I OSK 1526/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant: starszy asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1601/16 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1601/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 września 2016 r., nr 598, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik A. D. zarzucił naruszenie: - art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) - dalej ppsa, polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd skargi mimo, że wydanie decyzji przez organ nastąpiło z naruszeniem: a) art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa in fine, polegające na przyjęciu, że przepisy te, mimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (stwierdzającego niezgodność z Konstytucją art. 156 § 2 kpa w zakresie w wyroku tym określonym) nie wyłączają dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od jej wydania nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa, a przez to mimo wznowienia postępowania w trybie art. 145a kpa, nie uzasadniają uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] lutego 1991 r. i wydanie nowej decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z dnia [...] lutego 1991 r. z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji, b) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2016 r. mimo wskazanego pod lit. a. powyżej naruszenia, co dawało podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i orzeczenia odmiennie co do istoty sprawy, przez uchylenie decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] marca 2014 r. w trybie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i wydanie decyzji stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1991 r., ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji, - art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP przez uznanie, że promulgowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie jedynie do stanów faktycznych zbliżonych do stanu faktycznego sprawy, na gruncie której zapadł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumenty mające przemawiać za jej uwzględnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Przepisy art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa określają treść rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji będącą efektem jego ustaleń i ocen dokonanych w toku rozpatrywania sprawy. Naruszenie tych przepisów mogłoby zatem nastąpić, jako efekt naruszenia przez Sąd przepisów traktujących o zakresie ustaleń i ocen prawnych dokonywanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albo ocen w zakresie zastosowanego prawa materialnego. Takiego jednak zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera. Skarżący kasacyjnie przypisał bowiem naruszenia prawa organowi administracji i w tym upatruje naruszenia przez Sąd powołanych wyżej przepisów, gdy tymczasem, zgodnie z art. 174 w zw. z art. 173 § 1 ppsa, zarzuty kasacyjne należy sformułować przede wszystkim wobec orzeczenia Sądu pierwszej instancji. Zarzut naruszenia art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP jest słuszny ale nie jest wystarczający do jego uwzględnienia. Treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, dotyczy bowiem normy procesowej zawartej w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i przez to nie jest związana wyłącznie z aktem prawnym, normującym sprawę w ujęciu materialnoprawnym, w której powstała wątpliwość konstytucyjna wyjaśniona przez Trybunał Konstytucyjny. Zawężenie przez Sąd pierwszej instancji stosowania powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie podważa jednak oceny braku zarzutów kasacyjnych spełniających wymagania określone w art. 174 w zw. z art. 173 § 1 ppsa, ponieważ sama treść powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie zawiera jednoznacznych przesłanek, w jakim zakresie sąd administracyjny miałby uznać działanie organu administracji za oczywiście niezgodne z treścią obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.