I OSK 1460/23

Dnia 14 marca 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółki jawnej z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 765/22 w sprawie ze skargi P. spółki jawnej z siedzibą w L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2022 r. znak: [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu podziału działki oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 765/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. Sp. j. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] września 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z [...] czerwca 2022 r. w przedmiocie negatywnej opinii do wstępnego projektu podziału działki nr [...], położonej przy ul. [...] w L. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku wskazał, że projektowany podział zakłada powstanie dwóch działek: nr [...] (pow. 0,1256 ha) i nr [...] (pow. 1,1196 ha). Projektowana działka nr [...] ma obejmować usytuowany tam budynek biurowy i w całości znajdować się w strefie parkingów [...], natomiast działka nr [...] ma znajdować się w granicach terenów o symbolach 1U/P, IVA3P, IVA1aKd i IVA1KS1. Wnioskowana do podziału działka objęta jest ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie uchwały nr 343/XIX/2008 Rady Miasta Lublin z 24 kwietnia 2008 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublina - część IV - obszar A (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego, dnia 14 maja 2008 r. Nr 58 poz. 1737) oraz uchwały nr 954/XXX/2021 Rady Miasta Lublin z 25 czerwca 2021 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin - część IVA w rejonie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2021 r. poz. 3071). Kluczowy dla sprawy § 35 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego stanowi, że dla terenów parkingów, w tym [...], wielkość działki jest równa powierzchni terenu w liniach rozgraniczających i nie dopuszcza się parcelacji gruntu przeznaczonego pod parkingi. Zdaniem Sądu, proponowany podział, zakładający wydzielenie działki nr [...] (z budynkiem biurowym), narusza te jednoznaczne ustalenia planu. W ocenie Sądu Wojewódzkiego linie podziału nie przebiegają wzdłuż linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, lecz wewnątrz jednego z takich terenów (parkingu), co jest niezgodne z § 35 ust. 2 pkt 4 MPZP. Z tych przyczyn, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) oddalił skargę. 2. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3, art. 126 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.) poprzez bezkrytyczne przyjęcie ustaleń organów administracji bez dokonania własnej, wszechstronnej oceny i nieustosunkowanie się do argumentacji, iż podział nie narusza linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nieodniesienie się do zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania w związku z wcześniejszym wydaniem przez ten sam organ pozytywnej opinii dla podziału innej działki w tożsamym stanie faktycznym i prawnym; - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną, ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. 2. prawa materialnego: - § 35 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 6 pkt 5 planu miejscowego przez błędną wykładnię i przyjęcie, że podział jest niezgodny z planem; - § 12 pkt 4 w zw. z § 35 i § 10 ust. 1 pkt 1 lit. d planu miejscowego przez niezastosowanie, mimo że możliwa była adaptacja istniejących podziałów, a wydzielana działka posiadała dostęp do drogi publicznej; - art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niezastosowanie w sytuacji, gdy podział był zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. 3.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, co oznacza, że zakres jego kontroli instancyjnej ograniczony jest do zarzutów w niej sformułowanych (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Za chybione należy uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego. Stwierdzić należy, że Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że decydujące znaczenie w sprawie ma treść § 35 ust. 2 pkt 4 planu miejscowego. Zgodnie z tym przepisem, dla terenów parkingów oznaczonych symbolem [...] ustalono jako wielkość działki "powierzchnię terenu w liniach rozgraniczających" i jednocześnie wprost wyłączono możliwość parcelacji, tj. dalszych podziałów tego terenu. Ustalenia planu miejscowego, jako aktu prawa miejscowego, mają charakter powszechnie obowiązujący i wiążący, a ich wykładnia musi być ścisła. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, projektowany podział zakładał wydzielenie nowej działki (nr [...]) w całości w granicach terenu przeznaczonego pod parking ([...]). Taki podział pozostaje w oczywistej sprzeczności z przywołanym zapisem planu, który zakazuje parcelacji takich terenów. Zarzuty te również są bezzasadne i w istocie stanowią polemikę z trafnym stanowiskiem Sądu I instancji. Sąd ten dokonał prawidłowej wykładni § 35 ust. 2 pkt 4 oraz § 12 pkt 4 MPZP, słusznie uznając, że w przedmiotowej sprawie zapisy te uniemożliwiają zaopiniowanie projektu podziału w sposób pozytywny. Proponowany podział ewidentnie narusza zakaz parcelacji terenu parkingowego, a możliwość "adaptacji podziałów" nie ma zastosowania do sytuacji, w której celem jest wydzielenie działki wewnątrz obszaru funkcjonalnego, dla którego plan ustalił wielkość działki jako tożsamą z powierzchnią tego obszaru w liniach rozgraniczających. Przy tym zasadnie Sąd Wojewódzki wskazuje, że bez znaczenia pozostaje tu zapis § 12 ust. 4 planu miejscowego albowiem w żaden sposób nie niweczy i nie wyklucza on konieczności stosowania regulacji z § 35 ust. 2 pkt 4. W konsekwencji nie doszło także do naruszenia art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż warunkiem podziału nieruchomości jest jego zgodność z ustaleniami planu miejscowego, która to zgodność w niniejszej sprawie nie zachodzi. W związku z powyższym nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził należytą kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a w uzasadnieniu wyroku w sposób wyczerpujący odniósł się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, przedstawiając motywy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Sąd I instancji prawidłowo zidentyfikował istotę sporu, która sprowadzała się do oceny zgodności projektu podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowo zatem organy obu instancji, a w ślad za nimi Sąd I instancji, uznały, że projekt jest niezgodny z planem miejscowym. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 107 § 3, art. 126, art. 11 art. 8 § 2 oraz art. 107 § 3 i art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia, skarga kasacyjna na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.