I OSK 1759/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Anna Wesołowska Protokolant: asystent sędziego Anna Tomaszek po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 384/19 w sprawie ze skargi S.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2019 r., znak: SKO.GN/4160/190/2018 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 384/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S.M. (dalej także: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej także: "organ", "kolegium") z 22 stycznia 2019 r., znak: SKO.GN/4160/190/2018 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z 13 kwietnia 2011 r., znak: RGG/7410/1/47/2011 Wójt Gminy K-L zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) położonej we wsi M. gmina K-L. Pismem z 22 czerwca 2016 r. - złożonym osobiście tego dnia w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie - S.M. wniósł o "zbadanie prawidłowości podziału działki (...), położonej w gminie K.L.". W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że nie otrzymał zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie, przez co nie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu. Pismem z 23 sierpnia 2016 r. kolegium wezwało skarżącego do sprecyzowania żądania – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Pismem z 20 września 2016 r. organ zawiadomił skarżącego o pozostawieniu podania bez rozpoznania – wobec niesprecyzowania żądania w terminie. Pismem z 30 września 2016 r., złożonym osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie 4 października 2016 r., skarżący wniósł sprecyzowane żądanie w którym wskazał, że wnosi m.in. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 13 kwietnia 2011 r. Pismem z 2 stycznia 2017 r. kolegium stwierdziło swoją niewłaściwość rzeczową i przekazało sprawę do rozpoznania Wójtowi Gminy K-L. Decyzją z 29 maja 2018 r. znak: RGG-743/1/47/2011 Wójt Gminy K-L umorzył postępowanie z wniosku skarżącego. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z 20 sierpnia 2018 r., znak: SKO.GN/4160/94/2018 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło decyzję z 29 marca 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Postanowieniem z 27 listopada 2018 r., znak: RGG-7430/1/47/2011 Wójt Gminy K-L, działając na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: "kpa") odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy K-L z 13 kwietnia 2011 r. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, postanowieniem z 22 stycznia 2019 r. znak: SKO.GN/4160/190/2018 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie z 27 listopada 2018 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że z akt sprawy w niebudzący wątpliwości sposób wynika, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie ustawowego terminu, określonego w art. 148 § 2 kpa. Pismem z 5 marca 2019 r. S.M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając organowi naruszenie przepisów: art. 5 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.), art. 7, 8 i 77 kpa, art. 35 § 3 zdanie ostatnie kpa oraz art. 36 kpa. Wyrokiem z 10 października 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 384/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich, organ bada czy wniosek o wznowienie postępowania oparty został na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz art. 145a kpa jak również, czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa a także czy wnoszący podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 kpa. Drugi etap obejmuje natomiast kontrolę merytoryczną, tj. postępowanie dotyczące przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W przypadku gdy kwestia tego, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) - jak w rozpoznawanej sprawie - to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego. Organ nadal zobligowany jest jednak w pierwszej kolejności dokonać oceny czy podanie to zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 § 1 i 2 kpa do oceny której to okoliczności sprowadzała się istota sporu w przedmiotowej sprawie. W dalszej kolejności Sąd Wojewódzki podał, że w rozpoznawanej sprawie odmowa wznowienia postępowania była motywowana faktem, że S.M. złożył wniosek o wznowienie po upływie terminu wskazanego w art. 148 kpa. Zgodnie z § 1 tego przepisu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei § 2 art. 148 kpa stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W tych okolicznościach kluczowe znaczenie ma ustalenie daty w której skarżący dowiedział się o decyzji. Rozważając tę okoliczność Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do przekonania, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że wiedzę taką skarżący posiadał najpóźniej w kwietniu 2014 r. tj. w dacie zakończenia postępowania sądowego przed sądem I instancji w sprawie sygn. akt (...) Przedmiotem postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie Wydział I Cywilny sygn. akt (...) było zwolnienie nieruchomości położonej w M. stanowiącej działkę nr (...) (powstałą w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej działkę (...) ze służebności osobistej i prawa użytkowania przysługujących S.M. W uzasadnieniu tego wyroku (k. 107, t. 1 akt administracyjnych) wskazano, że Wójt Gminy K-L decyzją z 13 kwietnia 2011 r. zatwierdził projekt podziału dz. nr (...) położonej w M. na działki o nr (...) i (...), na dowód czego Sąd przywołał kopię powyższej decyzji wraz wykazem zmian gruntowych oraz mapą z projektem podziału nieruchomości znajdującej się na k. 8-10 akt sądowych. Decyzja, w sprawie której skarżący domaga się wznowienia postępowania została przez Sąd Rejonowy wprost wymieniona, z podaniem jej daty, organu wydającego oraz treści rozstrzygnięcia. Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez skarżącego, że w świetle pozostających w obrocie licznych decyzji podziałowych nie sposób ustalić, kiedy skarżący dowiedział się o konkretnie tej decyzji, która jest przedmiotem sprawy. Choć w powołanym wyżej wyroku nie wskazano numeru decyzji, w ocenie Sądu Wojewódzkiego data jej wydania, wskazanie organu, od którego pochodzi oraz treści rozstrzygnięcia (jakie działki wydzielono na jej podstawie) wystarczająco szczegółowo identyfikują przedmiotową decyzję, aby uznać, że S.M. dowiedział się o niej w kwietniu 2014 r. Tym bardziej, że od wyroku wydanego w sprawie sygn. (...) S.M. wniósł apelację, która została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia (...) sygn. (...) Zatem niewątpliwie przed tą datą zapoznał się z uzasadnieniem wyroku Sądu I instancji, a tym samym dowiedział o decyzji Wójta Gminy K-L z 13 kwietnia 2011 r. W świetle powyższego, w ocenie Sądu I instancji nie budzi wątpliwości, że wniosek o wznowienie postępowania złożony 4 października 2016 r. został wniesiony z uchybieniem terminu miesiąca od dnia, w którym S.M. dowiedział się o wydaniu decyzji z 13 kwietnia 2011 r. Przy piśmie z 17 lutego 2020 r. S.M. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zaskarżając wyrok w całości, skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 §1 pkt 1 ppkt c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa") poprzez jego błędne niezastosowanie, skutkujące odmową uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia w sytuacji, w której w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie przez organy administracyjne orzekające w sprawie szczegółowego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie kiedy skarżący powziął informację o postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wójta Gminy K-L nr RGG/7410/1/47/2011 z 13 kwietnia 2011 roku; 2. art. 141 § 4 ppsa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji oddalając skargę w zakresie, w jakim nie dał wiary stanowisku skarżącego odnośnie terminu, w jakim dowiedział się o postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wójta Gminy K-L nr RGG/7410/1/47/2011 z 13 kwietnia 2011 roku. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie na podstawie art. 188 ppsa skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonych postanowień organów administracyjnych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, zasądzenie kosztów pomocy prawnej które nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna usprawiedliwionych podstaw nie zawiera. W skardze kasacyjnej powołano wyłącznie naruszenie prawa procesowego, określone w art. 174 pkt 2 ppsa. Stosownie do treści powyższego przepisu naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną jedynie wtedy, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poprzez "istotny wpływ na wynik sprawy" należy rozumieć związek przyczynowy, pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się do podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie, niż kwestionowane skargą kasacyjną (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2103/12 oraz z 20 lutego 2014 r., sygn. II GSK 1933/12). W pierwszym z zarzutów skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa w powiązaniu z art. 7 i 77 § 1 kpa. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że treść tego zarzutu sprowadza się do wskazania na nieuzasadnione oddalenie skargi pomimo błędnych ustaleń faktycznych w postępowaniu administracyjnym. Błędu w ustaleniach faktycznych skarżący upatruje w dowolnym i nieuzasadnionym przyjęciu przez organy, że skarżący powziął wiedzę o decyzji z 13 kwietnia 2011 r. w 2014 r. przy okazji prowadzonego wówczas postępowania przed sądem powszechnym. W szczególności skarżący kasacyjnie wskazuje, że w związku z prowadzonym w 2014 r. postępowaniem przed sądem powszechnym nie poznał pełnej treści decyzji z 13 kwietnia 2011 r. W pierwszej kolejności wskazać, że skarżący kasacyjnie nieprawidłowo powołał naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, podczas gdy podstawą prawną zaskarżonego wyroku oddalającego skargę był art. 151 ppsa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że w ramach podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ppsa nie jest dopuszczalne formułowanie zarzutu w formie "niezastosowania" czy też "pominięcia" danego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 937/21 i powołane tam orzecznictwo). Wadliwość ta w świetle uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 nie dyskwalifikuje jednakże automatycznie tak sformułowanego zarzutu. Treść zarzutu wskazuje na nieprawidłowe oddalenie skargi pomimo wystąpienia przesłanek do jej oddalenia, co istotowo odpowiada naruszeniu art. 151 ppsa poprzez błędne zastosowanie. Tak zrekonstruowany zarzut nadaje się do rozpoznania. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, złożenie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, ale w pierwszej kolejności uruchamia fazę wstępną tego postępowania, w której następuje ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został termin do złożenia podania. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa jeżeli podstawą wznowienia postępowania jest okoliczność, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z tej przyczyny wynosi miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia podania w fazie wstępnej musi skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Nie ulega również wątpliwości, że ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi więc udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu miesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Nie zwalnia to jednak organu od obowiązku dokonania weryfikacji twierdzeń strony i przedstawianych przez nią dowodów oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie dokonania oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 148). Mając powyższe na uwadze należy zwrócić uwagę na dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. W aktach znajduje się kserokopia wniosku o zwolnienie od służebności, skierowanego do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie datowana na 5 kwietnia 2013 r. i opatrzona przez ww. Sąd pieczęcią z sygnaturą "(...)", gdzie jako uczestnik oznaczony jest S.M. (k. 112, t. 1 akt administracyjnych). W treści powyższego wniosku stwierdzono, że działka nr (...) kilkukrotnie była przedmiotem podziału. Następnie należy zwrócić uwagę na znajdującą się w aktach sprawy kserokopię wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z (...) o sygnaturze jak powyżej. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto sformułowanie: "decyzją Wójta Gminy K-L z dnia 13 kwietnia 2011 roku zatwierdzono podział nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), położonej w M. na działki o nr (...) i (...)" gdzie jako dowód na podstawie którego ustalono powyższą okoliczność powołano: "kopię decyzji Wójta Gminy K-L z dnia 13 kwietnia 2011 roku wraz z wykazem zmian gruntowych oraz mapą z projektem podziału nieruchomości, k. 8-10" (k. 107, t. 1 akt administracyjnych). Ponadto z akt kserokopii pisma z 14 kwietnia 2014 r. wynika, że skarżący wywiódł apelację od powyższego wyroku, w treści której także znajdują się odwołania do podziału działki o nr (...) m.in. sformułowanie "pierwotna działka 82/1 zgodnie z wydanymi na przełomie ostatnich lat decyzjami Wójta Gminy K-L uległa wielokrotnemu podziałowi" (k. 95, t. 1 akt administracyjnych). Sądu Okręgowy w Krakowie wyrokiem z 5 listopada 2014 r. oddalił apelację (k. 91, t. 1 akt administracyjnych). W podpisanym przez skarżącego protokole z 28 maja 2018 r. (k. 68-68v, t. 6 akt administracyjnych) skarżący oświadczył, że "o decyzjach z 2011 r. i 2012 r. dowiedział się podczas rozprawy sądowej, nie pamięta dokładnie w którym to było roku, ale było to kilka lat temu". Nadto skarżący stwierdził, że "ww. decyzje wręczono w czasie rozprawy sądowej". Pismem z 28 września 2018 r. Wójt Gminy K-L wezwał skarżącego do złożenia oświadczenia w przedmiocie daty w której dowiedział się m.in. o decyzji z 2 listopada 2015 r. (k. 129 akt administracyjnych). W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący pismem z 25 października 2018 r. (k. 130, t. 6 akt administracyjnych) oświadczył, że "dowiedziałem się o decyzjach o nr (...) w dniu odebrania decyzji przez moją osobę" a ponadto stwierdził, że "zostałem wprowadzony w błąd w dniu 28 maja 2018 roku i dlatego ten protokół nie powinien być brany pod uwagę". Bieg terminu o którym mowa w art. 148 § 2 kpa rozpoczyna się w dniu powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest przy tym, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05). Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, dla rozpoczęcia biegu terminu nie jest natomiast konieczne, aby strona dowiedziała się o pełnej treści decyzji. Chodzi wyłącznie o informację o wydaniu decyzji, przy czym musi to być informacja na tyle precyzyjna, aby możliwe było zidentyfikowanie decyzji w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. W orzecznictwie wskazuje się na takie dane, jak nazwa organu który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13 i z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1464/20). W obliczu spójnych i korespondujących ze sobą materiałów zgromadzonych w aktach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący dowiedział się o decyzji z 13 kwietnia 2011 r. w toku postępowania o zwolnienie od służebności, prowadzonego przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie, pod sygnaturą (...). W szczególności wskazuje na to treść uzasadnienia wyroku z 12 marca 2014 r., w którym wymieniona została data powyższej decyzji, organ który ją wydał oraz sposób rozstrzygnięcia. Nie ma żadnych podstaw aby przyjąć, że skarżący powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem nie otrzymał, skoro wywiódł od niego apelację. Okoliczność tę potwierdza dodatkowo protokół z 28 maja 2018 r., zgodnie z którym skarżący dowiedział się o decyzjach z 2011 r. i 2012 r. "podczas rozprawy sądowej". Nie podważa jej natomiast pismo z 25 października 2018 r., w którym skarżący zakwestionował protokół z 28 maja 2018 r. (co powtórzył następnie w skardze), nie wskazał jednak na czym miało polegać wprowadzenie go w błąd, pomimo wezwania nie wskazał również daty w której dowiedział się o decyzji z 13 kwietnia 2011 r. ani nie podał żadnych okoliczności świadczących przeciwko treści zgromadzonych w sprawie materiałów. Twierdzenie to pozostaje zatem gołosłowne. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji co do prawidłowości ustaleń faktycznych, gdyż postępowanie wyjaśniające zostało w sprawie przeprowadzone w sposób wyczerpujący, wnioski wyciągnięte przez organy mają oparcie w aktach sprawy i nie mogą ich podważyć gołosłowne twierdzenia skarżącego. Tym samym pierwszy zarzut skargi kasacyjnej jest niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Przepis powyższy określa wymogi jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie powinno zawierać: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. O naruszeniu powyższego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera jednego ze wskazanych powyżej elementów, a także wtedy, gdy uzasadnienie zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 ppsa ale sporządzone jest ono w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 794/13). Uzasadnienie zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd Wojewódzki przedstawił stan faktyczny sprawy, w tym zarzuty podniesione w skardze, powołał podstawę prawną w oparciu o którą wydał orzeczenie oraz w wystarczający dla dokonania kontroli instancyjnej sposób wyjaśnił, dlaczego w sprawie doszło do uchybienia terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i dlaczego uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Wskazać także należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15). Także drugi zarzut skargi kasacyjnej nie jest zatem zasadny. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej przez pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego w ramach prawa pomocy. Wynagrodzenie dla pełnomocnika za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 ppsa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 ppsa.