I OSK 1694/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Kr 1205/18 w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1205/18, oddalił skargę A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej (pkt 1) i przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz pełnomocnika skarżącej tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności (pkt 2). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 104 i 107 kpa oraz art. 3, ust. 3 i 4, art. 4, art. 8. 11, 14, 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102, 104, 106, 109 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm.; dalej jako: "u.p.s.") i § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 lipca 2015 r., w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058; dalej jako: "rozporządzenie"), Prezydent Miasta K. odmówił skarżącej przyznania pomocy finansowej na zwrot poniesionych kosztów w związku z zakupem lodówki, zamka do drzwi pokoju, stojaka na buty, sprzętu RTV, ubrań dla ww. i syna oraz zabawek dla syna. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podczas wywiadu w dniu 10 stycznia 2018 r. strona została zobowiązana do dostarczenia potwierdzeń zakupu powyższych rzeczy. Do dnia wydania decyzji skarżąca dostarczyła jedynie paragon zakupu chłodziarki z lipca 2017 r., nie przedłożyła natomiast dokumentów potwierdzający zakup pozostałych przedmiotów, których dotyczył wniosek. Nieprzedstawienie dokumentacji potraktowano jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji, a taki obowiązek spoczywa na osobie, która stara się o udzielenie pomocy finansowej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] września 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, że kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie, uprawniające do przyznania wnioskowanego świadczenia określone zostało w art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia i wynosi obecnie 514 zł. W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej ze stycznia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że w grudniu 2017 r., czyli w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, dochód rodziny wnioskodawczyni, która prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem, wyniósł 1 024 zł. Na dochód ten składały się: zasiłek rodzinny na syna w kwocie 124 zł, alimenty na syna w kwocie 800 zł, alimenty na wnioskodawczynię w kwocie 400 zł. Ponadto dochód strony należało pomniejszyć o alimenty na syna w wysokości 300 zł, które wpłacane są byłemu mężowi. Tym samym dochód na osobę w rodzinie wyniósł 512 zł, a więc nie przekroczył kryterium dochodowego umożliwiającego przyznanie pomocy. Kolegium podkreśliło również, że celem pomocy społecznej nie jest trwałe wyręczanie beneficjenta w zaspokajaniu jego potrzeb bytowych, ale udzielanie wsparcia po to, aby jak najszybciej był on w stanie samodzielnie zaspokajać swe potrzeby. Pomoc ma charakter przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności. Kolegium z urzędu wiadome jest, że odwołująca się w marcu 2017 r. podjęła starania o ustalenie stopnia niepełnosprawności, jednakże postępowanie przed Powiatowym Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. zostało zawieszone do czasu skompletowania niezbędnej dokumentacji medycznej. Wniosek został złożony bez dołączenia stosownej dokumentacji. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organ I instancji zobowiązał skarżącą do złożenia wymaganej dokumentacji medycznej w celu odwieszenia postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W dniu 12 stycznia 2018 r. oraz 15 marca 2018 r. strona odmówiła podpisania zobowiązania w sprawie dostarczenia niezbędnej dokumentacji i odwieszenia postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności. Zobowiązanie w powyższym zakresie było również kierowane do odwołującej przez organ I instancji w trakcie wcześniej prowadzonych postępowań administracyjnych z jej udziałem. Skarżąca wyjaśniała, że jest osobą niezdolną do pracy, na co przedstawiała organowi I instancji kolejne zaświadczenia lekarskie wystawiane przez lekarza chorób wewnętrznych – specjalistę medycyny rodzinnej. Powyższe zaświadczenia lekarskie wydawane są od kilkunastu miesięcy, natomiast strona nie przedkłada żadnych zaświadczeń od lekarzy specjalistów. Zatem jej starania o wydanie orzeczenia o ustalenie stopnia niepełnosprawności nadal nie zostały poparte żadną dokumentacją. Fakt zawieszenia postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności nie zwalnia z podjęcia starań o uzyskanie stosownych dokumentów w jak najkrótszym terminie. Jednocześnie w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających zakup przedmiotów objętych wnioskiem. Kolegium wyjaśniło, że zasiłki celowe przyznawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje też spełnienia każdego żądania obywatela. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż została wydana w ramach uznania administracyjnego, nie naruszając jednocześnie granic tego uznania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła skarżąca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając oddalenie skargi Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 4 u.p.s. osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto stosownie do treści art. 11 ust. 2 u.p.s., brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, a nawet uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pomocy społecznej. Zatem u.p.s. nakłada na osoby korzystające z pomocy społecznej, obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b u.p.s. mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. W ocenie Sądu I instancji w niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła zadość obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisów, skoro ostatecznie nie przekazała organowi dowodów zakupu przedmiotów, w związku z zakupem których ubiegała się od organów pomocy społecznej o zwrot poniesionych wydatków. Sąd I instancji podkreślił, że w toku postępowania przed organem I instancji skarżąca w okresie od 10 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. pięciokrotnie zwracała się do organu z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie dowodów zakupu i każdorazowo organ czynił zadość prośbie skarżącej. Skarżąca przedłożyła w załączeniu do odwołania od decyzji organu I instancji jedynie dowód zakupu chłodziarki, tj. dowód dostawy chłodziarki z 7 lipca 2017 r. wraz z ceną, oraz zamka do drzwi z 17 marca 2018 r. Nie przedstawiła natomiast dowodów zakupu stojaka na buty, sprzętu RTV, ubrań dla siebie i syna oraz zabawek dla syna. Sąd I instancji wskazał, że nieprzedstawienie dowodu poniesionych wydatków stanowi przejaw braku współdziałania osoby ubiegającej się o pomoc z organami pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że organ I instancji wydał prawidłową decyzję. Zachowanie skarżącej spowodowało że organ nie dysponował dowodami świadczącymi o zakupie wskazanych przez skarżącą przedmiotów i było przejawem braku współpracy skarżącej z organem. Zdaniem Sądu I instancji słusznie też organ uznał, że skoro dowód zakupu chłodziarki pochodzi z lipca 2017 r., to należy przyjąć, że skarżąca dysponowała wówczas środkami finansowymi na jej nabycie. Sąd I instancji podkreślił, że z przedstawionych akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżąca w marcu 2017 r. rozpoczęła starania o ustalenie stopnia niepełnosprawności i postępowanie to zostało zawieszone do czasu zgromadzenia przez skarżącą niezbędnej dokumentacji medycznej. Stan taki trwał więc przez półtora roku – tj. do dnia wydania przez SKO zaskarżonej decyzji, także na rozprawie skarżąca nie wskazała, aby sytuacja ta uległa zmianie. Sąd I instancji podał również, że okoliczności powyższe są mu znane z urzędu, gdyż skarżąca wskazuje na nie konsekwentnie w skargach na inne decyzji SKO. Organy prowadzące postępowanie nie otrzymały przez ten okres jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o tym, że skarżąca gromadzi systematycznie niezbędną dokumentację lekarską, postępowanie o ustalenie stopnia niepełnosprawności pozostaje zawieszone. W ocenie Sądu I instancji brak dowodów świadczących o staraniach skarżącej stanowi przejaw braku dążenia przez skarżącą do wyjaśnienia możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia i wyjaśnienia w sposób wiążący swojego stanu zdrowia. Zdaniem Sądu I instancji, stan faktyczny kontrolowanej sprawy niewątpliwie wypełnia hipotezę przepisu art. 11 ust. 2 u.p.s. a decyzje podejmowane z uwzględnieniem powyższego przepisu są decyzjami uznaniowymi. Zatem, w ramach zakreślonych m.in. przepisami art. 2 i art. 4 u.p.s., postawa osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia. Sąd I instancji podkreślił również, że zadania pomocy społecznej nie polegają na uwzględnianiu wszystkich wniosków o udzielenie pomocy finansowej, ale jedynie na wspieraniu osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Analiza wniosku skarżącej wszczynającego postępowanie w sprawie wymaga stwierdzenia, że pomoc społeczna nie polega na przyznawaniu ograniczonych przecież środków rozdysponowywanych do bardzo licznego grona beneficjentów, na zakup sprzętu RTV, stojaków na buty, czy zabawek dla syna skarżącej będącego w wieku szkolnym, bez wskazania konkretnego przedmiotu, niezbędnego np. w edukacji syna czy też z uwagi na stan zdrowia. W ocenie Sądu I instancji niezasadny jest także zarzut skargi wskazujący na niewyjaśnienie przez organy okoliczności faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonych decyzji, albowiem stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i w sposób wyczerpujący zasób środków dowodowych organów. Organy pomocy społecznej nie mają obowiązku wyczekiwania przez szereg tygodni na przedstawienie przez beneficjenta dowodów świadczących o poniesieniu konkretnych wydatków i tym samym na zgromadzenie niezbędnego materiału dowodowego. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w punkcie 1 oddalającym skargę, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającymi go decyzjami i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także o przyznanie wynagrodzenia z tytułu świadczonej skarżącej pomocy prawnej z urzędu. Skarżąca kasacyjnie zrzekła się przy tym przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 oraz art. 11 ust. 2 u.p.s. przez błędną ich wykładnię, polegające na uznaniu, że postępowanie skarżącej nie miało charakteru współdziałania mieszczącego się w tych przepisach, podczas gdy skarżąca w pełni wypełniła ciążące na niej obowiązki. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca w pełni realizowała nałożony na nią obowiązek współdziałania z organami, jednocześnie z uwagi na swoje ograniczenia zwracała się do organu o wyznaczenie jej dłuższego czasu do spełnienia wymogów stawianych przez organy pomocy społecznej. Skarżąca nie odmawiała również współdziałania z tymi organami w zakresie niezbędnym do udzielenia jej pomocy. Równocześnie organy pomocy społecznej kierowały całkowicie nieuzasadnione żądania w stosunku do skarżącej, jak choćby obowiązek przedstawienia zaświadczenia od okulisty o niemożliwości zapoznania się z aktami sprawy z uwagi na stan wzroku skarżącej, zamiast umożliwić skarżącej taki sposób zapoznania się z materiałem sprawy, który uwzględni stan jej zdrowia. Skarżąca w każdym przypadku współpracowała z organem pomocy społecznej, składając obszerne wyjaśnienia i wszelkie niezbędne dokumenty, natomiast sposób postępowania pracowników opieki społecznej tę współpracę bardzo utrudniał. W ocenie skarżącej Sąd I instancji dokonał błędnego zastosowania przepisów stanowiących podstawę skargi kasacyjnej uznając, że skarżąca w sposób niewystarczający współpracowała z pomocą społeczną, a taki brak współdziałania stanowi zasadną podstawę do odmowy przyznania świadczenia socjalnego. Błędnie Sąd I instancji uznał, że działania skarżącej wypełniły normy stanowione przez art. 4 i 11 ust. 2 u.p.s. Doszło do nieprawidłowego zastosowania przepisów poprzez uznanie, że sposób, w jaki skarżąca współdziałała i wykazywała współpracę z organem oznaczał de facto brak współdziałania, co doprowadziło do oddalenia skargi. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że ustawodawca nakazał współdziałać osobom korzystającym z pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, jednak to współdziałanie nie oznacza obowiązku bezwzględnego poddania się wszelkim wymogom i żądaniom organu, nawet nieuzasadnionym. Przy błędnym przyjęciu, że skarżąca nie współdziałała, doszło do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 11 ust. 2 pozwalającego na odmowę przyznania świadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się skuteczna. Skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego, wobec czego przyjęty w sprawie stan fatyczny nie został zakwestionowany i należy uznać poczynione w sprawie ustalenia faktyczne za bezsporne. Jako formę naruszenia wskazano błędną wykładnię, uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje jednak na naruszone dyrektywy interpretacyjne. Jednocześnie przedstawiona charakterystyka naruszenia (mającego polegać na uznaniu, że postępowanie skarżącej nie miało charakteru współdziałania) oraz uzasadnienie skargi kasacyjnej pozwalają przyjąć, że postawione zarzuty dotyczą niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów. Ta forma naruszenia polega na wadliwej kwalifikacji stanu faktycznego sprawy i braku adekwatności między zastosowanym stanem prawnym a ustalonymi w sprawie okolicznościami faktycznymi. Zgodnie z art. 4 u.p.s., osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Przepis ten nie mógł zostać naruszony przez niewłaściwe zastosowanie, albowiem sprawa dotyczy udzielenia świadczeń z pomocy społecznej, wobec czego obowiązek ten skarżącą niewątpliwie obciążał. Kwestią zasadniczą jest natomiast, w jakich zachowaniach ten obowiązek miał się w sprawie realizować, nie każde bowiem zachowanie wnioskodawcy podlega kwalifikacji w kategorii współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Argumentacja przedstawiona przez organ odwoławczy wskazuje na dwutorowość w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udzielenie pomocy w postaci zasiłku celowego. Z jednej strony wskazano na uznaniowy charakter udzielania zasiłków celowych i oceniono, że zarówno nie kwalifikują się do takiego zasiłku wydatki poczynione w lipcu 2017 r. i marcu 2018 r., jak i nie są nimi objęte wydatki na przedmioty, których pilnej i uzasadnionej potrzeby nabycia nie wykazano. W tym zakresie Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, a skarga kasacyjna w tym zakresie nie zawiera zarzutów odnoszących się do przesłanek przyznawania zasiłku celowego. Z drugiej strony w wydanych decyzjach wskazano również na brak współdziałania strony jako przesłankę do odmowy przyznania świadczenia. Obowiązek współdziałania nie wyczerpuje się jednak w podejmowaniu czynności procesowych, nie świadczą o jego spełnieniu zapoznanie się z aktami czy udzielanie wyjaśnień organowi. Obowiązek współdziałania dotyczy realizacji tej funkcji pomocy społecznej, jaką jest – zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.s. – umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Trafnie wskazały na to zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd I instancji stwierdzając, że celem pomocy społecznej nie jest dostarczanie środków bieżącego utrzymania i pokrywania kosztów wydatków związanych z utrzymaniem wnioskodawcy, ale właśnie działanie na rzecz przezwyciężenia okoliczności, które powodują, że osoba nie jest w stanie samodzielnie swoich potrzeb zaspokoić. Pomoc społeczna, poprzez świadczenia wspiera osoby w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia potrzeb, ale jej zadaniem jest zapobieganie sytuacjom generujących potrzebę wsparcia i podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin (art. 3 ust. 2 u.p.s.). W tym kontekście zasadnicze znaczenie mają okoliczności związane z brakiem reakcji skarżącej na wskazywaną przez organ pomocy społecznej potrzebę rozstrzygnięcia kwestii zdolności skarżącej do pracy. Zaniechanie w tym zakresie zostało opisane w uzasadnieniach organów i w tym kontekście Sąd I instancji podzielił stanowisko, że zachowanie skarżącej jest przejawem braku dążenia do wyjaśnienia możliwości podjęcia zarobkowania. Tę właśnie okoliczność Sąd I instancji ocenił jako spełniająca hipotezę art. 11 ust. 2 u.p.s. Ocena ta, w kontekście okoliczności sprawy jest uzasadniona. Jak potwierdzają to akta sprawy, przedkładane przez skarżącą zaświadczenia lekarskie o braku zdolności do pracy są przeszkodą do uzyskania przez nią statusu osoby bezrobotnej, czyli poszukującej pracy, a stan zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności nie umożliwia ustabilizowania sytuacji skarżącej na rynku pracy. Nie doszło w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do niewłaściwego zastosowania w sprawie także art. 11 ust. 2 u.p.s., albowiem stan faktyczny pozwala na zakwalifikowanie zaniechania skarżącej w opisanym zakresie jako braku współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.