I OSK 1532/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA - Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 19/13 oddalającego skargę E. W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić E. W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.

Skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą z dnia 10 grudnia 2012 r. E. W. zakwestionowała postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...], nr [...] zawieszające z urzędu postępowanie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...]. Wyrokiem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 19/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. W uzasadnieniu wskazał, że w przypadku konieczności ustalenia stron postępowania będących następcami prawnymi nieżyjących osób fizycznych brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia co do którejś ze stron postępowania administracyjnego powoduje, że nie można ustalić bezspornie podmiotów, które mają prawo uczestniczyć w postępowaniu w charakterze stron. Wobec tego niezasadne są zarzuty skargi, że nie jest to zagadnienie prejudycjalne. Wbrew twierdzeniom skargi, nie wystarczy samo wskazanie, że jest się następcą prawnym, ale należy to w sposób prawem przewidziany wykazać. Odnosząc się z kolei do stanowiska skargi, że dla nieżyjących, byłych współwłaścicielek nieruchomości A. i O. N. powinien być ustanowiony kurator na podstawie art. 30 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej “kpa", WSA w Warszawie wskazał, że działania, o jakich mowa w tym przepisie, dotyczą sytuacji śmierci strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, a nie sytuacji ustalania przez organ administracji we wstępnej fazie postępowania administracyjnego, kręgu osób, których udział w postępowaniu jest konieczny ze względu na ich interes prawny. Konstrukcja przyjęta w art. 30 § 5 kpa dotyczy tzw. spadków nieobjętych, gdzie za strony działają osoby sprawujące zarząd masą spadkową, a w ich braku kurator wyznaczony przez sąd na wniosek organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie problem spadku nieobjętego nie występuje. Sąd I instancji nadmienił również, że choć zawieszenie postępowania nastąpiło z uwagi na brak wykazania następstwa prawnego po J. N. i J. B., to brak jest także wykazania następstwa prawnego również po innych osobach. Jednakże nie zmienia to oceny, że zawieszenie postępowania co do zasady było prawidłowe. Powyższy wyrok został w całości zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez E. W., która zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez nieprawidłowe uznanie, że organy administracyjne prawidłowo zastosowały ten przepis i w konsekwencji nieprawidłowe oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. stwierdzenia nabycia praw do spadku przez inny sąd, co uzasadnia zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez sąd powszechny. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. strona wnosząca skargę kasacyjną cofnęła ten środek odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a), możliwe jest cofnięcie skargi kasacyjnej, które wiąże Sąd, o ile działanie takie uznane zostanie za dopuszczalne. Zakreślone w art. 60 p.p.s.a. granice w jakich może poruszać się sąd administracyjny badając dopuszczalność cofnięcia skargi odnoszą się do kwestii związanych z obejściem prawa spowodowanego tymże cofnięciem lub wywołania takim działaniem skutku w postaci utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tak zakreślone przesłanki dopuszczalności odmowy uznania skuteczności cofnięcia skargi ulegają modyfikacji w postępowaniu kasacyjnym (ze względu na jego charakter). W zasadzie uznanie cofnięcia środka odwoławczego za niedopuszczalne będzie więc miało miejsce wtedy, gdy cofnięcie to - oceniane przez pryzmat wcześniej sformułowanych w środku odwoławczym zarzutów - uznane będzie mogło zostać za wywołujące stan obejścia prawa bądź też cofnięcie takie, również oceniane w kontekście wcześniejszych zarzutów kasacyjnych, doprowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych kwalifikowaną wadą nieważności. Cofnięcie będzie też mogło zostać uznane za niedopuszczalne w sytuacji, gdy postępowanie sądu pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności. Powyższe stanowisko - jak wskazano - wynika ze specyfiki postępowania kasacyjnego, zwłaszcza z zasady związania NSA zarzutami skargi kasacyjnej wyznaczającymi granice sprawy oraz z zasady brania z urzędu pod rozwagę nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą ww. przesłanki, zatem dokonane cofnięcie środka odwoławczego jest dopuszczalne. W szczególności nie występuje nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, uwzględniana - jak wskazano - z urzędu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a. umorzono postępowanie kasacyjne. O zwrocie całego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.