I OSK 1453/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Gminy W. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1453/20 w sprawie skargi kasacyjnej I. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 114/20 w sprawie ze skargi Gminy W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej nieważności decyzji o przejęciu na własność gminy nieruchomości postanawia: - uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1453/20 w ten sposób, że dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczyć jako punkt 1 i dodać punkt 2 w brzmieniu: "2. zasądza od I. D. na rzecz Gminy W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.".

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 1453/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną I. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 114/20 w sprawie ze skargi Gminy W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej nieważności decyzji o przejęciu na własność gminy nieruchomości. Pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej wystąpił o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego przez zawarcie w nim rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Na mocy art. 193 P.p.s.a. przepis ten, tj. art. 157 P.p.s.a., ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stosownie do treści art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego – jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji uwzględniający skargę. W myśl natomiast art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Bezsporne jest, że skarżąca Gmina W. poniosła w postępowaniu kasacyjnym koszty wynagrodzenia zastępującego ją radcy prawnego i złożyła wniosek o zwrot tych kosztów w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Z akt sprawy wynika również, że pełnomocnik skarżącej w terminie sporządził ww. odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, że art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W związku z tym, że przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) nie określają stawki minimalnej wynagrodzenia radcy prawnego za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, należało przyjąć analogicznie stawkę ustaloną za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej czyli 240 złotych. W przedmiotowej sprawie jest to stawka określona w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej Gminy. W związku z powyższym zasadne było uzupełnienie powyższego wyroku w tym zakresie i zasądzenie na jej rzecz od organu kasacyjnie kwoty 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 157 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, orzekł jak w sentencji.