I OSK 1647/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 stycznia 2023r., sygn. akt II SA/Bd 832/22 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] czerwca 2022r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 11 stycznia 2023 r. II SA/Bd 832/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M.W. (Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku (Kolegium) z [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Skarżący zaskarżył wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu : I. maruszenie prawa materialnego: 1. art. 8 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym przyjęciem, że skoro w katalogu zawartym w ust. 4 nie wymieniono wydatków związanych z zadłużeniem lokalu, podatku od spadków i darowizn, wynagrodzenia za pośrednictwo w sprzedaży mieszkania czy świadczenia uzupełniającego to przychód odwołującego się winien w całości wliczać się do jego dochodu, od którego naliczane jest 70% odpłatności za pobyt w DPS, podczas gdy stwierdzenie takie przez Sąd jest kuriozalne, ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie powinien mieć całokształt okoliczności sprawy, 2. naruszenie art. 106 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust 2 pkt 1 i 3, art. 17 ust. 1 pkt 16 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne zastosowanie skutkujące ustaleniem przez organ opłatności za pobyt w DPS w wysokości 70% dochodów Skarżącego całkowicie ubezwłasnowolnionego z jego dochodów, tj. odpłatności w kwocie 6.635,03 zł w sytuacji, gdy brak było podstaw do wydania decyzji w tym przedmiocie, a nadto przyjęte w decyzji 70% dochodu odwołującego się we wskazanej powyżej kwocie jest znacznie zawyżone; 3. art. 8 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędne ij zastosowanie, które polegało na nieuwzględnieniu faktu, że przepis ten wyłącza z obliczanego dochodu świadczenie uzupełniające, a tym samym kwota 500 zł. nie powinna być wliczana do obliczanego dochodu dla ustalenia odpłatności za pobyt w DPS [...] w Bydgoszczy; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 80 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegającego na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, które doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że Skarżący posiada dużo większy majątek, aniżeli w rzeczywistości posiada, bowiem błędnie nie uwzględnił wydatków poniesionych przez Skarżącego z zadłużeniem lokalu, podatku od spadków i darowizn czy wynagrodzenia pośrednika w obrocie nieruchomościami, na które to wydatki z resztą zezwolił sąd opiekuńczy opiekunowi, a pozostałą kwotę pozostałą z dziedziczenia nakazał zabezpieczyć I złożyć na lokacie, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym uznaniu przez Sąd I instancji, że Skarżący potencjalnie będzie dysponować środkami złożonymi na lokacie bankowej, podczas gdy takie działanie byłoby działaniem wbrew postanowieniu SR w Bydgoszczy z dnia 3 sierpnia 2021 r. Wobec powyższych zarzutów Skarżący wniósł o : 1. uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz decyzji Kolegium z [...] czerwca 2022 r. wydanej w sprawie o sygn. akt [...] oraz decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A. z [...] kwietnia 2022 r. i umorzenie postępowania, a w razie nieuwzględnienia ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Kolegium z [...] czerwca 2022 r. wydanej w sprawie o sygn. akt [...] oraz decyzji Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w A. z [...] kwietnia 2022 r. i orzeczenie, że odpłatność Skarżącego za pobyt w pomu Pomocy Społecznej "[...]" w Bydgoszczy wynosi 3.741,43 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia 31 marca 2023 r.; 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego pełnionego przez radcę prawnego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sprawy poddanej pod rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organy obu instancji uznały, że w sytuacji majątkowej Skarżącego zaszły zmiany uzasadniające zmianę decyzji ustalającej wysokość odpłatności ponoszonej przez niego w związku z pobytem w Domu Pomocy Społecznej. Zmiany te były następstwem uzyskania przez Skarżącego spadku po babce w kwocie 3537,58 zł (środki pieniężne) oraz w kwocie 87 000 zł (środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania nabytego w drodze spadkobrania). Organy uznały, że w świetle art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021r. poz. 2268 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.s.") kwoty uzyskane w drodze spadkobrania należało zaliczyć do dochodu Skarżącego i rozliczyć w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy (90.537,58 zł : 12 miesięcy). Do dochodu Skarżącego organy zaliczyły również rentę socjalną w wysokości 1217,98 zł, świadczenie uzupełniające w wysokości 500 zł, zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 215,84 zł. Łącznie miesięczny dochód Skarżącego ustalony przez organy wyniósł 9 478,62 zł. W konsekwencji organy ustaliły odpłatność Skarżącego za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 70% posiadanego przez niego dochodu – tj. 6.635,03 zł miesięcznie, od 1 kwietnia 2022r. do 31 marca 2023r. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołały przepisy art. 106 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 2 pkt 1 i 3, art. 17 st. 1 pkt 16 u.p.s. Ustalenia faktyczne organów i dokonaną przez nie ich ocenę prawną podzielił Sąd Wojewódzki oddalając skargę. W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, zatem co do zasady Sąd kasacyjny winien ustosunkować się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Skarżący zarzucił Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. 80 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie ze wskazanym przez Skarżącego przepisem : "Przepisy o doręczeniu stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, i ustanowieniu dla niej kuratora stosuje się również do jednostek organizacyjnych, które nie mają organów albo których organy są nieznane z siedziby." Uzasadniając powyższy zarzut Skarżący zarzucał sądowi dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Porównanie brzmienia wskazanego przez Skarżącego przepisu z uzasadnieniem zarzutu wskazuje, że jest ono nieadekwatne do brzmienia przepisu. Uniemożliwia zatem Sądowi kasacyjnemu odniesienie się do niego. Sąd kasacyjny nie wyklucza, że intencją Skarżącego było przywołanie jako wzorca kontroli art. 80 k.p.a – jednak przepis ten nie został wskazany ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu. Jak zaś stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, którą wyznaczają podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty. Sąd kasacyjny nie ma możliwości odniesienia się do zarzutów, których podniesienie było – hipotetycznie – intencją autora skargi kasacyjnej. Niezasadny był również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na mylnym uznaniu przez Sąd, że Skarżący może dysponować środkami złożonymi na lokacie bankowej. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu Sąd kasacyjny wyjaśnia, że dążąc do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd Wojewódzki za podstawę kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji autor skargi kasacyjnej winien wskazać konkretne przepisy p.p.s.a. które w jego ocenie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji czy to na skutek niedostrzeżenia naruszenia przez organy przepisów odpowiedniej ustawy procesowej czy to na skutek wadliwego uznania przez sąd pierwszej instancji, że organy naruszyły przepisy ustawy procesowej regulującej postępowanie przed nimi. Zarzut "błędu w ustaleniach faktycznych" jako nieodnoszący się do żadnego przepisu p.p.s.a. i k.p.a. nie podlega rozpoznaniu przez Sąd kasacyjny. Podkreślić jednak należy, że w rozpoznawanej sprawie istota sporu nie dotyczy prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ale wykładni przepisów prawa materialnego, to jest art. 8 ust 3 i ust. 4 u.p.s. To bowiem wykładnia tychże przepisów dokonana przez organy i podzielona następnie przez Sąd Wojewódzki skutkowała przyjęciem, że dochód Skarżącego wynosi miesięcznie 9.478,62 złote, co uzasadniało zmianę decyzji w sprawie wysokości odpłatności ponoszonej przez niego za pobyt w domu pomocy społecznej w okresie od 1 kwietnia 2022 r. do 31 marca 2023 r. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że na gruncie spraw z pomocy społecznej pojęcie dochodu oraz sposób jego ustalania określa art. 8 ust. 3 u.p.s. Powołując się na stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 marca 2019 r. (sygn. akt I OSK 3321/18) wyjaśnił, że katalog wyjątków od zasady ustalania dochodu zamieszczonej w art. 8 ust. 3 u.p.s. nie podlega wykładni rozszerzającej. Tym samym wszystkie przychody - poza wyjątkami wymienionymi enumeratywnie w art. 8 ust. 4 i ust. 4a u.p.s. - wlicza się do dochodu. Podniósł, że katalog wyłączeń zawarty w art. 8 ust. 4 i 4a ma charakter zamknięty, a zatem niewymienione w nim przychody podlegają wliczeniu do dochodu branego pod uwagę w sprawach z zakresu pomocy społecznej (powołując się w tym zakresie na wyrok NSA z 20 listopada 2019 r. I OSK 4420/18). Sąd Wojewódzki wyjaśnił następnie, że analizując zakres wyłączeń określony w art. 8 ust. 4u.p.s., z całkowitą pewnością stwierdzić można, że nie wymieniono w nim będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie wydatków związanych z zadłużeniem lokalu mieszkalnego, kwoty należnego podatku od spadku, wynagrodzenia za usługi pośrednictwa w sprzedaży mieszkania oraz świadczenia uzupełniającego z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji. Zwrócił uwagę, że do tego ostatniego świadczenia odnosi się ust. 4a analizowanego artykułu stanowiący, że w przypadku dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 i 4 na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego oraz opłaty wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2, w dochodzie osoby lub rodziny nie uwzględnia się świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. poz. 1622 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 252). Skarżący kwestionując przedstawioną przez Sąd wykładnię art. 8 ust. 3 i ust. 4 u.p.s. wskazywał, że stanowisko sądu jest "kuriozalne, ponieważ dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie powinien mieć całokształt okoliczności sprawy". Uzasadniając powyższe pogląd Skarżący powoływał się na konieczność uregulowania zadłużenia w spółdzielni mieszkaniowej, podatku od spadków i darowizn, opłacenia usług pośrednika w sprzedaży nieruchomości oraz na treść postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy V Wydział Rodzinny i Nieletnich z 3 sierpnia 2021 r., w którym Sąd zezwolił na wykorzystanie przez opiekuna prawnego Skarżącego kwoty 25.000 złotych zaś co do pozostałej kwoty 25.000 złotych zobowiązał opiekuna prawnego Skarżącego do złożenia tych środków na lokacie lub też zabezpieczenia ich w inny sposób. Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że ogólna definicja dochodu dla celów pomocy społecznej ujęta została w art. 8 ust. 3 u.p.s., zgodnie z którym dochodem jest każdy przychód bez względu na tytuł i źródło jego uzyskania, pomniejszony jedynie o obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Warunkiem uznania środków pieniężnych za dochód jest przychód, czyli określone przysporzenie finansowe. Ustawodawca nie definiuje przychodu, nie łączy go z działalnością zarobkową, wręcz przeciwnie - traktuje go bardzo szeroko niezależnie od źródła i tytułu jego otrzymania. Takie ujęcie pozwala zaliczyć do dochodu różne przysporzenia, które na podstawie odrębnych przepisów nie są kwalifikowane jako dochód. Przykładowo można wymienić zwrot nadpłaconego podatku, przyznanie kredytu czy odszkodowanie z tytułu wypadku (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, LEX 2014). Z powyższego przepisu wynikają zatem dwie zasady. Po pierwsze, przychodem w rozumieniu ustawy jest każdy rodzaj dochodu, to jest każda suma uzyskana przez beneficjenta, bez względu na źródło uzyskania. Po drugie, odliczeniu od dochodu podlegają jedynie te rodzaje przychodów, które zostały enumeratywnie wyliczone w art. 8 ust. 4 u.p.s. W świetle powyższego organy ustalając opłatę za pobyt Skarżącego w d.p.s. nie mogą uwzględniać innych okoliczności takich jak niepełnosprawność, zły stan zdrowia, czy też zwiększone potrzeby finansowe skarżącego związane z jego sytuacją życiową (por. stanowisko wyrażone przez NSA w wyrokach z 29 kwietnia 2025 I OSK 1310/24, i 20 marca 2025 r. I OSK 592/24). Oznacza to zatem, że każda suma uzyskana przez Skarżącego z tytułu spadkobrania po jego babce stanowiła w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej dochód, który musiał być uwzględniony przez organy przy ustalaniu wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Nie było również możliwe odliczenie od owego dochodu kwoty odpowiadającej spłacie zadłużenia w spółdzielni mieszkaniowej, podatku od spadków i darowizn, czy też kwoty odpowiadającej wysokości wynagrodzenia agencji pośrednictwa nieruchomościami. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że ustalając wysokość dochodu organy uwzględniły kwotę wskazaną przez Skarżącego jako uzyskaną w związku ze sprzedażą mieszkania (por. treść decyzji o ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od spadków i darowizn) oraz kwotę 3.537,58 złotych wskazaną przez opiekuna prawnego Skarżącego w trakcie aktualizacji wywiadu jako kwotę środków pieniężnych uzyskaną dodatkowo w związku ze spadkobraniem po babce. W tym zatem zakresie organy postąpiły zgodnie z przywołanym przez Skarżącego wyrokiem WSA w Gdańsku z 3 marca 2023 r. III SA/Gd 508/19. W świetle brzmienia art. 8 ust. 3 ustawy nie można zatem przyjąć, by dla rozstrzygnięcia sprawy i możliwości uznania określonych kwot za dochód Skarżącego znaczenie miał "całokształt okoliczności sprawy". Odnosząc się do argumentacji dotyczącej brzmienia postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 3 sierpnia 2021 r. podzielić należy pogląd Sąd Wojewódzkiego, w świetle którego "Skarżący uzyskał przysporzenie finansowe z tytułu spadkobrania i wbrew twierdzeniom skargi nadal dysponuje tymi środkami, lecz w innej formie (lokaty bankowej). Zgodnie z rozstrzygnięciem sądu opiekuńczego za zezwoleniem tego Sądu Skarżący co prawda może dysponować gotówką w kwocie 25.000 zł (wypłaconą z rachunku), a pozostałe środki uzyskane na drodze dziedziczenia i sprzedaży mieszkania nabytego w spadku powinny zostać zabezpieczone w formie lokaty. To jednak lokata bankowa jest formą oszczędzania i jest możliwość ich przedterminowej likwidacji (wcześniejszego zakończenia oszczędzania). Potencjalnie więc Skarżący może także dysponować i tymi środkami. Kwestia związana z rodzajem inwestowania uzyskanych środków z ze sprzedaży mieszkania oraz wcześniejszej likwidacji lokaty i uzyskaniem koniecznej, ewentualnej zgody sądu powszechnego na działanie w tym zakresie przez opiekuna prawnego nie mogą mieć doniosłego znaczenia dla prawidłowości decyzji zmieniającej decyzję ustalającą opłatę za pobyt Skarżącego w DPS." Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że Skarżący nie wskazuje na żadną normę prawną nakazującą wyłączenie wskazanych przez niego kwot z pojęcia dochodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. Podkreślić należy, że przywołany przez Skarżącego art. 8 ust. 4 u.p.s. zawierający katalog wyłączeń od dochodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. składał się w dacie wydania zaskarżonego decyzji z 17 punktów. Skarżący nie wskazał, jaka konkretna jednostka redakcyjna przywołanego przezeń przepisu naruszona została przez Sąd pierwszej instancji – to jest nie wskazał, w którym z punktów art. 8 ust. 4 u.p.s. przewidziano możliwość odliczenia od dochodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. przywołanych przez niego kwot. W konsekwencji w tym zakresie podniesiony przez Skarżonego zarzut jako wadliwie sformułowany nie mógł zostać rozpoznany przez Sąd kasacyjny. Odnosząc się do stanowiska Skarżącego, co do naruszenia przez Sąd Wojewódzki adr. 8 ust. 4a u.p.s. poprzez jego błędne niezastosowanie Sąd kasacyjny przypomina, że w ocenie Sądu Wojewódzkiego przepis ten wyłącza z dochodu świadczenie uzupełniające z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji ale jedynie w przypadku osób wskazanych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., tj. małżonka, zstępnych i wstępnych mieszkańca pomocy społecznej. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 4a u.p.s. "W przypadku dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 i 4 na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego oraz opłaty wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2, w dochodzie osoby lub rodziny nie uwzględnia się świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1842)." Przywołany przepis dotyczy zatem dwóch odmiennych stanów faktycznych : ustalenia dochodu na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego oraz ustalenia opłaty, wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Analizowana sprawa nie dotyczyła ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego, jakim w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej są świadczenia wymienione w art. 36 pkt 1 u.p.s. ale ustalenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Skarżący nie jest osobą, o której mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., jest osobą, o której mowa w art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.s. Nie dotyczy go zatem wyłączenie o którym mowa w art. 8 ust. 4a ustawy. Zatem zarzuty objęte punktem I.1 i 3 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadne. Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa materialnego uznając, że wymienione przez organy kwoty stanowiły dochód Skarżącego w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s., stanowiący podstawę ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Niezasadny był również zarzut objęty punktem I.2 petitum skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia art. 106 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust 2 pkt 1 i 3, art. 17 ust. 1 pkt 16 u.p.s. Uzasadniając powyższy zarzut Skarżący podnosił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przy ustalaniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej uwzględnia się nie tylko przychód lecz również okoliczności życiowe, rodzinne i baczy się na możliwości finansowe zobowiązanego do opłacania pobytu w DPS jak również na całokształt okoliczności zaistniałych w sprawie. Skarżący w uzupełnieniu tej argumentacji odwoływał się do orzecznictwa sądów administracyjnych. Skarżący pominął jednak, że powyższe stanowisko wyrażane było przez sądy administracyjne w związku z brzmieniem art. 61 ust. 2d u.p.s. Przepis ten (nie powołany zresztą przez Skarżącego w petitum skargi kasacyjnej) dotyczy ustalenia wysokości opłaty za pobyt określonej osoby w domu pomocy społecznej, która ma być uiszczana przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. a więc przez małżonka, zstępnych lub wstępnych. Przepis ten nie dotyczy osoby przebywającej w domu pomocy społecznej - a taką osobą jest Skarżący. Ustosunkowując się do przywołanego przez Skarżącego wyroku WSA w Krakowie z 14 stycznia 2022 r. III SA/Kr 1109/21 Sąd kasacyjny wyjaśnia, że jak ustaliły organy, średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca Domu Pomocy Społecznej [...] w Bydgoszczy wynosił 6.995,90 złotych. Kwota ta wynika z ogłoszenia nr 1 Prezydenta Miasta Bydgoszczy z 9 lutego 2022 r., wydanego na podstawie art. 6 pkt 15 oraz art. 60 ust. 2 pkt 2 u.p.s. Ustalony przez organy dochód Skarżącego wynosił 9.478,62 złote, co oznacza, że 70 % tego dochodu stanowi kwota 6.635,03 złote. W tej właśnie kwocie ustalono Skarżącemu opłatę. Opłata została zatem ustalona w kwocie uwzględniającej zarówno wysokość dochodów Skarżącego jak i wysokość odpłatności za pobyt w tym konkretnym DPS. Skarżący został bowiem zobowiązany do ponoszenia kosztów swojego pobytu w DPS do wysokości 70 % swojego dochodu, która to kwota jest niższa niż kwota średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca DPS. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że Skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 106 ust. 5 w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust 2 pkt 1 i 3, art. 17 ust. 1 pkt 16 u.p.s. oprócz przywołanej wyżej argumentacji dotyczącej art. 61 ust. 2d u.p.s. oraz dotyczącej wysokości ustalonej opłaty nie wyjaśnił, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanych przez niego przepisów przez Sąd Wojewódzki. Wskazał jedynie, że w jego ocenie "brak było podstaw do wydania decyzji w tym zakresie". Tak uzasadniony zarzut jest oczywiście niezasadny. Skarżący uzyskał określone przysporzenie majątkowe na skutek spadkobrania, które to przysporzenie w świetle art. 8 ust. 3 u.p.s. winno być uznane za jego dochód. Zaistniała zatem podstawa do zmiany decyzji ustalającej wysokość ponoszonej przez niego odpłatności, doszło bowiem do zmiany sytuacji dochodowej Skarżącego. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.