I OSK 1537/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) Protokolant asystent sędziego Paweł Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 643/21 w sprawie ze skargi Gminy X. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 stycznia 2021 r. nr 149/2021 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Gminy X.na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 4.322 (cztery tysiące trzysta dwadzieścia dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 643/21 stwierdził nieważność zaskarżonej przez Gminę X. decyzji Wojewody Mazowieckiego z 13 stycznia 2021 r. nr 149/2021 w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oraz decyzji Starosty [...] z 30 kwietnia 2020 r. nr 192/2020. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: A. A. i B. B., reprezentowani przez C. C., w dniu 6 lipca 2016 r. zwrócili się do Starosty Wołomińskiego o ustalenie odszkodowania za działkę ewidencyjną nr [1]/16. Działka ta została wydzielona ostateczną decyzją Wójta Gminy X. z 30 lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1998 r. o gospodarce nieruchomościami, zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości oznaczonej dz. ew. nr [1]/1 położonej w gminie X. w miejscowości Y., wydanej na wniosek B. B. i A. A. Działka nr [1]/16 o pow. 0,0109 ha była przeznaczona pod poszerzenie drogi gminnej. Strony prowadziły negocjacje w sprawie odszkodowania w trybie cywilnoprawnym, nie doszły jednak do porozumienia. Starosta [...]decyzją z 30 kwietnia 2020 r. nr 192/2020 ustalił odszkodowanie w wysokości 62 326,00 zł za prawo własności nieruchomości położonej w powiecie [...], w gminie X., w obrębie [...], Y. oznaczonej jako działka ewidencyjna numer [1]/16 o pow. 0,0109 ha, zobowiązując Gminę X. do jego wypłaty na rzecz A. A. w kwocie 31 163,00 zł jako współwłaściciela przedmiotowego gruntu w udziale 1/2 oraz nieustalonych spadkobierców zmarłego B. B. w wysokości 31 163,00 zł za 1/2 udziału we współwłasności, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Jednocześnie, Starosta [...] wskazał, że odszkodowanie ustalone na rzecz nieustalonych spadkobierców Gmina X. zobowiązana jest wpłacić do depozytu sądowego na okres 10 lat. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Wójt Gminy X., kwestionując operat szacunkowy sporządzony w przedmiotowej sprawie oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda Mazowiecki decyzją z 13 stycznia 2021 r. nr 149/2021 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie zgadzając się z podnoszonymi w odwołaniu zastrzeżeniami. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina X., reprezentowana przez Wójta. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja wraz z decyzją ją poprzedzającą wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, co daje podstawę do stwierdzenia ich nieważności. W ocenie Sądu I instancji, zarówno zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego z 28 października 2020 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty [...] z 30 kwietnia 2020 r., zostały skierowane do B. B., którego, podobnie jak A. A., reprezentowała C. C. B. B. zmarł 13 października 2019 r., to jest przed podjęciem decyzji przez organ I instancji. O śmierci strony organ został powiadomiony przez pełnomocnika w piśmie z 16 stycznia 2020 r. W ocenie Sądu I instancji, oznacza to, że uczestnikiem postępowania administracyjnego i adresatem (adresatami) wydanych w sprawie decyzji powinni być następcy prawni zmarłej osoby. Sąd I instancji zaznaczył, że wydane decyzje w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod poszerzenie drogi gminnej w wyniku podziału nieruchomości, wydane na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", zostały skierowane do obu współwłaścicieli podzielonej nieruchomości. Ustalono w niej jedno odszkodowanie (pkt 1 decyzji) oraz rozdzielono zobowiązanie z tytułu tej opłaty na każdego ze współwłaścicieli – stosownie do ich udziałów we współwłasności nieruchomości (pkt 2 decyzji). Skoro w wyniku jednolitego postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia niniejszego odszkodowania wydano jedną decyzję administracyjną skierowaną do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, to w sytuacji, gdy jeden z tych współwłaścicieli w dacie jej podejmowania nie żyje, a mimo to decyzja zostaje do niego skierowana, konieczne jest wyeliminowanie jej w całości, a nie w części, w jakiej skonkretyzowano w niej prawo zmarłego. Sąd uznał, że okoliczność skierowania decyzji do osoby nieżyjącej, która w chwili ich wydawania nie miała już przymiotu strony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.". Wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do osoby zmarłej oznacza, że jest ono obarczone wadą nieważności i powinno być usunięte z obrotu prawnego, aby nie wywoływało skutków prawnych. Sąd I instancji, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze wskazanej wyżej przyczyny, nie badał przedmiotowej decyzji merytorycznie pod względem zgodności z prawem. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Mazowiecki zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez wadliwe uznanie, że decyzja Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zostały skierowane do osoby nieżyjącej, co nie miało miejsca w sprawie, ponieważ decyzja została skierowana do spadkobierców B. B., zawiadomionych o jej wydaniu w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 8 u.g.n.; 2. art. 133 § 1 P.p.s.a. przez ocenę legalności wydanych w sprawie decyzji administracyjnych na podstawie okoliczności, które nie wynikają z akt administracyjnych i przedstawienie sprawy w sposób oderwany od zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego. Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Ewentualnie, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Wnoszący skargę kasacyjną organ podkreślił, że decyzja Starosty Wołomińskiego z 30 kwietnia 2020 r. została doręczone C. C. jako pełnomocniczce A. A. oraz Wójtowi Gminy X., a nieustaleni spadkobiercy B. B. zostali zawiadomieni o jej wydaniu w trybie art. 49 K.p.a. przez wywieszenie decyzji na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] i Urzędu Gminy w X. Z kolei, decyzja Wojewody Mazowieckiego z 13 stycznia 2021 r. została doręczona C. C. jako pełnomocniczce A. A., Wójtowi Gminy X. oraz Staroście [...], a także spadkobiercom zmarłego B. B., którzy o wydanej decyzji zostali zawiadomieni w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 8 u.g.n. Decyzja została wywieszona na tablicy ogłoszeń Gminy X., tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] oraz tablicy ogłoszeń Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego. Wnoszący skargę kasacyjną zwrócił uwagę, że organ I instancji był poinformowany o śmierci współwłaściciela nieruchomości od 16 stycznia 2020 r., a więc decyzja nie była skierowana do zmarłej strony postępowania. W decyzji wskazano, że odszkodowanie, ustalone na rzecz nieustalonych spadkobierców B. B., Gmina X. jest zobowiązana wpłacić do depozytu sądowego na 10 lat. W ocenie Wojewody Mazowieckiego, organ I instancji prawidłowo uznał, że w zakresie udziału po zmarłym współwłaścicielu nieruchomości, należy przyjąć, że jest to nieruchomość o nieuregulowanym stanie prawnym, stosownie do treści art. 113 ust. 6 i ust. 7 u.g.n. Ponadto, jak wynika z art. 118a ust. 3 u.g.n., odszkodowanie za nieruchomość, której własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, ustala się według przepisów rozdziału 5 i składa do depozytu sądowego na okres 10 lat. Wnoszący skargę kasacyjną zaznaczył, że Sąd I instancji dokonał więc błędnych ustaleń faktycznych, ponieważ żadna z decyzji nie została skierowana do osoby zmarłej. Decyzja Wojewody została doręczona nieustalonym spadkobiercom B. B. w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 8 u.g.n. przez wywieszenie zawiadomienia o jej wydaniu na urzędowych tablicach ogłoszeń, a poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] również została wywieszona na tablicach ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] i Urzędu Gminy w X., a strony postępowania zawiadomiono o jej wydaniu w trybie art. 49 K.p.a. Zatem, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd I instancji błędnie uznał, że decyzja została doręczona osobie zmarłej. Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna jest zasadna. Skarżący kasacyjnie organ trafnie zakwestionował ocenę prawną Sądu I instancji dotyczącą istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o odszkodowaniu wydanej w trybie art. 98 ust. 3 u.g.n. z powodu skierowania jej do osoby zmarłej. Zgodnie z art. 98 ust. 3 u.g.n., za działki gruntu, o których mowa w ust. 1 (wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela i których własność z mocy prawa przeszła na własność odpowiednich podmiotów publicznych) przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Jest to zatem szerokie odesłanie odnoszące się do zasad uregulowanych w rozdziałach 4 i 5 u.g.n., dotyczących problematyki wywłaszczenia nieruchomości i odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości (art. 112 – art. 135). W niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie znajdował więc art. 133 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, odszkodowanie wpłaca się do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawia jego przyjęcia albo wypłata odszkodowania natrafia na trudne do przezwyciężenia przeszkody (pkt 1) lub gdy odszkodowanie za wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (pkt 2). Co do zasady, odszkodowanie wypłaca się do depozytu sądowego, gdy wywłaszczenie dotyczy nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, o których mowa w art. 113 ust. 6 u.g.n. Przy czym, zgodnie z art. 113 ust. 7 u.g.n., za takie uważa się również nieruchomości, których właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie żyje i nie przeprowadzono postępowania spadkowego lub nie zostało zakończone postępowanie spadkowe. W tym ostatnim przypadku nie ma osób uprawnionych do odebrania odszkodowania albo osoby takie nie są znane (wyrok NSA z 27 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 2172/12, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane rozwiązanie normatywne stanowi niewątpliwie uproszczenie postępowania odszkodowawczego, organ jest bowiem uprawniony do prowadzenia postępowania w trybie właściwym dla nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym po ustaleniu, że właściciel nieruchomości (użytkownik wieczysty) nie żyje, i to nawet w sytuacji, gdy zostało wszczęte i toczy się postępowanie spadkowe, a nawet wówczas, gdy postępowanie spadkowe nie zostało prawomocnie zakończone. Regulacja przyjęta w art. 113 ust. 7 u.g.n. zwalnia zatem starostę z obowiązku ustalenia następców prawnych zmarłego właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości. W niniejszej sprawie wszczętej wnioskiem z 6 lipca 2016 r. taka sytuacja dotyczyła ustalenia odszkodowania za udział w nieruchomości po zmarłym w dniu 13 października 2019 r. B. B. O śmierci strony organ został powiadomiony przez pełnomocniczkę w piśmie z 16 stycznia 2020 r., a w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu B. B. Z akt sprawy wynika też, że pełnomocniczka poinformowała pracownika organu, że postepowanie spadkowe po zmarłym B. B. nie zostało przeprowadzone i nie będzie w najbliższym czasie przeprowadzane. Poinformowała również, że podtrzymuje swój wniosek co do ustalenia odszkodowania do udziału ½ części na rzecz A. A. Z tego powodu organ pierwszej instancji w decyzji z 30 kwietnia 2020 r. ustalił kwotę odszkodowania i zobowiązał Gminę X. do jego wypłaty na rzecz nieustalonych spadkobierców zmarłego B. B. w wysokości 31 163,00 zł za ½ udziału we współwłasności przejętej na własność Gminy działki ew. nr [1]/16. Analiza powołanych powyżej przepisów wskazuje, że ustawodawca unormował sytuację, gdy śmierć właściciela i brak informacji o jego spadkobiercach, uniemożliwia wypłatę odszkodowania. Regulacja art. 133 w związku z art. 113 ust. 6 i ust. 7 u.g.n. znajdowała zastosowanie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Dodać trzeba, że w przypadku złożenia kwoty odszkodowania do depozytu sądowego, jeżeli nie jest znana osoba uprawniona do odbioru kwoty odszkodowania albo nie jest możliwe ustalenie miejsca jej zamieszkania na podstawie ewidencji, rejestrów lub zbiorów danych, wezwanie do odbioru kwoty odszkodowania może nastąpić po upływie 3 lat od dnia złożenia tej kwoty do depozytu sądowego. Przechowujący kwotę odszkodowania jako depozyt obowiązany jest dokonać wezwania przez jego wywieszenie na tablicy informacyjnej w swojej siedzibie na okres 6 miesięcy (E. Mzyk w: red. S. Kalus; G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 796, uw. 3; M. Wolanin w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2017, s. 900, nb 4). Ustawodawca stworzył zatem szereg gwarancji, umożliwiających pobranie kwoty odszkodowania przez osoby uprawnione. Zasadnie więc w skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w związku z art. 113 ust. 6 i 7 i art. 133 pkt 2 u.g.n. W okolicznościach sprawy nie było bowiem podstaw, aby na etapie postępowania w sprawie ustalenie odszkodowania, poszukiwać osób, którym przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości, skoro – jak przewiduje to u.g.n. w przepisach wcześniejszych - samo odjęcie własności może nastąpić bez ustalenia spadkobierców zmarłego właściciela. Wskazane wyżej założenia realizują przytoczone regulacje ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące wpłaty odszkodowania za nieruchomość do depozytu sądowego, które mają na celu z jednej strony zabezpieczenie interesu osoby uprawnionej do otrzymania tego odszkodowania, z drugiej natomiast zabezpieczają również interes podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania, bowiem ważne złożenie do depozytu sądowego wywołuje takie same skutki, jak wypłata odszkodowania osobie uprawnionej. Tym samym wadliwe było stanowisko Sądu I instancji, że decyzja Wojewody Mazowieckiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Wołomińskiego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zostały skierowane do osoby nieżyjącej. Treść decyzji potwierdza argument skarżącego kasacyjnie organu, że decyzja została skierowana nie do osoby nieżyjącej, ale do spadkobierców B. B. – jak wskazał organ - zawiadomionych o jej wydaniu w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 8 u.g.n. Przy czym, odnosząc się do sposobu skonstruowania zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz w powiązaniu z naruszeniem art. 49 K.p.a. w związku z art. 8 u.g.n., należy podnieść, że w art. 8 u.g.n. mowa jest jedynie o nieustalonym adresie strony, a nie o tym, że nie wiadomo, kto jest stroną postępowania. Komentowany przepis odnosi się zatem do sytuacji, gdy strona jest organowi znana, a nieznany organowi jest tylko jej adres. Organ zatem wie, kogo ma szukać, i może podejmować skuteczne próby ustalenia adresu w różnych źródłach informacji – księgach wieczystych, zbiorach dokumentów, rejestrach przedsiębiorców, ewidencji ludności, Centralnym Biurze Adresowym itp. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, art. 8. https://sip.lex.pl, dostęp: 2025-08-20). W okolicznościach niniejszej sprawy natomiast organowi nie jest wiadomo, kto jest stroną postępowania. Zauważyć jeszcze trzeba, że wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej naruszenie art. 118a u.g.n. nie mogło odnosić się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, skoro przepis ten dotyczy ustalenia odszkodowania w decyzji wywłaszczeniowo-odszkodowawczej wydanej w postępowaniu wywłaszczeniowym w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Sprawa zaś, w której zostały wydane kontrolowane przez Sąd I instancji decyzje, dotyczyła wprawdzie nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, to jednak jej przedmiotem było wyłącznie ustalenie odszkodowania (na podstawie art. 98 ust. 3 u.g.n.) za przejście z mocy prawa na własność Gminy X. działki gruntu wydzielonej pod drogę publiczną z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, na skutek zatwierdzenia podziału wcześniejszą decyzją z 30 lipca 2014 r. nr 32/014, wydaną w trybie art. 98 ust. 1 u.g.n. Przepis art. 129 ust. 5 pkt 1 u.g.n. przewiduje zaś, że w przypadku, o którym mowa w art. 98 ust. 3 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu. Pominięcie okoliczności dotyczących wpłaty odszkodowania za nieruchomość do depozytu sądowego, a wynikających z akt sprawy skutkowało naruszeniem przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 P.p.s.a. W rezultacie, zasadnie podniósł Wojewoda Mazowiecki, że ocena legalności wydanych w sprawie decyzji administracyjnych nastąpiła na podstawie okoliczności, które nie wynikają z akt administracyjnych i stan sprawy został przedstawiony w sposób oderwany od zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie celem skontrolowania przedmiotowej decyzji merytorycznie pod względem zgodności z prawem. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z pkt 1 lit. a i w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).