. B. i A. M. Decyzja Wojewody Małopolskiego z 2012 roku nie była konsekwencją wyroku z 2006 roku, nie zapadła w tej samej sprawie co orzeczenie Sądu. Rację miał zatem Kontrolowany Sąd wywodząc, że decyzja Wojewody Małopolskiego z 2012 roku nie została wydana w warunkach, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. Użyty w przepisie art. 153 p.p.s.a. zwrot "wiążą w sprawie" oznacza, że chodzi o tożsamość sprawy oraz o wyznaczające ją elementy zakreślające granice związania orzeczeniem sądu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z tego względu niedochowanie ocenie prawnej i wytycznym z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jaki zapadł w 2006 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1992/06 nie mogło być oceniane jako naruszenie art. 153 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe rozważania skargę kasacyjną jako niezasadną należało oddalić na zasadzie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.