I OSK 1641/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1418/18 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 25 maja 2018 r., nr DO.1.6614.2910.2016(7-RP) w przedmiocie stwierdzenia nabycia z 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1418/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 25 maja 2018 r., nr DO.1.6614.2910.2016(7-RP), w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: - prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 73 ust. 1, 3 i 3a pkt 1 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872), przez błędne przyjęcie, że działka nr [...] o pow. [...] ha objęta księgą wieczystą [...], położona w obrębie W. jednostka ewidencyjna S., w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Powiatu [...] i była zajęta pod drogę publiczną, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz stan faktyczny przeczą takiemu ustaleniu, - przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 10 i art. 77 kpa, przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego przez zaniechanie dopuszczenia dowodu z innych środków dowodowych (świadków, zdjęć lotniczych) na okoliczność ustalenia, czy działka była zajęta pod drogę publiczną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "ppsa"), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 7, art. 10 i art. 77 kpa nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ przepisy procedury administracyjnej normują postępowanie przed organami administracji, natomiast postępowanie przed sądami administracyjnymi normowane jest przepisami ppsa. Naruszenie przez sąd administracyjny przepisów procedury administracyjnej może być zatem przedmiotem zarzutu kasacyjnego wobec Sądu I instancji, ale przy wykazaniu, że Sąd ten dokonał błędnej ich wykładni lub niewłaściwie je zastosował. Naruszenie powołanych przepisów może więc być oceniane jedynie w sposób określony w art. 174 pkt 1 ppsa. Takiego zarzutu w skardze kasacyjnej jednak nie sformułowano. Również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 73 ust. 1, 3 i 3a pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie został prawidłowo sformułowany. Powołany w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 1 ppsa, jako podstawa sformułowania zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tymczasem, zarzut kasacyjny naruszenia przepisu prawa materialnego został opisany, jako błędne przyjęcie, że działka gruntu pozostawała we władaniu Powiatu [...] i była zajęta pod drogę publiczną. Ze skargi kasacyjnej nie wynika zatem, w czym przejawia się błędna wykładnia powołanego przepisu prawa materialnego i jakie brzmienie powinna przybrać prawidłowa jego wykładnia. Nie wykazano również, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, a skupiono się na wykazywaniu błędnej oceny stanu faktycznego i nieprzeprowadzeniu w toku postępowania administracyjnego dodatkowych dowodów, które miałyby wykazać niespełnienie na przedmiotowej działce gruntu przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie prawa materialnego. Przedmiotem sporu w sprawie jest zatem ocena ustaleń faktycznych, której nie dano wyrazu w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w art. 174 ppsa. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.