I OSK 1810/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku R. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 674/17 w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do czasowego udostępnienia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 14 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. D. na decyzję Wojewody [...] z [...] 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] 2017 r. zobowiązującą do udostępnienia [...] Sp. z o.o. części nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], stanowiących własność skarżącej celem dojazdu do działki nr [...] dla przeprowadzenia przez nią odcinka sieci kanalizacyjnej i wybudowania urządzeń niezbędnych do odbioru ścieków oraz w celu dostępu do przebiegającego przez działki nr [...] rurociągu kanalizacji ciśnieniowej w celu jego modernizacji poprzez zamontowanie w granicy działek trójnika umożliwiającego odprowadzenie ścieków w działki nr [...] oraz przesyłu z niej ścieków. Ograniczenia dokonano na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji. W ślad za skargą kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku pismem z [...] maja 2018 r. R. D., reprezentowana przez adwokata, zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wskazała, że wykonanie wymienionych w decyzji prac spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Ewentualne usunięcie trójnika wiązałoby się z koniecznością m.in. ponownego dokonania wykopu gruncie. Trudnym do odwrócenia skutkiem byłby również przesył ścieków z działki nr [...] przez działki nr [...]. Właściciel działki nr [...] mógłby zostać z dnia na dzień pozbawiony możliwości odprowadzania ścieków. Skarżąca otrzymała od Spółki pismo, z którego wynika, że wykonanie ww. decyzji wiąże się z podjęciem robót budowlanych na nieruchomości skarżącej, która ma plany inwestycyjne związane z działką nr [...] (wystąpiła o wydanie warunków zabudowy). Prace wiązałyby się również z usunięciem drzew i krzewów, co świadczy o możliwym powstaniu szkód i trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymaniu podlega decyzja ostateczna, a taką jest zaskarżona decyzja organu odwoławczego. Z tego też względu analiza złożonego w tej sprawie wniosku nie mogła dotyczyć decyzji Starosty [...] z [...] 2017 r. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie wykazała, iż w sytuacji wykonania decyzji zobowiązującej do udostępnienia części nieruchomości na okres nie przekraczający 6 miesięcy wystąpi po jej stronie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawiła takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, że jej sytuacja zmieni się w sposób opisany w ww. przepisie wskutek wykonania decyzji. Wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w sprawie wiązać należy z wystąpieniem nie jakiejkolwiek szkody, ale szkody o znacznym rozmiarze. Badanie, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle w przypadku aktu tego rodzaju. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku, albo w ogóle nieodwracalne. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszej motywacji, nie mogą stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z obowiązku wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza wniosku skarżącej prowadzi do uznania, że nie zostały w nim uprawdopodobnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotowy wniosek nie zawiera bowiem argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że zobowiązanie jej do udostępnienia na okres do 6 miesięcy części nieruchomości celem przeprowadzenia koniecznych prac prowadzonych przy istniejącej, co należy podkreślić, instalacji sieci kanalizacyjnej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. O znacznej szkodzie nie mogą świadczyć bliżej nieokreślone plany inwestycyjne skarżącej, czy fakt usytuowania na tej części gruntu drzew i krzewów. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.