I OSK 171/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 357/23 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia 17 marca 2023 r. nr WIW-PU.9250.49.2022.AR w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 sierpnia 2023 r. oddalił skargę K. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z 17 marca 2023 r. nr WIW-PU.9250.49.2022.AR w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej, K. M. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnego do odwrócenia skutku w postaci faktycznej konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie z uwagi na fakt, iż zaopatrzenie do produkcji realizowanej przez skarżącego u innych niż dotychczasowi dostawców nie jest faktycznie i ekonomicznie możliwe, bowiem w najbliższej okolicy nie istnieją inni dostawcy tych komponentów, a wymagany 48-godzinny proces przetwórczy wytłoków uniemożliwia ich transport i przetworzenie w tym czasie z innych, odleglejszych lokalizacji i spowodowałby konieczność zamknięcia produkcji i pozbawienie skarżącego możliwości zarobkowania. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że od początku działalności przedsiębiorstwa nabycie komponentów do produkcji realizowane jest na tych samych podstawach i w tej samej procedurze, a przede wszystkim od tych samych dostawców, zaś wielokrotne kontrole Powiatowego Lekarza Weterynarii nigdy dotychczas nie zgłaszały zastrzeżeń do tej formy funkcjonowania produkcji materiałów paszowych i prowadzonej dokumentacji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z 17 marca 2023 r., na podstawie której ww. organ orzekł o uchyleniu w całości decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z 18 października 2022 r. i rozstrzygnął sprawę w ten sposób, że nakazał K. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A., dokonania następujących czynności: 1. stosowanie w procesie produkcyjnym wyłącznie materiałów paszowych pochodzących od zarejestrowanych lub zatwierdzonych podmiotów paszowych, 2. wydzielenie zadaszonego pomieszczenia na magazyn przyjmowanego surowca, 3. przechowywanie gotowego produktu w warunkach umożliwiających jego identyfikację w sposób uniemożliwiający wystąpienie pomyłek zanieczyszczenia krzyżowego oraz pogorszenia jakości, 4. prowadzenie rejestru dotyczącego dokonywanych zakupów i sprzedaży, w taki sposób, aby zawierał wszystkie dane zgodnie z wymaganiami zawartymi w załączniku II rozporządzenia 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz "Prowadzenie Dokumentacji" pkt 2 lit b ppkt iv., w tym adres dostawców surowca i odbiorców produktu gotowego, 5. prowadzenie dokumentacji w sposób umożliwiający skuteczne śledzenie drogi produktów od ich odbioru do dostawy, włączając w to eksport do miejsca ostatecznego przeznaczenia, 6. wdrożenie procedury w celu zapewnienia efektywnej możliwości śledzenia drogi produktów (traceability), 7. w ramach procedur HACCP prowadzenie weryfikacji dostawcy surowca pod kątem legalności jego działania poprzez potwierdzenie przed każdą transakcją, że podmiot sprzedający widnieje w rejestrach podmiotów paszowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek skarżącego kasacyjnie nie zasługiwał na uwzględnienie. Strona nie wykazała bowiem w sposób dostateczny, że przesłanki dla zastosowania ochrony tymczasowej zostały spełnione. Wniosek strony oparty został na generalnych twierdzeniach, że wstrzymanie produkcji z użyciem surowców, których przydatność w żywieniu zwierząt zakwestionował Mazowiecki Wojewódzki Lekarz Weterynarii, spowodowałoby konieczność zamknięcia produkcji i pozbawienie skarżącego kasacyjnie możliwości zarobkowania. Twierdzenia strony mają charakter ogólnikowy i nie zostały poparte żadnymi dokumentami ani obliczeniami, które potwierdzałyby, że wykonanie nakazu w zakresie obowiązku stosowania w procesie produkcji materiałów paszowych spełniających wymagania wynikające z określonych przepisów prawa, rzeczywiście może skutkować likwidacją prowadzonej przez stronę działalności. Takie wnioski byłyby zbyt daleko idące, skoro strona nie ujawniła żadnych danych, które przedstawiałyby jej sytuację finansową oraz wskazywały, z jakimi dokładnie kosztami wiąże się wykonanie nałożonego na nią obowiązku. W konsekwencji skarżący kasacyjnie nie uprawdopodobnił, by przez czas postępowania przed sądem administracyjnym nie był w stanie prowadzić produkcji przy użyciu surowców zalecanych przez Nadzór Weterynaryjny. Nie można również pominąć, że skoro obowiązek nałożony na skarżącego kasacyjnie sprowadza się do stosowania w produkcji materiałów paszowych spełniających określone wymogi prawa, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w tym zakresie, przed dokonaniem kontroli prawidłowości tego orzeczenia, byłoby niewskazane również ze względu na potencjalne zagrożenie zdrowia zwierząt związane z możliwością wprowadzenia do obrotu pasz o nieodpowiedniej jakości. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.