I OSK 1692/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 187/17 w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 187/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) odrzucił skargę H. M. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz skierowania na badania psychologiczne, wskazując na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powyższe postanowienie Starosty nie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. albowiem taki akt powinien ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Tymczasem zaskarżone postanowienie nie spełnia tych warunków. Sąd ten wnioskując a contrario z regulacji art. 149 § 3 k.p.a. wskazał, że na postanowienie wznawiające postępowanie nie przysługuje zażalenie. Zauważył również, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie oraz postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie należy również do katalogu aktów wskazanych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, ponosząc zarzut naruszenia prawa procesowego, mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wznowienie postępowania w sprawie poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego oraz badaniu psychologicznemu nie stanowi "innego aktu dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o którym stanowi art. 3 2 pkt 4 p.p.s.a., co skutkowało uznaniem skargi za niedopuszczalną i jej odrzuceniem. W oparciu o ten zarzut skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazania temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania. Złożyła również wnioski o zwrot kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Starosty. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie wniesionego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji postanowieniem Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie skierowania skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami oraz skierowania na badania psychologiczne, powołując w podstawie prawnej art. 149 § 1 k.p.a. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie, co wynika wprost z art. 149 § 4 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie ani załatwiające sprawę co do istoty, ponieważ wznowienie postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Oznacza to, że nie jest to żadne z postanowień, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i które mogą być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Postanowienie tego rodzaju może być natomiast przedmiotem kontroli na etapie ewentualnej kontroli decyzji wydanej na skutek wznowienia postępowania. Zaskarżone postanowienie nie podlegało zatem zaskarżeniu do Sądu pierwszej instancji, a więc Sąd ten trafnie odrzucił skargę. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że nawet gdyby oceniać zaskarżone postanowienie przez pryzmat złożonych przez organ wyjaśnień co do omyłkowo wskazanej podstawy prawnej, to wówczas zaskarżone postanowienie należałoby potraktować jako postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Na tego rodzaju postanowienie również nie przysługuje zażalenie (art. 101 § 3 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a.). Z oczywistych względów nie jest to też postanowienie kończące postępowanie ani załatwiające sprawę co do istoty. Stąd też postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania również nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z powyższym na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaskarżone postanowienie nie jest "innym aktem lub czynnością" – jest postanowieniem wydanym na podstawie przepisów k.p.a. Nie dotyczy ponadto uprawnień lub obowiązków skarżącej, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zatem przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie znajdował w sprawie zastosowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 181 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.