I OSK 1798/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant asystent sędziego Inesa Wyrębkowska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 868/15 w sprawie ze skargi P. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Lu 868/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - po rozpoznaniu skargi P. – uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 7 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 20 sierpnia 2014 r. nr [...], Starosta Lubelski – działając na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. 2013 r. poz. 687 z późn. zm.) - dalej: "specustawa drogowa" - zezwolił na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie drogi gminnej klasy D obsługującej P. w miejscowości [...]. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy, decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia 27 listopada 2014 r. nr [...] i w związku z tym nieruchomość stanowiąca działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, z powyższą datą stała się własnością Gminy W. Następstwem tego, decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r. nr [...], Starosta Lubelski orzekł o ustaleniu na rzecz P. odszkodowania z tytułu przejęcia własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie znalazł podstaw do zwiększenia powyższej kwoty o 5 % - stosownie do treści art. 18 ust. 1 e specustawy drogowej - gdyż nieruchomość nie została wydana inwestorowi w 30 - dniowym terminie, o którym mowa w tym przepisie. Fakt ten - zdaniem Starosty Lubelskiego - wynikał z pisma Wójta Gminy Wólka z dnia 5 grudnia 2014 r. oraz z dnia 22 grudnia 2014 r., w którym inwestor stwierdził, iż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło bez sporządzania protokołu zdawczo - odbiorczego pomiędzy dotychczasowym właścicielem nieruchomości, a inwestorem. Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez P., Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wojewódzki przytoczył treść art. 12 ust. 4a i 5 specustawy, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1, 2, 3 i 4, art. 135 oraz art. 159 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.) i wskazując, że operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb postępowania odszkodowawczego, winien odpowiadać również wymogom określonym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207 poz. 2109 z późn. zm.). W związku z tym stwierdził, że wykonany na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy z dnia 15 grudnia 2014 r., w którym wartość nieruchomości określona została na kwotę [...] zł (wartość gruntu – [...] zł, wartość składników roślinnych (leszczyna) - [...] zł) nie zawierał nieprawidłowości, które stanowiłyby podstawę do nieuznania tego dowodu za wiarygodny. Odnosząc się natomiast do treści odwołania, Wojewoda Lubelski wyjaśnił, że w postępowaniu odwoławczym kwestią sporną był w zasadzie tylko brak orzeczenia przez organ I instancji o zwiększeniu odszkodowania o kwotę równą 5 % wartości nieruchomości, stosownie do art. 18 ust. 1e specustawy. Organ odwoławczy podkreślił więc w tym miejscu, że ustawodawca z uwagi na szczególny cel, jakim jest znaczne przyspieszenie realizacji inwestycji drogowych i dla którego uchwalona została specustawa drogowa, zdecydował się na uzupełnienie przesłanki słusznego odszkodowania o "zachętę" dla dotychczasowego właściciela bądź użytkownika wieczystego do wcześniejszego, niż określone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Uprawnionym do powiększenia odszkodowania w wysokości 5 % jest zatem właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, który wykazał się aktywnością i uzewnętrznił wolę wydania nieruchomości inwestorowi. Wydanie nieruchomości można przy tym rozumieć jako przeniesienie posiadania, w tym dobrowolne opuszczenie nieruchomości przez byłego właściciela lub użytkownika wieczystego i umożliwienie inwestorowi korzystania z nieruchomości połączone przynajmniej z poinformowaniem inwestora drogowego o tym fakcie. Chodzi tu zatem o takie zachowanie, które wyraźnie wskazuje na faktyczne umożliwienie inwestorowi rozporządzania nieruchomością. Fakt wydania nieruchomości powinien być na tyle wyraźnie uzewnętrzniony, że dla przeciętnego odbiorcy nie będzie budzić wątpliwości interpretacyjnych. Istotną cechą jest tu uzewnętrzniona dobrowolność działania właściciela lub użytkownika wieczystego, najlepiej wyrażona w sposób, który następnie można udowodnić. Dowodem potwierdzającym wydanie nieruchomości może być protokół zdawczo - odbiorczy lub jednostronne oświadczenie właściciela lub użytkownika wieczystego. Jednocześnie Wojewoda Lubelski wskazał, że niezależnie od postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy, to w interesie uprawnionego pozostawało udowodnienie okoliczności wydania nieruchomości, gdy tymczasem odwołujący się nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających tę okoliczność. W konsekwencji organ II instancji stwierdził, że brak było podstaw do twierdzenia, że w tym wypadku nastąpiło dobrowolne wydanie nieruchomości, skutkujące podwyższeniem odszkodowania na podstawie art. 18 ust. le specustawy. Na wyżej przedstawioną decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 7 października 2015 r. – w części, w której Wojewoda nie orzekł o przyznaniu dodatkowego odszkodowania w wysokości 5 % wartości przejmowanej nieruchomości, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł P., w której zarzucił organowi naruszenie: art. 7, 8, 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. W uzasadnieniu skargi skarżący twierdził, że całkowite przekazanie nieruchomości nastąpiło już w dniu 28 sierpnia 2014 r., będącym datą rozpoczęcia robót budowlanych (decyzja zezwalająca na realizację inwestycji pochodziła z dnia 20 sierpnia 2014 r.), a co dodatkowo zostało jednoznacznie stwierdzone dwoma pismami Wójta Gminy W. Doszło więc do przekazania władztwa faktycznego nad nieruchomością w ciągu ustawowego terminu 30 dni. Żądanie dodatkowego odszkodowania w wysokości 5% nie było więc oparte jedynie na twierdzeniach strony, ale zostało w sposób dostateczny udowodnione. Organy obu instancji znały wskazane pisma Wójta Gminy Wólka, powołały się na nie nawet w uzasadnieniach decyzji, a mimo to pominęły ich treść niezgodnie z przewidzianymi w postępowaniu administracyjnym regułami prawidłowej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") – decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 7 października 2015 r. w całości, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd przytoczył treść art. 12 ust. 4f i 5 w zw. z art. 18 ust. 1 specustawy drogowej oraz wskazał na art. 154 u.g.n. i § 36 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego zauważając, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęły, iż operat szacunkowy, będący podstawą zaskarżonej decyzji, zawierał wszystkie niezbędne elementy, w szczególności określał przedmiot i cel wyceny, powoływał podstawę prawną wyceny nieruchomości, źródła danych, wskazywał daty istotne dla określenia wartości nieruchomości, zawierał analizę i charakterystykę rynku nieruchomości, wskazywał podejście, metodę i technikę szacowania, przedstawiał obliczenia oraz wynik wyceny wraz z uzasadnieniem. Operat szacunkowy nie zawierał też żadnych błędów logicznych czy niejasności, które uprawniałyby organy do zakwestionowania go jako dowodu w sprawie. Następnie Sąd omówił regulację prawną zawarta w art. 18 ust. 1e pkt 1 specustawy drogowej, podnosząc, że przepis ten został dodany do specustawy drogowej przez art. 1 pkt 7 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 958) zmieniającej specustawę drogową z dniem 10 września 2008 r. Zdaniem Sądu przy tym, skoro specustawa drogowa posługuje się pojęciem wydania rzeczy, ale nie definiuje go jednak, to zasadne było posłużenie się w tej materii przepisami kodeksu cywilnego (art. 348 - 351). Zgodnie zaś z art. 348 k.c., przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy. Wydanie dokumentów, które umożliwiają rozporządzanie rzeczą, jak również wydanie środków, które dają faktyczną władzę nad rzeczą, jest jednoznaczne z wydaniem samej rzeczy. Oznaczało to, że wola wydania powinna być uzewnętrzniona na tyle, aby była ona oczywista dla nabywcy (przejmującego), że dotychczasowy posiadacz zrezygnował z władania rzeczą zarówno w aspekcie corpus, jak i animus. Sąd powołał się w tym miejscu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2015 r. (sygn. akt I OSK 2517/13), w którym została sformułowana teza, iż (cyt.): "Pod pojęciem wydania nieruchomości - w rozumieniu przepisu art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - należy rozumieć podjęcie i ujawnienie takich czynności przez dotychczasowego jej właściciela, które zapewnią nowemu właścicielowi (inwestorowi) realną możliwość wykonywania w stosunku do niej wszelkich działań wynikających z prawa własności, a więc przede wszystkim posiadania, używania, pobierania pożytków, przetworzenia i rozporządzania rzeczą. Zatem czynność, zmierzająca do realizacji tej czynności musi być odpowiednio widoczna i rzeczywista. Nie musi być potwierdzona dokumentem, lecz winna być dostatecznie ujawniona w sposób ogólnie przyjęty, a dowodzona może być wszelkimi środkami dowodowymi, byle dotarła do adresata (nowego właściciela)". Wywiązanie się z powyższego obowiązku – jak wywodził Sąd - uprawnia zaś właściciela nieruchomości (użytkownika wieczystego) do uzyskania podwyższonego o 5% odszkodowania. Ponadto przesłanki do uzyskania podwyższonego o 5% odszkodowania, o jakim mowa w przepisie art. 18 ust. 1e, byłyby – w ocenie Sądu - spełnione także wtedy, gdy bez czynionych przez byłego właściciela nieruchomości przeszkód doszłoby do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, zanim dotychczasowy właściciel zostanie zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 768/11). W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia powyższej kwestii. Zawiadomienie o wydaniu decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 20 sierpnia 2014 r. (z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności) o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zostało bowiem doręczone P. w dniu 5 września 2014 r., ponadto - jak wynikało z pism Zastępcy Wójta Gminy W. z dnia 5 grudnia 2014 r. oraz z dnia 22 grudnia 2014 r. - roboty budowlane, dotyczące budowy drogi gminnej zostały rozpoczęte w dniu 28 sierpnia 2014 r. W powyższym piśmie Zastępca Wójta Gminy Wólka jednoznacznie stwierdził, że wydanie nieruchomości nastąpiło z zachowaniem 30 - dniowego terminu określonego w art. 18 ust. 1 specustawy. Powyższe zestawienie dat jednoznacznie więc wskazywało, że w niniejszej sprawie doszło do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, zanim dotychczasowy właściciel został zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości. W związku z tym, Sąd uznał, że w toku postępowania organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania poprzez zaniechanie ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności (art. 7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy a zatem Sąd polecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda Lubelski dokonał prawidłowej oceny treści powyższych pism Zastępcy Wójta Gminy W. z dnia 5 grudnia 2014 r. oraz z dnia 22 grudnia 2014 r. Ponadto Sąd wyjaśnił, że stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a nie jedynie w zakwestionowanej części, gdyż uchylenie zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny w części byłoby możliwe tylko wtedy, gdy w sprawie byłaby możliwość wyodrębnienia wadliwie rozpatrzonej przez organ części wydanego aktu administracyjnego, w stosunku do tej jego części, która uznana została przez sąd za rozstrzygniętą prawidłowo. Zaskarżona decyzja nie zawierała natomiast wyodrębnionego rozstrzygnięcia, dotyczącego odmowy podwyższenia o 5% ustalonego na rzecz skarżącego odszkodowania, co w konsekwencji uniemożliwiało określenie, w jakim zakresie należałoby zaskarżoną decyzję uchylić. Ponadto wydanie wyroku o niejednoznacznej treści - w przypadku jego uprawomocnienia się - doprowadziłoby do sytuacji, w której nie byłoby możliwe jednoznaczne określenie, w jakim zakresie wiąże on strony, Sąd, inne sądy i organy, oraz w jakim zakresie jest on objęty powagą rzeczy osądzonej. Jednocześnie Sąd zauważył, że nie znalazł podstaw - zgodnie z żądaniem skarżącego – do zastosowania art. 145 a § 1 p.p.s.a., z uwagi na brak przesłanek wynikających z tego przepisu. Zobowiązanie przez Sąd do wydania decyzji lub postanowienia wraz ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia następuje wyłącznie w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), a także w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2p.p.s.a.), a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Gmina W. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie naruszenie: 1. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - przez jego błędną wykładnię, polegającą na uwzględnieniu skargi na decyzję przy założeniu, że przesłanki do uzyskania podwyższonego odszkodowania, o jakim mowa w przepisie art. 18 ust. le są spełnione także wtedy, gdy bez czynionych przez byłego właściciela nieruchomości przeszkód dochodzi do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, 2) przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie ustalenia, że materiał dowodowy sprawy był wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii wydania nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. le cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sytuacji w której nie przedstawiony został żaden dowód potwierdzający dobrowolne wydanie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Natomiast w piśmie procesowym, nieprawidłowo nazwanym "odpowiedzią na skargę kasacyjną", P., wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej zwanej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego, w postaci błędnej wykładni art. art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz istotnym naruszeniu przepisu procesowego, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez brak sporządzenia należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Obie przy tym podstawy kasacyjne okazały się nieuzasadnione. W związku z tym zaś, że – w realiach tej sprawy – były one ściśle ze sobą powiązane – celowym wydaje się ich łączne rozpoznanie. Zgodnie z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 ustawy z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności; 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności; albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. Zgodzić się przy tym trzeba z Sądem Wojewódzkim, że w/w przepis jest przepisem szczególnym, zachęcającym dotychczasowego właściciela nieruchomości do wcześniejszego jej wydania w celu przyspieszenia procesu inwestycyjnego związanego z budową drogi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się przy tym wprawdzie uwagę, na fakt, że przepis ten stanowi o wydaniu nieruchomości a nie o gotowości jej wydania (vide: wyrok z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 509/16), ale jednocześnie podkreśla się, że organ administracji publicznej jest w tym przypadku zobowiązany do pouczenia byłych właścicieli nieruchomości o przysługującym im uprawnieniu, gdyż jest ono zawarte w przepisach prawa publicznego a w dodatku w ustawie szczególnej (wyrok z dnia 31 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 2568/13) a ponadto przyjmuje się, że przekazanie (wydanie) nieruchomości inwestorowi we wskazanym wyżej terminie powinno być jedynie uzewnętrznione w sposób nie budzący wątpliwości, to jest wskazywać na dobrowolność działania właściciela. Przepis ten nie wymaga więc, aby były właściciel legitymował się protokołem zdawczo-odbiorczym, czy pisemnym oświadczeniem o przekazaniu nieruchomości (vide: wyrok z dnia 20 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1428/13). Poglądy te podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie. Wprawdzie zatem wypowiedź Sądu Wojewódzkiego, iż (cyt): "przesłanki do uzyskania podwyższonego o 5% odszkodowania, o jakim mowa w przepisie art. 18 ust. 1e są spełnione także wtedy, gdy bez czynionych przez byłego właściciela nieruchomości przeszkód dochodzi do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi, zanim dotychczasowy właściciel zostanie zawiadomiony o wydaniu decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości", jest zbyt ogólna i zbyt daleko idąca, bo - jak wyżej wspomniano - w przepisie tym nie chodzi o gotowość wydania gruntu a o jego faktyczne wydanie, a zatem – jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w w/w wyroku z dnia 20 lutego 2015 r. - w niektórych sytuacjach były właściciel w celu zademonstrowania, iż wydaje nieruchomość, musi wykazać się aktywnością, ale generalnie jednak wydanie w tym przypadku nieruchomości może nastąpić w każdej formie, choć w sposób wystarczająco wyraźny. W tej sytuacji, skoro Zastępca Wójta Gminy W., działając w ramach upoważnienia organu, w piśmie z dnia 5 grudnia 2014 r. skierowanym do Starostwa stwierdził, że (cyt.): "Wydanie nieruchomości nastąpiło z zachowaniem 30 dniowego terminu określonego w art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji (...)" a informacja ta została następnie podtrzymana również w kolejnym piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r., w którym nadmieniono równocześnie, iż (cyt.): "przejęcie nieruchomości zawartych w przytoczonej wyżej decyzji nastąpiło bez sporządzania protokołu zdawczo-odbiorczego z udziałem dotychczasowych właścicieli", to nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju materiał dowodowy był wystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnie ze stanowiskiem P. Dlatego też, nie można było zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku naruszało w istotny sposób art. 141 § 4 p.p.s.a. (cyt.): "w zakresie ustalenia, że materiał dowodowy sprawy był wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii wydania nieruchomości w rozumieniu art. 18 ust. 1e cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sytuacji w której nie przedstawiony został żaden dowód potwierdzający dobrowolne wydanie nieruchomości przez dotychczasowego właściciela". Z uwagi na powyższe, należało uznać, że chociaż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie było w pełni prawidłowe, to jednak wyrok ten odpowiadał prawu. W tych wiec warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wniosek P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony jako wniesiony po upływnie ustawowego terminu. .