I OSK 1459/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Jakub Rozenfeld po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2025 r. sygn. akt I SAB/Wa 252/24 w sprawie ze skargi G.U. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 maja 2025 r. o sygn. akt I SAB/Wa 252/24 wydanym po rozpoznaniu skargi G.U. na przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji w sprawie ustalenia poziomu wsparcia: 1. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. wymierzył Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania Niepełnosprawności grzywnę w wysokości 1.000 (tysiąca) złotych; 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie (dalej również: "organ", "skarżący kasacyjnie") zaskarżając powyższy wyrok w zakresie punktu 1 i 3 i zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 149 § 1a i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") poprzez bezzasadne przyjęcie rażącego naruszenia prawa i wymierzenie grzywny w sytuacji braku podstaw z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. do przyjęcia rażącego naruszenia prawa, b) art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do stanowiska Wojewódzkiego Zespołu zawartego w odpowiedzi na skargę. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 4b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 roku poz. 44 ze zm.). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punkcie 1 i 3 i w tym zakresie wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu zauważono, iż w myśl art. 4b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych potrzebę wsparcia ustala się osobom, o których mowa w art. 1 pkt 1, osobom posiadającym orzeczenie, o którym mowa w art. 5 i osobom, o których mowa w art. 62 ustawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie było możliwe, na podstawie przedłożonego z wnioskiem orzeczenia z dnia 29 kwietnia 2022 roku o zaliczeniu do osób niepełnosprawnych, przystąpienie do oceny poziomu potrzeby wsparcia i wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia - G.U. nie legitymowała się bowiem wymaganym przez art. 4b ust. 2 orzeczeniem o zaliczeniu do stopnia niepełnosprawności. Taka możliwość - wobec Zainteresowanej - otworzyła się dopiero z chwilą uzyskania orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS stwierdzającego całkowitą niezdolność do pracy i niezdolność do samodzielnej egzystencji na okres do 31 grudnia 2029 roku. Wskazane orzeczenia w ZUS zostały wydane w dniu 23 grudnia 2024 roku. Dalej zauważono, iż z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że przewlekłość występuje gdy, postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Ocena normy naruszenia w niniejszej sprawie nie może odbywać się bez jej całokształtu i wszystkich realiów mających istotne znaczenie. Dla uznania rażącego stanu nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowego terminu. Takie przekroczenie musi posiadać dodatkowe cechy wyróżniające ponad zwykłe naruszenie terminu – dodatkowo ma być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie - jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny - analiza formalnoprawna została dokonana w dniu 8 lipca 2024 roku i jednocześnie wskazano nowy termin na załatwienie sprawy. Wojewódzki Zespół w zawiadomieniu skierowanym do strony jak i w odpowiedzi na skargę wskazywał, że powodem niezałatwienia sprawy jest duża liczba złożonych wniosków o wydanie decyzji ustalających poziom potrzeby wsparcia, sięgająca ponad 41 tysięcy w samym 2024 roku. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie nie można także przy ocenie niniejszej sprawy pominąć skutków hipotetycznego rozpoznania sprawy w terminie ustalonym we wzorcu postępowania. W terminie 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku Strona postępowania nie legitymowała się orzeczeniem o zaliczeniu do stopnia niepełnosprawności i skutkiem tego gdyby postępowanie miało być prowadzone według wzorca czasowego to najprawdopodobniej zakończyłoby się decyzją o umorzeniu postępowania ze względu na brak statusu osoby zaliczonej do stopnia niepełnosprawności. Ze wszystkimi negatywnymi skutkami dla strony - koniecznością złożenia nowego wniosku, ustalenia poziomu potrzeby wsparcia od daty nowego wniosku i dalszymi ewentualnymi negatywnymi konsekwencjami w odniesieniu do prawa do świadczenia wspierającego. Analiza formalno-prawna została dokonana w dniu 8 lipca 2024 roku z przekroczeniem terminu o 2 tygodnie i 3 dni - takie przekroczenie terminu nie daje podstaw do przyjęcia, że naruszenie było rażące. Tym bardziej, że materialną podstawę do ustalenia poziomu potrzeby wsparcia zainteresowana uzyskała dopiero w dniu 23 grudnia 2024 roku - a więc pierwszy termin dający formalne warunki do wydania decyzji w sprawie nastąpił po upływie 9 miesięcy od daty złożenia wniosku w sprawie. Nie można pomijać także okoliczności, że Wojewódzki Zespół może przystąpić do wyznaczenia terminu posiedzenia w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia dopiero po stwierdzeniu, że osoba Zainteresowana spełnia warunek opisany powołanym powyżej i omówionym art. 4b ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. W zawiadomieniach o niezałatwieniu sprawy w terminie, jakie były kierowane do Strony postępowania Wojewódzki Zespół wskazywał powody nierozpoznania sprawy w terminie. Tym samym, w ocenie Wojewódzkiego Zespołu błędna ocena wzorca postępowania dokonana bez odniesienia do konkretnych istotnych realiów niniejszej sprawy doprowadziła do błędnego oparcia się na wskazanych przepisach postępowania i przyjęciu (na podstawie art. 149 § 1 a i § 2 p.p.s.a.) kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa - co skutkowało także bezpodstawnym przyjęciem, że jest uzasadnione wymierzenie w niniejszej sprawie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo i poglądy doktryny wypracowane na podstawie art. 37 k.p.a. przyznał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione formalne warunki do stwierdzenia przewlekłości postępowania - jednakże ze wskazanych powyżej powodów nie było podstaw do uznania, że przewlekłość ta ma postać kwalifikowaną "rażącego naruszenia prawa". Zauważono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym uzasadnieniu nie odniósł się także do wszystkich twierdzeń Wojewódzkiego Zespołu zawartych w odpowiedzi na skargę - co daje podstawy do uznania, że nie rozważył wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Uchybienie to narusza przepis art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. i w wystarczający sposób nie uzasadnia przekonania, że wydane orzeczenie w zaskarżonym zakresie ostałoby się (czy byłoby wydane), przy rozważeniu wszystkich argumentów przedstawionych w odpowiedzi na skargę. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Żadna ze stron nie stawiła się na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. Naczelny Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Tytułem wstępu zauważyć należy, że przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, którą stosownie do art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacyjne wskazane w art. 174 p.p.s.a. Niemniej zarzut naruszenia prawa procesowego podniesiony w pkt 1 lit a) zarzutów skargi kasacyjnej i zarzut naruszenia prawa materialnego określony w pkt 2 skargi kasacyjnej dotyczą niezasadnego, w ocenie skarżącego kasacyjnie, przyjęcia przez Sąd I instancji, że stwierdzone przez ten Sąd przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzki Zespól do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w konsekwencji do bezzasadnego wymierzana temu organowi grzywny. Uzasadnia to łączne rozpoznanie tych zarzutów. Zaznaczyć należy, iż Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie w skardze kasacyjnej przyznał, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione formalne warunku do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Istota sporu koncentruje się zatem na ustaleniu Sądu I instancji, iż przewlekłości postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie posiada definicji legalnej, zakwalifikowanie określonego stanu faktycznego jako rażącego naruszenia prawa zostało pozostawione do uznania Sądu w każdym indywidualnym przypadku. Zważywszy, że każde przekroczenie przez organ administracji publicznej terminu na załatwienie sprawy stanowi naruszenie prawa, przyjęcie że konkretne naruszenie ma charakter kwalifikowany – "rażący" – musi wiązać się z wystąpieniem dodatkowych okoliczności obciążających po stronie organu. W orzecznictwie przyjmuje się, że ta forma naruszenia prawa wystąpi w sytuacjach szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. Jako przykładowe okoliczności obciążające organ można wskazać oczywisty brak podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie, czy też oczywiste lekceważenie strony w postępowaniu (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 529/23 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne są na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W oczywisty sposób nie każde przekroczenie terminu załatwienia sprawy będzie oznaczało rażące naruszenie prawa – w takim bowiem przypadku norma z art. 149 § 1a p.p.s.a. byłaby normą pustą. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie co do wystąpienia rażącego naruszenia prawa w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Od momentu złożenia przez przedstawiciela ustawowego G.U. wniosku o wydane decyzji o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia w dniu 19 marca 2024 r. do dnia wniesienia skargi tj. 14 listopada 2024 r. nielicznie podejmowane działania organu w przedmiotowej sprawie nosiły znamiona lekceważenia uprawnień procesowych wnioskodawczyni, która co jest istotne w przedmiotowej sprawie może ubiegać się na podstawie tej decyzji o wsparcie dla osób niepełnosprawnych, a więc rozstrzygniecie wniosku może mieć istotne znacznie dla uzyskania wsparcia dla zabezpieczenia jej szczególnych potrzeb życiowych ( patrz. art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym - Dz. U. poz. 1429 z późn. zm.). Jak trafnie zauważył Sąd I instancji wniosek o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeb wsparcia, stosownie do art. 6b4 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 44 z późn. zm.), winien być rozpatrzony w terminie nie dłuższym niż 3 miesiące od dnia wpływu do wojewódzkiego zespołu. Oznacza to, że organ zobligowany był wydać decyzję kończącą postępowanie uruchomione otrzymanym wnioskiem najpóźniej do dnia 19 czerwca 2024 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, iż pierwsze czynności zostały podjęte w sprawie dopiero w dniu 8 lipca 2024 r. W tym dniu organ przeprowadził analizę formalno-prawną wniosku, w wyniku której stwierdzono, iż do wniosku nie załączono kopi orzeczenia – odnotowano "brak orzeczenia". Ponadto w piśmie z 8 lipca 2024 r. organ powiadomił wnioskodawczynię o nowym terminie załatwienia sprawy wskazując, że to nastąpi najpóźniej do dnia 31 października 2024 r. Jako przyczynę zwłoki w załatwieniu sprawy podano dużą ilość wniosków o ustalenie poziomu potrzeby wsparcia. Pismem z 19 września 2024 r. organ ponownie "przesunął" ten termin ustalając, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 31 grudnia 2024 r. Jako przyczynę zwłoki ponownie wskazano dużą ilość wniosków o ustalenia poziomu potrzeby wsparcia jakie złożono w tym organie. Z akt sprawy wynika, iż dopiero po wniesieniu przez przedstawiciela ustawowego wnioskodawczyni ponaglenia organ zawiadomił w dniu 30 października 2024 r. o miejscu i terminie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia wskazując dzień 14 listopada 2024 r. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści skargi w tym dniu organ nie wydał decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę oraz w skardze kasacyjnej utrzymuje, iż wydanie decyzji przed wniesieniem skargi nie było możliwe z powodu braku ważnego orzeczenia potwierdzającego status osoby niepełnosprawnej. Odnosząc się do tych uwag zauważyć należy, iż organ przez okres ponad 8 miesięcy od daty wszczęcia postępowania do dnia wniesienia skargi nie wzywał wnioskodawczyni o uzupełnienie wniosku i to mimo tego, że braki w tym zakresie odnotował w dniu 8 lipca 2024 r. Okoliczności sprawy wskazują, że organ nie tylko nie załatwił sprawy w terminie wskazanym przez ustawodawcę, ale mimo jego upływu, przez kolejne 4 miesięcy nie podejmował żadnej czynności zmierzającej do ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym do uzupełnienia braków wniosku. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu wskazał, iż Wojewódzki Zespół może przystąpić do wyznaczenia terminu posiedzenia w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia dopiero po stwierdzeniu, że osoba zainteresowana spełnia warunek opisany w art. 4b ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej tj. legitymuje się wymaganym przez art. 4b ust. 2 orzeczeniem o zaliczeniu do stopnia niepełnosprawności. Tymczasem w rozpoznanej sprawie termin takiego posiedzenia został ustalony na dzień 14 listopada 2024 r. mimo dostrzeżonych wcześniej braków wniosku w tym zakresie i mimo braku wezwania strony do jego uzupełnienia. Powyższe działania organu dodatkowo powiększały zwłokę w rozpoznaniu sprawy, wprowadzając przy tym stronę w błąd co do momentu jej ostatecznego załatwienia. Z akt sprawy wynika, iż wezwanie o uzupełnienie braków wniosku zostało skierowane do G.U. dopiero w dniu 22 listopada 2024 r. , a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie może też umknąć uwadze, iż chronologia wydarzeń sugeruje, iż wyznaczenie terminu posiedzenia było konsekwencją złożenia ponaglenia przez przedstawiciela ustawowego G.U., a brak aktywności wnioskodawcy najprawdopodobniej tylko przedłużałby zwłokę organu w załatwieniu sprawy. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że stwierdzona przez ten Sąd przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ całkowicie ignorował uprawnienia strony do uzyskania wnioskowanej decyzji w ustawowym terminie, a podejmowanie przez niemal 8 miesięcy nieliczne czynności w sprawie nie tylko nie przyczyniały się do jej rychłego zakończenia, a wręcz potęgowały zwłokę. Duża ilość wpływających do organu spraw, która zresztą nie została w żaden sposób uprawdopodobniona przez organ, nie usprawiedliwia tak znaczącej przewlekłości w prowadzonym postępowaniu. Tym bardziej, iż ustawodawca dla tego typu spraw i tak przewidział dłuższe terminy ich załatwienia, niż dla spraw podlegających ogólnym zasadom wynikającym z art. 35 k.p.a. Ewentualne problemy organizacyjne organu wynikające z obciążenia liczbą spraw czy braków kadrowych nie mogą tłumaczyć tak istotnej przewlekłości w prowadzonym postępowaniu i rodzić negatywnych skutków dla strony oraz wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania tego typu sprawy, która dla wielu osób z niepełnosprawnością ma szczególne znaczenie w kontekście zapewnienia im życia i funkcjonowania w godnych warunkach. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wymierzenia organowi grzywny wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może orzec z urzędu albo na wniosek o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania sądu. Dlatego też ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w tę sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego (por. wyroki NSA z dnia: 24 czerwca 2025 r. o sygn. akt II GSK 317/25, 7 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1499/24; 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 557/22). Ustawodawca - podobnie jak kwestię uznania bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania z rażącym naruszeniem prawa, tak też zagadnienie dotyczące wymierzenia organowi grzywny lub przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, pozostawił w sferze uznania sądu rozpatrującego konkretną sprawę. Decyzja sądu co do wymierzenia grzywny lub przyznania sumy pieniężnej - czy też odstąpienia od zastosowania tychże środków powinna być w pierwszym rzędzie uwarunkowana celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którym jest zwalczenie bezczynności lub przewlekłości i doprowadzenie do zakończenia postępowania, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Ta instytucja ma zatem na celu oddziaływać na organ mobilizująco (w sytuacji gdy organ nadal pozostaje w stanie bezczynności lub przewlekle prowadzi postępowanie ), ale także represyjnie (z uwagi na stwierdzony stan bezczynności lub przewlekłości) i prewencyjnie – aby wzmocnić gwarancje terminowego załatwiana spraw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie przekroczył granic uznania sędziowskiego, wymierzając organowi grzywnę w wysokości 1.000 zł. W realiach niniejszej sprawy nie można przyjąć, aby wymierzona grzywna była nieadekwatna do stwierdzonego stopnia zaniechania organu. Jest ona odpowiednia w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności, ma na celu mobilizować organ do sprawniejszego realizowania nałożonych na niego przez ustawodawcę obowiązków. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za zasadne zarzutów naruszenia art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a. ja też zarzutu naruszenia art. 4b ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła nadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym uzasadnieniu nie odniósł się do wszystkich twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę - co daje podstawy do uznania, że nie rozważył wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia. W uzasadnieniu winna być bowiem uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd meriti, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie. Natomiast pominięcie przez Sąd pierwszej instancji określonych zarzutów i argumentów skargi (lub argumentów odpowiedzi na skargę), przy braku wykazania ich istotności przez skarżącego kasacyjnie nie może stanowić uzasadnionej podstawy do uchylenia wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji ( patrz. wyrok NSA z 5 listopada 2025 r. o sygn. akt III OSK 1021/25 - dostępny na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył stanowisko Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Warszawie zawarte w odpowiedzi na skargę ( strona 2-4 uzasadnienia tego wyroku). Skarżący kasacyjnie nie wskazał natomiast jakie twierdzenia organu zostały pominięte przez ten Sąd i jaka była ich istotność dla rozstrzygnięcia sprawy. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 174 pkt p.p.s.a. tylko takie naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy daje podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Uznając również powyższy zarzut za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a.