I OSK 1778/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr 1/OD/2024 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 230/25 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2024 r. nr KOC/2732/Go/24 w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej postanawia: oddalić wniosek

Wyrokiem z 10 lipca 2025 r., sygn. akt I SA/Wa 230/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2024 r. nr KOC/2732/Go/24 w przedmiocie dodatkowej opłaty rocznej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku M. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, podnosząc, że jest osobą starszą oraz schorowaną, a nałożona na niego opłata jest wyjątkowo wysoka. Nadto równolegle została nałożona opłata dodatkowa dla drugiej nieruchomości objętej umową (postępowanie w sprawie tej opłaty jest na tym samym etapie). Łączna wysokość opłat dodatkowych wynosi ponad 2,7 mln złotych. Słaby stan zdrowia oraz wysokość ustalonej opłaty uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto wykonanie wskazanych decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci znacznego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącego, który obecnie nie dysponuje taką kwotą, a głównym źródłem jego dochodów jest emerytura. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), który na podstawie art. 193 tej ustawy ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie natomiast do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Tak więc w sytuacji wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, żądanie takie powinno zostać potraktowane jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu w trybie przewidzianym w art. 61 § 4 p.p.s.a. Powoduje to, że zasadność wniosku w sposób bezpośredni podlega ocenie nie tyle przez pryzmat zaistnienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., ale wymaga uwzględnienia art. 61 § 4 p.p.s.a. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji nie uniemożliwia zatem ponowienia wniosku, jednakże wnioskodawca powinien mieć na uwadze to, że w sprawie objęcia strony ochroną tymczasową zapadło prawomocne orzeczenie sądowe i możliwość jego zmiany może zostać oparta nie na podważeniu stanowiska zajętego przez Sąd z powodu jego wadliwości, ale wskazaniu, że pozostaje ono nieadekwatne do stanu sprawy w świetle nowych okoliczności, które w niej zaistniały. W niniejszej sprawie, w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z 27 lutego 2025 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego w tym zakresie. Stanowisko to – w wyniku oddalenia zażalenia skarżącego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 maja 2025 r., sygn. akt I OZ 274/25 – stało się prawomocne. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił wówczas w uzasadnieniu, że skarżący nie wskazał z jakimi schorzeniami się mierzy i jak wykonanie aktów wpłynie na jego zdrowie, co oznacza, że Sąd nie może ocenić pozytywnie tej przesłanki. Uznał również, że sama w sobie wysokość ciążącego na danym podmiocie zobowiązania nie może stanowić wystarczającej przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej, nie ulega bowiem wątpliwości, że skutki możliwości zapłaty danej kwoty zależą nie tylko od jej wysokości, ale również od sytuacji materialnej skarżącego. Znaczna szkoda, która grozi wnioskodawcy, musi mieć charakter realny i wymierny oraz winna mieć ona znaczny wpływ na sytuację majątkową wnioskodawcy. W sprawie trudno taki wpływ dostrzec, skoro skarżący nie przedstawił w pełni swojej sytuacji finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny szczegółowo ocenił wówczas przedłożone na etapie postępowania zażaleniowego kserokopie różnych dokumentów uznając, że na ich podstawie nie da się ocenić sytuacji majątkowej skarżącego, bo przedstawił ją w sposób wybiórczy. Nie można zatem stwierdzić zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności powołane jako podstawy uzasadnienia pierwotnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i następnie w wywiedzionym zażaleniu na postanowienie o odmowie zastosowania ochrony tymczasowej oraz obecnie w złożonym przed NSA wniosku zawartym w skardze kasacyjnej, są takie same. Skarżący kasacyjnie nie przedłożył żadnych nowych dokumentów dotyczących jego sytuacji zdrowotnej i majątkowej. Aktualne pozostają więc rozważania poczynione przez sądy administracyjne we wskazanym powyżej postanowieniach, gdzie okoliczności powołane przez stronę zostały ocenione jako zbyt ogólne i niewystarczające dla zastosowania w tej sprawie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że złożony wniosek nie zawiera żadnego argumentu wskazującego na wystąpienie przesłanki z art. 61 § 4 p.p.s.a., nie wynika z niego, aby nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych sprawy uzasadniająca odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania wydanych w tej sprawie decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.