I OSK 1780/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1787/20 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 9 czerwca 2020 r. nr KR VI R 46a/19 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (KR VI R 46a/19) 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 1 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1787/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 9 czerwca 2020 r. nr KR VI R 46a/19 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (k. 67, 87-103 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodło Miasto stołeczne Warszawa (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowane przez Prezydenta m.st. Warszawy, zastępowane przez adw. Z.G., zaskarżając wyrok I SA/Wa 1787/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa, art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej pusa) w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (dalej ustawa lub ustawa o Komisji) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa przez nieprawidłową kontrolę stanowiącej przedmiot skargi decyzji Komisji przy zastosowaniu innego niż jedyny dopuszczalny, rodzaju oceny tj. zgodności z prawem oraz wyjście przez Sąd poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego przy zastosowaniu środków ustawie nieznanych polegające na korygowaniu w wyroku oczywistych błędów decyzji Komisji i wskazywanie za organ jak winna zostać wydana decyzja Komisji w wyroku oddalającym skargę na tę decyzję; z jednej strony Sąd oddala skargę na decyzję Komisji, a z drugiej - na s. 32 uzasadnienia wyroku naprawia błędy decyzji Komisji, jak m. in. nieprawidłowa podstawa prawna; 2. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134 § 1 ppsa, art. 1 § 1 i 2 pusa w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez niewłaściwe zawężenie przez Sąd granic rozpoznania sprawy do zagadnień i zarzutów zawartych w skardze na uzasadnienie skarżącego z pominięciem dokonania kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Komisji w jej całokształcie; 3. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez niedostateczne rozpoznanie skargi (zarzutów) skarżąc[ego] jedynie wybranych fragmentów uzasadnienia decyzji a nie całego uzasadnienia - czy pozostałe (nieuchylone) fragmenty uzasadnienia decyzji będą pozwalały na odczytanie podstaw rozstrzygnięcia w sposób spełniający wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa, zapewniając tym samym zgodność uzasadnienia z rozstrzygnięciem; 4. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 184 ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa przez wadliwe uznanie, że Sąd nie może uchylić fragmentów uzasadnienia decyzji, jeżeli wady wskazanych fragmentów uzasadnienia nie mają wpływu na wynik sprawy, podczas gdy: 1) możliwość uchylenia fragmentów uzasadnienia decyzji zawierającej błędną ocenę prawną nie jest uzależniona od tego, czy dany fragment uzasadnienia miał wpływ na rozstrzygnięcie, a nadto 2) jeżeli ocena prawna zawarta w uzasadnieniu decyzji jest niezgodna z prawem, to zważywszy na fakt, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, a ta niezgodność winna być kwalifikowana jako mająca istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w takim wypadku część uzasadnienia decyzji pozostaje w sprzeczności z samym rozstrzygnięciem; 5. art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 151 ppsa przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób, który nie wyjaśnia dlaczego, mimo uznania, że skarga na same fragmenty uzasadnienia decyzji jest dopuszczalna, to nie jest możliwe uchylenie samych fragmentów decyzji bez uchylenia rozstrzygnięcia; 6. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, art. 12 § 1, art. 14 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy ([Dz.U. nr 50 poz. 279], dalej dekret) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z § 2 w zw. z art. 158 § 2 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji, przez oddalenie skargi na decyzję Komisji stwierdzając[ą] wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z naruszeniem prawa w całości, podczas gdy dla osiągnięcia celów niniejszego postępowania wystarczające było stwierdzenie wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z naruszeniem prawa w części, tj. w zakresie dotyczącym praw do wyodrębnionego lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] wraz z przypadającym mu udziałem w gruncie wynoszącym 0,0870 oraz w tym samym zakresie odpowiednio proporcjonalnie zmniejszenie wysokości opłaty za użytkowanie wieczyste; a nadto nie odpowiadające wywodom skargi na uzasadnienie rozważania Sądu o ewentualnej możliwości stwierdzenia wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z naruszeniem prawa w części dotyczącej jednej z dwu działek będących przedmiotem decyzji Prezydenta m.st. Warszawy; 7. art. 151, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ppsa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 6, 7, 8 § 1, art. 12 § 1, art. 14 § 1, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 w zw. z § 2 w zw. z art. 158 § 2 w zw. z art. 155 kpa w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji, przez oddalenie skargi na decyzję Komisji stwierdzając[ą] wydanie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z naruszeniem prawa w całości, podczas gdy częściowa wadliwość decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 maja 2014 r. nr 203/GK/DW/2014 została sanowana decyzją zmieniającą z 15 września 2015 r. nr 512/GK/DW/2015, w której prawidłowo określono udział, co do którego ustanowiono prawo użytkowania wieczystego (zamiast 0,29710000 na 0,21010000), osiągnięto więc efekt stanu zgodnego z prawem, gdy stabilizacja i pewność obrotu prawnego przemawiały za utrzymaniem w mocy decyzji reprywatyzacyjnej w brzmieniu zmienionym w trybie art. 155 kpa; 8. art. 151 ppsa w zw. z art. 111 § 1 i 1b kpa w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 31 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji, przez utrzymanie w mocy decyzji Komisji, w której nie orzeczono o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia w sytuacji, gdy decyzja Prezydenta m.st. Warszawy, co do której Komisja stwierdziła jej wydanie z naruszeniem prawa w całości, jest decyzją reprywatyzacyjną w rozumieniu ustawy, a więc brak było wykluczenia orzeczenia w decyzji Komisji o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia; skarżona decyzja Komisji wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a podpada pod art. 31 ust. 1 ustawy o Komisji, w sprawie niniejszej ziściły się przesłanki faktyczne i prawne do orzeczenia przez Komisję o obowiązku zwrotu na rzecz m.st. Warszawy nienależnego świadczenia przez osobę, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną, a wywody Sądu odnośnie tego, że częściowa wadliwość decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nie była zawiniona przez strony nie znajduje pokrycia w przepisach ustawy o Komisji; brak orzeczenia o obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia przeczy dotychczasowej praktyce Komisji, która stwierdzając wadliwość decyzji Prezydenta m.st. Warszawy często orzekała o obowiązku zwrotu równowartości świadczeń podlegających zwrotowi; nie orzeczenie przez Komisję o obowiązku zwrotu równowartości świadczenia narusza interesy majątkowe m.st. Warszawy, jak również względy ekonomiki procesowej; 9. art. 151 ppsa w zw. z art. 111 § 1 i 1b kpa w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 31 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji, przez oddalenie skargi na uzasadnienie decyzji Komisji, w której nie orzeczono o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia, podczas gdy zaaprobowana przez Sąd uznaniowość rozstrzygnięcia w zakresie obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia, wprowadzona artykułem 31 ust. 1 ustawy o Komisji, nie oznacza całkowitej dowolności. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku I SA/Wa 1787/20 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie na rzecz skarżącego [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 122-138v akt sądowych). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, zastępowana przez adw. B.L., wniosła o: oddalenie skargi kasacyjnej; zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz Komisji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych; przeprowadzenie rozprawy (k. 150-159 akt sądowych). Pismem z 4 grudnia 2024 r. skarżący kasacyjnie cofnął zarzuty z punktów 1-7 petitum skargi kasacyjnej, podtrzymując zarzuty z punktów 8-9 petitum skargi kasacyjnej, dotyczące kwestii orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia (k. 183-184 akt sądowych). Na rozprawie dnia 6 grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wniósł jak w skardze kasacyjnej w brzmieniu po modyfikacjach. Pełnomocnik Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich wnosił o oddalenie skargi kasacyjne w całości (k. 191-191v akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w art. 183 § 2 ppsa w rozpoznawanej sprawie jednak nie występują. Miasto Stołeczne Warszawa pismem z 4 grudnia 2024 r. cofnęło zarzuty z punktów 1-7 petitum skargi kasacyjnej, podtrzymując zarzuty z punktów 8-9 petitum skargi kasacyjnej, dotyczące kwestii orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia. Skarżący kasacyjnie może rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu (wyrok NSA z 23.8.2016 r. II FSK 2216/16, cbosa). Cofnięcie skargi kasacyjnej co do części zarzutów jest dla NSA wiążące i skutkuje umorzeniem postępowania ze skargi kasacyjnej w części objętej zarzutami z punktów 1-7 petitum skargi kasacyjnej. Z uwagi na zasadę związania granicami skargi kasacyjnej sąd ten nie jest władny badać zasadności cofnięcia (postanowienie NSA z 23.3.2007 r. II FSK 400/06) skargi kasacyjnej w części. Wynikająca z art. 183 § 1 ppsa zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne i to bez zgody strony przeciwnej (wyrok z 6.2.2016 r. II FSK 3777/13, aprobowany przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 919, nb 10). Wykładnię tę wzmacnia wejście w życie art. 178a ppsa. Wojewódzki sąd administracyjny, orzekając na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego - co oczywiste - nie jest władny badać, czy w sprawie doszło do nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 183 § 1 ab initio ppsa związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że ustawodawca zarówno jej wniesienie, jak i zakres rozpoznania, uzależnił od woli wnoszącego skargę kasacyjną. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie skargi kasacyjnej we wskazanej części w niniejszej sprawie jest dopuszczalne. Zarzuty naruszenia art. 151 ppsa w zw. z art. 111 § 1 i 1b kpa w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 31 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267; punkt 8 petitum skargi kasacyjnej) oraz art. 151 ppsa w zw. z art. 111 § 1 i 1b kpa w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 31 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji (punkt 9 petitum skargi kasacyjnej), z uwagi na ich charakter, wymagały ich łącznego rozpoznania. Zarzuty te okazały się niezasadne. Art. 31 ust. 1 ustawy o Komisji stanowi: "1. W decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1, Komisja może nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia na osobę: 1) na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną; 2) działającą w postępowaniu o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej w imieniu lub na rzecz osoby, o której mowa w pkt 1, jeśli przeniesiono na nią prawo wynikające z tej decyzji lub faktycznie władała nieruchomością, której dotyczyła decyzja; 3) która nabyła w złej wierze własność lub prawo użytkowania wieczystego od osoby, na rzecz której wydano decyzję reprywatyzacyjną.". Użycie przez ustawodawcę słowa "może nałożyć obowiązek" jednoznacznie wskazuje, że nałożenie obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji ma charakter uznaniowy. Art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy o Komisji stanowi: "1. W wyniku postępowania rozpoznawczego Komisja wydaje decyzję, w której: [...] 3a) stwierdza nieważność decyzji reprywatyzacyjnej [...] w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych [...]". "W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 8 § 2, art. 13, art. 25, art. 31, art. 96-96n, art. 114-122, art. 127-144 tej ustawy." (art. 31 ust. 1 ustawy o Komisji). Słusznie Sąd I instancji uznał, że Komisja trafnie wskazała, że art. 31 ust. 1 ustawy daje Komisji uprawnienie do nałożenia w decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy w decyzji [...] Komisja "może" nałożyć obowiązek zwrotu równowartości nienależnego świadczenia. Komisja w tym zakresie orzekała w ramach uznania administracyjnego. Komisja trafnie wskazała w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 lipca 2020 r. nr KR VI R 46/19, że w postępowaniu rozpoznawczym nie stosuje się art. 8 § 2 kpa odwołującego się do utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w tożsamym stanie faktycznym i prawnym (art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji; k. 396-397v t. II akt KR VI R 46/19). Powoływanie się przez skarżącego kasacyjnie na to, że Komisja odstąpiła od utrwalonej praktyki orzekania o nałożeniu tego rodzaju obowiązku w tożsamych sprawach nie mogło stanowić skutecznego zarzutu naruszenia przepisu prawa. Sama skarżąca kasacyjnie odwołując się do praktyki Komisji podniosła, że "stwierdzając wadliwość decyzji Prezydenta m.st. Warszawy często [zatem nie zawsze - uw. NSA] o obowiązku zwrotu równowartości świadczeń podlegających zwrotowi [...]" (pkt 8 petitum skargi kasacyjnej). Zgodzić należało się z Komisją, że nałożenie na beneficjentów decyzji reprywatyzacyjnej obowiązku zwrotu równowartości nienależnego świadczenia w wysokości 1.492.700 zł (równowartości sprzedanych przez nich lokali nr [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...]) nie mogło być motywowane ułatwieniem w dochodzeniu przez Miasto st. Warszawę swych uprawnień. Sąd I instancji trafnie uznał, że odmowa uzupełnienia decyzji weryfikacyjnej mieści się w granicach uznania administracyjnego, jeżeli wziąć pod uwagę to, że stwierdzona przez Komisję wada trwałej niewykonalności decyzji (art. 156 § 1 pkt 5 kpa) nie była wynikiem zawinionych działań stron postępowania, mataczenia w sprawie, ukrywania faktów. Wada ta wynikała z wadliwego ustalenia przez organ [dekretowy] stanu prawnego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że to obowiązkiem Prezydenta m.st. Warszawy było wydanie decyzji zgodnej z prawem, by w przyszłości na jej podstawie mogła zostać zawarta umowa o oddaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Słusznie Sąd I instancji, że art. 31 ust. 1 ustawy odnosi się do decyzji wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, w tym decyzji wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a i 4 ustawy. By Komisja mogła orzec w postępowaniu rozpoznawczym dodatkowo w przedmiocie obowiązku z art. 31 ust. 1 ustawy, pierwsza z tych decyzji (wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy) musi być wydana w trybie "nieważnościowym" i stwierdzać nieważność decyzji reprywatyzacyjnej, z uwagi na wystąpienie wady nieważności z art. 156 § 1 kpa, natomiast druga z tych decyzji (wydana na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy) musi być wydana w trybie "kasacyjnym" (art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3 ustawy) i stwierdzać wydanie decyzji reprywatyzacyjnej z naruszeniem prawa. Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie stanowiska Sądu I instancji, że taka sytuacja nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została w trybie nieważnościowym, lecz nie stwierdziła nieważności decyzji reprywatyzacyjnej, jak tego wymaga art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy (k. 237-256 t. II akt KR VI R 46/19), do którego odwołuje się art. 31 ust. 1 ustawy. Zaskarżona decyzja stwierdza wydanie decyzji reprywatyzacyjnej z 26 maja 2014 r. nr 203/GK/DW/2014 r. (k. 143-146v t. II akt DPA-IV.911.4.2019 akt Komisji) z naruszeniem prawa, lecz nie z powodów "kasacyjnych" wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3, 3a ustawy. Trafnie Sąd I instancji podniósł, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 158 § 2, art. 156 § 2, art. 156 § 1 pkt 5 kpa stosowanych odpowiednio w postępowaniu rozpoznawczym na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy. Odwoływanie się przez Komisję w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do art. 2 pkt 4 ustawy było niezasadne, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy przepis ten ma zastosowanie do postępowania rozpoznawczego, które mogłoby się zakończyć jedną z decyzji typu kasacyjnego, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3 ustawy. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że także z tych powodów, brak było podstaw do uwzględnienia w oparciu o art. 31 ust. 1 ustawy wniosku Miasta st. Warszawy o "zmianę" [winno być "uzupełnienie" - uw. NSA] zaskarżonej decyzji. Odmowne postanowienie Komisji z 28 lipca 2020 r. było zgodne z prawem. Skarżący skorzystał z uprawnień mu przysługujących z art. 111 § 1 i 1b kpa. Wskazanie tych przepisów jako norm dopełnienia nie mogło skutkować uznaniem, że zaskarżony wyrok narusza art. 151 ppsa, skoro nie narusza on wskazanych jako wzorce kontroli w związku z wyżej wymienionymi przepisami także art. 29 ust. 1 pkt 3a, art. 31 ust. 1 i art. 38 ust. 1 ustawy o Komisji (punkty 8 i 9 petitum skargi kasacyjnej). Skoro zarzuty skargi kasacyjnej pozostałe do rozpoznania po cofnięciu zarzutów z punktów 1-7 petitum skargi kasacyjnej pismem z 4 grudnia 2024 r. (k. 183, 191-191v akt sądowych), okazały się niezasadne, skargę kasacyjną należało oddalić (art. 184 ppsa). O odstąpieniu od zasądzenia od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 ppsa, z uwagi na charakter sprawy.