I OSK 1872/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1236/16 w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie sądowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1236/16, oddalił skargę A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art.102 ust.1 pkt4, ust.1c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015, poz. 155 ze zm), art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20.03.2015r. o zmianie ustawy-Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.541 ze zm.), art.138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej skarżący) od decyzji Starosty K. z dnia [...].06.2016 r. o zatrzymaniu prawa jazdy - utrzymało pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...].06.2016r. Starosta K. zatrzymał skarżącemu prawo jazdy na okres 3 miesięcy, zobowiązując jednocześnie do jego zwrotu. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, że pismem z dnia [...].05.2016 r. Komenda Miejska Policji we W. zawiadomiła Starostwo Powiatowe Oddział Zamiejscowy w B. o kierowaniu przez skarżącego w dniu [...].05.2016r. we W. na ul. G. o godz.00:05 samochodem osobowym popełniając czyn, o którym mowa w art. 135 ust.1pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym, dopuszczając się przekroczenia prędkości o 70 km/h w związku z którym wydano prawomocne rozstrzygnięcie. Czynności w sprawie wykroczenia zostały zakończone w drodze nałożenia grzywny w postępowaniu mandatowym w wysokości 500 zł. Podczas kontroli drogowej kierujący pojazdem nie okazał dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami. Decyzją z dnia [...].06.2016 r. organ I instancji zatrzymał skarżącemu prawo jazdy na okres 3 miesięcy, zobowiązując jednocześnie do zwroty prawa jazdy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Kolegium wskazało, że zgodnie z art.135 ust.1 pkt1a lit .a ustawy-Prawo o ruchu drogowym policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym i stosownie do art. 136 przekazuje je w terminie 7 dni staroście. Jednocześnie z art. 102 ust.1pkt 4, ust.1c ustawy o kierujących pojazdami wynika, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art.135 ust.1 ustawy-Prawo o ruchu drogowym. W ocenie Kolegium zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji we W. zawiera informacje niezbędne do przyjęcia, że skarżący kierował w dniu [...].05.2016 r. pojazdem, przekraczając prędkość w obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h, co pozwala przyjąć, że zostały spełnione przesłanki ustawowe do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zdaniem Kolegium organy administracji publicznej w tym postępowaniu nie mają kompetencji do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ocenę prawidłowości czynności podjętych przez Policję, w tym zasadności zatrzymania dokumentu prawa jazdy w oparciu o dokonany pomiar prędkości. Stosownie bowiem do art.7ust.1pkt1i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy-Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.541.) do dnia 31.12.2016r. podmiot, który wydał prawomocne rozstrzygnięcie za naruszenie, o którym mowa w art. 135 ust.1 pkt 1a ustawy-Prawo o ruchu drogowym, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem, natomiast podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy-Prawo o ruchu drogowym. Kolegium podniosło, że w niniejszej sprawie prawo jazdy nie zostało zatrzymane w okolicznościach, o których jest mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy-Prawo o ruchu drogowym, albowiem kierujący pojazdem nie okazał tego dokumentu w czasie kontroli drogowej, natomiast w sprawie popełnionego wykroczenia drogowego został nałożony mandat karny, zatem zostały spełnione przesłanki faktyczne i prawne, o których mowa jest w art. 102 ust.1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami do wydania, na podstawie art.102 ust. 1 c ww. ustawy, decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy oraz do nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c tej ustawy, stanowiąc, że decyzję w powyższym przedmiocie wydaje się na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie. W ocenie Kolegium, ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, do dnia 31 grudnia 2016 r., podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wyżej wymieniona informacja. Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lipca 2016 roku. Zaskarżonej decyzji zarzucił m.in. błędną wykładnię przepisów prawa, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 102 ust. 1 pkt. 4, ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami, art. 7 pkt. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, poprzez przyjęcie, iż w sytuacji gdy dokument prawa jazdy nie zostanie zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym to wówczas wystarczy samo zawiadomienie o przekroczeniu przez kierowcę dopuszczalnej prędkości o więcej niż o 50 km/h w obszarze zabudowanym, podczas gdy art. 7 pkt. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (który należy interpretować wprost, zgodnie z wykładnią językową) expressis verbis stanowi, iż: podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, a więc przytoczony przepis nie przewiduje rozszerzenia podstawy wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu dokumentu prawa jazdy o inne przesłanki niż te wyraźnie wskazane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę wskazał m.in., że ze znajdującego się w aktach administracyjnych zawiadomienia Komendy Miejskiego Policji z dnia 12 maja 2016 r. skierowanego do organu I instancji wynika, iż skarżący w dniu 10 maja 2016 r. we W. na ul. G., kierując pojazdem marki [...]nr rej. [...] popełnił wykroczenie polegające na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym (o 70km/h). W związku z wykroczeniem nałożono grzywnę w postępowaniu mandatowym. Nie zatrzymano prawa jazdy, gdyż skarżący nie okazał dokumentu prawa jazdy podczas kontroli. Istotą sporu w niniejszej sprawie było, czy zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji we W. z dnia 12 maja 2016 r. mogło stanowić wystarczającą podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy zważywszy na fakt, że prawo jazdy nie zostało zatrzymane podczas kontroli w dniu 10 maja 2016 r., gdyż skarżący nie okazał dokumentu prawa jazdy do kontroli. Skarżący podnosił także, iż w zawiadomieniu wskazano błędna datę zdarzenia, nie doręczono poświadczonego za zgodność świadectwa legalizacji urządzenia radarowego. Argumentacja przedstawiona w skardze oraz stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wskazują, że zdaniem skarżącego okoliczności te determinują brak możliwości wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tej interpretacji i zarzutów skarżącego. Sąd wskazał, że art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami stanowi, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy, określa art. 102 ust. 1c i 1d tej ustawy. Zgodnie z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Okres, o którym mowa w ust. 1c i 1d, oblicza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, przy czym dla ustalenia początku okresu jest właściwa data zwrotu dokumentu do organu właściwego w sprawach wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami, a w przypadku zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym – data tej czynności. Jeżeli w chwili wydawania decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami). Z kolei art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten został dodany do ustawy Prawo o ruchu drogowym przez art. 4 pkt 7 lit. a tiret drugie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. Ustawa ta w art. 5 pkt 7a i b wprowadziła także zmiany w ustawie o kierujących pojazdami dodając do art. 102 powołane wyżej: pkt 4 w ust. 1 oraz ust. 1c, ust. 1d i ust. 1e. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z powyższej regulacji wynika, że o zatrzymaniu prawa jazdy organ orzeka obligatoryjnie. Ustawodawca jednoznacznie przesądził, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do dnia 31 grudnia 2016 r. jest wskazana wyżej informacja, która stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi zatem własnych ustaleń dotyczących faktu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, ale z woli ustawodawcy w okresie od 18 maja 2015 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r.) do 31 grudnia 2016 r. zobowiązany jest oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu przez Policję informacji. Organy administracji publicznej nie badają w związku z tym, w jakich okolicznościach doszło do popełnienia wykroczenia, ani okoliczności dotyczących sposobu pomiaru prędkości, czy rodzaju urządzeń do tego służących. Z mocy woli ustawodawcy organ administracji publicznej opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu należy w pełni podzielić stanowisko organu, iż zawiadomienie z dnia 12 maja 2016 r. w świetle przytoczonej wyżej regulacji prawnej stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Sąd podziela także stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi z dnia 08.12.2016 r.,sygn.akt III SAŁd 631/16, że fakt prowadzenia na drodze publicznej pojazdu bez posiadania przy sobie prawa jazdy, tj. wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 38 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który to przepis stanowi, że kierujący pojazdem jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wymagane dla danego rodzaju pojazdu lub kierującego dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem, nie może zwalniać kierowcy z odpowiedzialności administracyjnoprawnej i chronić go przed skutkami nieprzestrzegania obowiązujących przepisów ruchu drogowego. Nie może być bowiem tak, że osoba posiadająca dokument prawa jazdy i okazująca go w czasie kontroli drogowej policjantowi zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 38 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest traktowana w takich samych okolicznościach gorzej niż osoba nie posiadająca takiego dokumentu lub tylko twierdząca, że go nie posiada. Nie można przecież wykluczyć takiej sytuacji, że kierowcy składaliby niezgodne z prawdą oświadczenia o braku dokumentu, aby uniemożliwić jego zatrzymanie. Uznanie za prawidłowe stanowiska skarżącego w tym zakresie wywołałoby skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jeśli kierowca przekracza dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, to obowiązkiem policjanta jest zatrzymanie prawa jazdy za pokwitowaniem. Złożenie przez kierowcę oświadczenia o nieposiadaniu prawa jazdy nie może powodować zwolnienia go od administracyjnoprawnych skutków nieprawidłowego postępowania. W przypadku niewydania prawa jazdy ze względu na złożenie przez kierowcę oświadczenia o jego braku Policja zobowiązana jest poinformować starostę (prezydenta miasta) o zaistniałej sytuacji i treści oświadczenia kierowcy. W piśmie z dnia 12 maja 2016 r. Komendant Miejski Policji zawarł powyższe wyjaśnienia. Policja, a także organ administracji wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie posiadają uprawnień umożliwiających badanie prawdziwości oświadczenia o przyczynie nieposiadania przez kierowcę prawa jazdy. W ocenie sądu jest rzeczą oczywistą, że konstrukcja obowiązującego do dnia 31 grudnia 2016 r. przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym nie miała na celu – poprzez literalną interpretację tego przepisu – umożliwienie kierowcom uniknięcia sankcji w postaci zatrzymania prawa jazdy. Ustawodawca tak formułując powyższy przepis uwzględniał bowiem obowiązek każdego kierowcy wynikający z art. 38 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie przewidywał oczywiście, że kierowcy naruszając przepis art. 38 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, będą wykorzystywać to naruszenie jako argument w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy. To, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. do 31 grudnia 2016 r. decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje na podstawie informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym ma tylko takie znaczenie, że dotyczy źródła wiedzy starosty o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodnie z art. 102 ust. 1b ustawy o kierujących pojazdami, dodanym do tej ustawy przez art. 5 pkt 7 lit. b ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r., administrator centralnej ewidencji kierowców przekazuje staroście informacje w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i 5, będące podstawą wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy. Przepis ten wchodzi w życie 1 stycznia 2017 r. (zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r.). Z tego wynika, że do 31 grudnia 2016 r. starosta wydaje decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami na podstawie informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym (czyli od Policji), a od 1 stycznia 2017 r. na podstawie informacji od administratora centralnej ewidencji kierowców na podstawie art. 102 ust. 1b ustawy o kierujących pojazdami. Oznacza to, że również po 31 grudnia 2016 r. podstawę do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi wyłącznie informacja tylko, że pochodząca z innego źródła – od administratora centralnej ewidencji kierowców i dotyczy to również sytuacji, gdy prawo jazdy nie zostało fizycznie zatrzymane. W obowiązującym od wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 20 marca 2015 r. (18 maja 2015 r.) stanie prawnym zarówno przed 31 grudnia 2016 r., jak i po tej dacie w sytuacji, gdy został ujawniony czyn polegający na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a kierujący pojazdem nie posiadał przy sobie prawa jazdy, starosta wydaje decyzję na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami starosta zobowiązuje kierującego do zwrotu prawa jazdy jeżeli dokument nie został zatrzymany. Oznacza to, że decyzja taka jak w niniejszej sprawie może być również wydana w sytuacji, gdy przy zatrzymaniu przez policjanta kierujący nie ma przy sobie prawa jazdy. Brak prawa jazdy podczas kontroli wpływa jedynie na sposób obliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy, który zgodnie z powołanym wyżej art. 102 ust. 1e ustawy o kierujących pojazdami biegnie w taki wypadku od daty zwrotu dokumentu do organu właściwego. W rozpoznawanej sprawie niezatrzymanie przez policjanta skarżącemu prawa jazdy za pokwitowaniem w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym w dniu 25 marca 2016 r. było następstwem działania samego skarżącego, który miał go przy sobie wówczas nie posiadać. W ocenie Sądu taki stan rzeczy prowadzi do wniosku, iż w rozpoznawanej sprawie zasadnym było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy na podstawie powołanego wyżej art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami. Nadto podkreślić trzeba, że skarżący kwestionował podstawę ustalenia przez organy obu instancji, iż w dniu 10 maja 2016 r. przekroczył prędkość o więcej niż 50 km/h. Z akt sprawy wynika, że został wystawiony mandat na 500 zł i okoliczności tej skarżący nie podważa. W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej A. C. zaskarżył wyrok w całości. Zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 102 ust. 1 c ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie zaistnienia podstaw do wydania decyzji w sytuacji braku fizycznego zatrzymania za pokwitowaniem prawa jazdy przez podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, podczas gdy niezbędną przesłanką wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 jest zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw w brzmieniu sprzed 31 grudnia 2016 roku w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo o ruchu drogowym jest zatrzymanie prawa jazdy za pokwitowaniem. Mając na względzie powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji; zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a".), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie z urzędu znane jest, że przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt I OPS 3/18 zawisło postępowanie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 29 listopada 2018 r. o podjęcie przez skład siedmiu sędziów NSA uchwały mającej na celu wyjaśnienie: 1. Czy podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 541, ze zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym? 2. Czy prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami? Biorąc pod uwagę przedmiot niniejszej sprawy oraz zarzuty skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów NSA ma być kwestia dotycząca wykładni art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w zakresie, w którym odnosi się do związania organu prowadzącego postępowanie informacją Policji. Przepis ten stanowił natomiast podstawę podjętych rozstrzygnięć administracyjnych i jego zastosowanie było przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (art. 269 P.p.s.a.). Przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu. Uznając więc zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie za celowe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 160 i 193 P.p.s.a.