I OSK 1691/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 34/24 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 czerwca 2023 r. nr SKO.442.9.2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 9 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 34/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.S. (dalej: "skarżąca kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 29 czerwca 2023 r. nr SKO.442.9.2023. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "kpa") w zw. z art. 31 ust. 1 i art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 r. ze zm.), polegające na błędnej wykładni powołanych przepisów, poprzez uznanie że: dysponowanie przez upoważnionego do przeprowadzenia czynności rozgraniczeniowych geodetę dokumentem z innej roboty geodezyjnej innego wykonawcy, na którym widniała wzmianka o dokumencie, który nie był znany organowi, jak również, który nie został udostępniony ww. geodecie z Państwowego Zasobu Geodezyjnego do zgłoszonej roboty geodezyjnej, polegającej na rozgraniczeniu nieruchomości, zakończonej decyzją której dotyczy postępowanie wznowieniowe, świadczy o tym, że dokument ten nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano okoliczności mające przemawiać za jej uwzględnieniem. W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na decyzję i uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "ppsa"). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w takich granicach skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 ppsa, gdyż strona skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a żadna z pozostałych stron nie zażądała jej przeprowadzenia. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej został sformułowany jako naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa oraz wyjaśnić, jak w ocenie strony skarżącej kasacyjnie powinien być on rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1142/10). Skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała ustaleń faktycznych sprawy, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany przyjąć, iż stan faktyczny sprawy przedstawia się tak, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Rozpoznawana sprawa dotyczy wznowienia postępowania rozgraniczeniowego, zakończonego decyzją Wójta Gminy S. z dnia 28 lutego 2019 r. nr GC.6830.14.D.2018 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 229, położonej w obrębie geodezyjnym B.W. gmina S. z nieruchomościami sąsiednimi, oznaczonymi jako działki nr 9, 10/2 i 10/3. Postępowanie prowadzone było w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – na podstawie której wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przypomnieć należy, że wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego skutkuje wyłącznie uruchomieniem postępowania zmierzającego o ustalenia, czy powyżej określona przyczyna wznowienia rzeczywiście w sprawie zaistniała, co oznacza że na tym etapie sprawy organy nie rozpoznawały sprawy merytorycznie w całym jej zakresie. Postępowanie wznowieniowe nie może bowiem służyć ponownemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy i zastępować postępowania odwoławczego. Z tego względu pojęcie "nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne" należy interpretować w sposób ścisły, wąsko (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2026 r. sygn. akt III OSK 2619/24). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest prawidłowe. Skarżąca kasacyjnie jako nowy dowód w sprawie podaje szkic podstawowy geodety W. J. z 1966 r., wskazując że nie został on uwzględniony w postępowaniu zakończonym decyzją z 28 lutego 2019 r. Organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki przyjęły przy tym, czego skarżąca kasacyjnie nie zakwestionowała, że powyższy szkic został przyjęty do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego, gdzie znajduje się m.in w zasobie dokumentów nr (...) – który to zasób był udostępniony geodecie przy pracach nad operatem technicznym, towarzyszących postępowaniu dotyczącemu decyzji rozgraniczeniowej. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się pismo geodety A.K. z 21 marca 2023 r., w którym geodeta wywodzi, że powyższy szkic nie znajduje się w wymienionym zbiorze, a w innym zasobie który nie został udostępniony w ramach zgłoszonej pracy, jednak brak zakwestionowania ustaleń faktycznych sprawy uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozważenie wskazanej okoliczności oraz jej wpływu na wynik sprawy. W takim stanie sprawy nie może budzić wątpliwości, że skoro wymieniony szkic był udostępniony geodecie przy pracach towarzyszących wydaniu decyzji rozgraniczeniowej z 2019 r., to nie może jednocześnie stanowić dowodu który nie był znany organowi przy wydaniu powyższej decyzji. Nie może bowiem stanowić nowego dowodu dokument który znajdował się w materiałach pozostających w dyspozycji organu. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji wraz z powołaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku argumentacją, bez konieczności jej powtarzania. Podkreślić przy tym należy, że o spełnieniu przesłanki wznowieniowej nie może świadczyć sam fakt nieuwzględnienia tego szkicu w treści decyzji – jak wywodzi skarżąca kasacyjnie. Ocena określonych dowodów oraz następnie uwzględnienie bądź nieuwzględnienie wynikających z nich okoliczności w treści decyzji należy do sfery ustaleń faktycznych sprawy, tymczasem jakiekolwiek ewentualne błędy popełnione przy wydaniu decyzji rozgraniczeniowej przez organy administracji publicznej na etapie oceny dowodów nie mogą stanowić przesłanki wznowieniowej o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – gdyż wówczas nie dochodzi do ujawnienia nowych okoliczności i dowodów, a miejsce ma jedynie odmienna od dokonanej uprzednio ocena znanych wówczas dowodów i okoliczności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2009 r. sygn. akt I OSK 228/09). Tym samym, nawet jeżeli Wójt Gminy S. rozpoznając sprawę dotyczącą rozgraniczenia wskazanej na wstępie nieruchomości wadliwie zaakceptował operat techniczny sporządzony przez geodetę, nie zapoznając się ze szkicem z 1966 r. bądź błędnie oceniając, że jest on nieprzydatny w sprawie – w następstwie czego nie uwzględnił go w treści decyzji i błędnie dokonał rozgraniczenia na podstawie zgodnego oświadczenia stron – pozostaje to bez znaczenia dla oceny zmaterializowania się przesłanki wznowienia postępowania, gdyż tego rodzaju okoliczności z samego założenia nie mieszczą się w podstawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa (zob. R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski [red.]. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C.H. Beck. Warszawa 2023 r. s. 1308). Organy administracji publicznej oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonały zatem prawidłowej wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, trafnie przyjmując że w realiach sprawy szkic z 1966r. nie stanowi nowego dowodu. Kwestie dotyczące prawidłowej oceny dowodów w postępowaniu rozgraniczeniowym pozostają natomiast poza granicami postępowania wznowieniowego. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa w zw. z art. 182 § 2 i 3 ppsa orzekł, jak w sentencji. Uzasadnienie wyroku sporządzono stosownie do wymogu art. 193 zdanie drugie ppsa.