I OSK 1407/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.), Sędzia NSA Marian Wolanin, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. B. i M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 970/15 w sprawie ze skargi L. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego 1. postanawia sprostować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 970/15 w ten sposób, że sformułowanie: "w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podziału nieruchomości" zastąpić następującym sformułowaniem: "w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego"; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Gl 970/15 oddalił skargę L. B. i M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w Gliwicach zatwierdził projekt podziału nieruchomości nr [...] o powierzchni [...]ha położonej w P., k.m. nr [...] przy ul. [...], zapisanej w rejestrze ew. gruntów nr [...], Kw [...], stanowiącej własność Gminy Miasta P., w celu utworzenia działek budowlanych pod istniejącymi budynkami w związku z planowaną sprzedażą lokali w drodze przetargu. W wyniku tego podziału powstały trzy działki, a mianowicie nr [...] - o powierzchni [...]ha, nr [...] - o powierzchni [...]ha i nr [...] o powierzchni [...]ha. Pismem z dnia 9 lutego 2004 r. L. i M. B. złożyli skargę na niezgodne z prawem działanie Burmistrza Miasta P. Wyjaśnili, że w grudniu 2003 r. na drodze dojazdowej do ich nieruchomości postawiono znak drogowy: zakaz ruchu z wyjątkiem mieszkańców ul. [...]. Zostali w ten sposób pozbawieniu dojazdu do własnej nieruchomości, nabytej od Gminy P. na mocy decyzji nr [...] z dnia 20 lutego 1990 r. Podkreślili, że wówczas działka ta posiadała dostęp do drogi publicznej. Jednak w wyniku podziału geodezyjnego droga dojazdowa oddana została w wieczyste użytkowanie Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...], która złożyła wniosek o zamknięcie drogi dla ruchu kołowego. Pismo to przesłane zostało do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, które pismami z dnia 24 marca 2004 r. i 19 maja 2004 r. zwróciło się do L. i M. B. o sprecyzowanie zawartego w nim żądania stron. Pismem z dnia 24 maja 2004 r. wzywani sprecyzowali, że w grudniu 2003 r. poprzez postawienie znaku drogowego zostali pozbawieni jedynej drogi dojazdowej do własnej nieruchomości, wskutek dokonanego podziału sąsiedniej nieruchomości. Dodali, że nie byli stroną postępowania zakończonego podziałem tej nieruchomości. Wnieśli o rozpoznanie sprawy oraz o ocenę decyzji Urzędu Rejonowego w Gliwicach zatwierdzającej podział działki nr [...], z której wydzielono działkę nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że osoba nie będąca właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości nie może być stroną postępowania, ani przeciwdziałać zatwierdzeniu przedłożonego projektu podziału. Z uwagi na powyższe organ uznał, że ze względu na brak przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, uzasadniona jest odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta P. Wobec złożenia pisma wyrażającego niezadowolenie z powyższego rozstrzygnięcia, Kolegium uznało go za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i ponownie analizując sprawę, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podmiotami postępowania podziałowego są jedynie właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, którzy są władni dysponować swoją nieruchomością w ramach przysługującego im prawa. Interesu prawnego w postępowaniu o podział nieruchomości nie mają właściciele nieruchomości sąsiednich. Stąd też brak przymiotu strony w takim postępowaniu uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia 14 września 2014 r. L. i M. B., powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I OSK 91/09 wnieśli o rozpatrzenie sprawy oraz ocenę skargi na decyzję Urzędu Rejonowego w Gliwicach zatwierdzającej podział działki nr [...]. Wobec nieprecyzyjnych sformułowań powyższego pisma, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało pismem z dnia 30 stycznia 2015 r. do sprecyzowania żądania. W piśmie z dnia 6 lutego 2015 r. L. i M. B. wyjaśnili, że na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2004 r. i z [...] sierpnia 2004 r. Podnieśli, że odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego w 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że odmowa wszczęcia nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Obowiązujące w dniu podziału przedmiotowej nieruchomości przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (art. 10) nie stanowiły kto expressis verbis jest stroną postępowania podziałowego. Nie istniały też inne przepisy, które wprost określałyby, kogo uznawać za stronę takiego postępowania. Organ dalej wskazał, że w 2004 r., kiedy wydane zostały kwestionowane decyzje Kolegium, ustalenie interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 10 ustawy z 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu następowało na podstawie interpretacji przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stanowiska orzecznictwa sądowoadministracyjnego. Dominujący był pogląd, że właściciel nieruchomości przylegającej bezpośrednio do nieruchomości podlegającej podziałowi (na podstawie wymienionego powyżej art. 10 ustawy) nie jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Podana przez skarżących inna interpretacja - przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2009 r., sygn. akt I OSK 91/09 nie może decydować o rażącym naruszeniu prawa w wymienionych i kwestionowanych decyzjach Kolegium. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpoznaniu wniosku L. i M. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu Kolegium powtórzyło argumentację zaprezentowaną w decyzji pierwszoinstancyjnej, podkreślając, że nie wystąpiły nowe okoliczności, mogące wpłynąć na zmianę zaprezentowanego stanowiska. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem L. B. i M. B. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając naruszenie art. 5, art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., a także art. 24 § 1 pkt 1 i art. 27 § 1a oraz art. 28 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 2, art. 32 ust. 1 i ust. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę za niezasadne uznał twierdzenia skarżących, że organ rażąco naruszył przepisy postępowania. Sąd podkreślił przy tym, że przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I OSK 91/09 jest tylko jedną z wielu interpretacji problemu. Naruszenie tej wykładni nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Nie stanowi bowiem rażącego naruszenia prawa wybranie jednej z rozbieżnych wykładni przepisu prawa, która później uznana została za nieprawidłową, a odwoływanie się przez skarżących do wskazywanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego to przywoływanie tylko jednej z interpretacji przepisów prawa. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1a k.p.a. Sąd uznał wprawdzie, że kwestionowane przez skarżących decyzje z dnia [...] lipca 2004 r. i z dnia [...] sierpnia 2004 r. wydane zostały w identycznym składzie orzekającym, to jednak nie oznacza, że złamane zostały powyższe przepisy, a tym samym zostało rażąco naruszone prawo. W 2004 r. obowiązywało inne brzmienie art. 24 § 1 pkt 5, a art. 27 § 1a wprowadzony został do Kodeksu ustawą z 2009 r. Zmiana brzmienia tych przepisów nastąpiła w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt P 57/07, w którym uznano, że "art. 24 § 1 pkt 5 związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a.) w zakresie, w jaki nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 78 Konstytucji RP". I chociaż już wcześniej w uchwale 7 sędziów z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 24 §1 pkt 5 w zw. z art. 27 §1 zdanie pierwsze k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a., to także w tym przypadku rozstrzygnięcie to przyjęto później niż wydane zostały decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, których stwierdzenia nieważności domagali się skarżący. Nie może zatem w takim przypadku być mowy o rażącym naruszeniu prawa przy uch wydaniu. Ponadto zwrócono uwagę, że decyzje podlegające kontroli w niniejszym postępowaniu wydane zostały w różnych składach osobowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli L. B. i M. B., zarzucając naruszenie: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem mającej istotny wpływ na wynik sprawy okoliczności, że podział nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie przed podziałem jako działka nr [...], k.m. [...] obr. [...] o pow. [...]ha stanowiącej własność Gminy Miasta P. ujawnionej ówcześnie w KW nr [...] w celu utworzenia działek budowlanych pod istniejącymi budynkami w związku z planowaną sprzedażą lokali następczo pozbawia mocodawców jako właściciela uprzednio istniejącego dostępu do drogi publicznej ich nieruchomości zabudowanej lokalem usługowym, położonym na działce sąsiedniej nr [...] wcześniej oddanej w użytkowanie wieczyste; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów działką nr [...] na k.m. [...] obrębu [...] przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem nie przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości; 4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmowę moim mandantom przyznania przymiot strony w postępowaniu o zatwierdzeniu projektu podziału opracowanego przez geodetę uprawnionego E. S., stanowiącego integralną część decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. wydaną przez Kierownika Oddziału Geodezji - zatwierdzającą podział nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania. Ze względu na przytoczone podstawy skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie skarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1, art. 176 i 174 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, nie mając uprawnień do uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę, czy formułowanej na ich poparcie argumentacji. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych wymogów skargi kasacyjnej. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie i w jaki sposób. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - także wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne. Związanie bowiem sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, iż nie może on zastępować strony i precyzować, czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przypomnieć należy, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz poprzedzającej jej decyzji tego samego organu z dnia [...] lipca 2004 r., którą odmówiono skarżącym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Gliwicach z dnia [...] grudnia 1994 r. zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...] stanowiącej własność Gminy Miasta P. na działki: nr [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji z 2004 r. wskazano, że powodem odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej z 1994 r. było ustalenie, iż skarżącym nie przysługuje legitymacja strony, albowiem skarżący nie są właścicielami, ani użytkownikami wieczystymi działki, która była przedmiotem podziału. Tak więc przedmiot obecnego postępowania dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji z 2004 r., a nie decyzji podziałowej z [...] grudnia 1994 r. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a. sprostował w zaskarżonym wyroku przedmiot postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zatem mieć na uwadze nie tylko fakt, że przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd I instancji była decyzja wydana w postępowaniu nadzorczym, a nie w postępowaniu zwykłym, to dodatkowo to postępowanie nadzorcze dotyczyło decyzji, która również wydana została w postępowaniu nadzorczym. Stąd też, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z 2004 r., którą odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. z powodu braku przymiotu strony przez skarżących, należało przede wszystkim zbadać, czy decyzja z 2004 r. nie jest obarczona jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności z pkt 2. Mając na uwadze, charakter postępowania nadzorczego, a także istotę sporu w przedmiotowej sprawie, która dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy organ w 2004 r. prawidłowo ustalił, że skarżący nie mają legitymacji strony, podstawowe znaczenie mają zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem to z przepisów prawa materialnego, właściwych dla danej sprawy powinien wynikać interes prawny strony. Natomiast w zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano w pkt 3 na naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną jego wykładnię polegająca na uznaniu, że grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem nie przechodzą na własność gminy, zaś w pkt 4 wskazano na naruszenie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania skarżącym przymiotu strony w postępowaniu podziałowym. Sformułowane zarzuty są niezasadne. W pierwszej kolejności przypomnieć należy treść powołanego art. 10 ust. 5 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. Zgodnie z art. 10 ust. 1 Podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zaś powołany ust. 5 ma następującą treść: "Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości". Wskazany art. 10 ust. 5 ustawy nie tylko, że nie został naruszony, ale w przedmiotowej sprawie nie mógł być naruszony, albowiem nie miał zastosowania. Przepis ten mógł mieć zastosowanie tylko wtedy gdy wniosek o podział nieruchomości pochodził od właściciela nieruchomości, ale tym właścicielem nie była gmina. Natomiast w niniejszej sprawie Gmina Miasta P. jako właściciel działki nr [...] wystąpiła o jej podział, stąd też art. 10 ust. 5 nie miał zastosowania, a tym samym nie mógł być naruszony. Bezzasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a., który zawiera ogólną definicję strony, aby w konkretnej sprawie można było ustalić, komu przysługuje legitymacja strony należy wskazać stosowny przepis materialnoprawny, z którego wynika interes prawny strony w powiązaniu z art. 28 k.p.a., a w przypadku postępowania nadzorczego dodatkowo wykazać, że została spełniona przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stąd też zarzut ograniczający się do naruszenia art. 28 k.p.a. bez powiązania go ze stosownym przepisem materialnoprawnym, z którego można by wywieść interes prawny skarżących nie mógł być uwzględniony. Bezzasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Sformułowany w pkt 1 zarzut dotyczy naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art.107 § 3 k.p.a. przez błędną ich wykładnię polegającą na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego z pominięciem istotnej okoliczności, iż podział nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta P., pozbawił skarżących dostępu do drogi publicznej jest niezasadny. Po pierwsze należy wskazać, że podstawa kasacyjna zawarta w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. została sformułowana jako naruszenie przepisów postępowania, jeżeli to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a błędna wykładania to jedna z form naruszenia prawa materialnego o czym stanowi pkt 1 art. 174 p.p.s.a. Po drugie w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, albowiem stan faktyczny sprawy był bezsporny i nie był przedmiotem ustaleń w aktualnym postępowaniu. Po trzecie zaś podnoszona przez skarżących okoliczność faktyczna, iż podział działki stanowiącej własność Gminy Miasta P. pozbawił ich dostępu do drogi publicznej jest o tyle niezasadna, że decyzja podziałowa nie wpływa na dostęp skarżących kasacyjnie do drogi publicznej. Zaś ewentualne ograniczenia, czy też utrudnienia w dostępie do drogi publicznej mogą wynikać z przyjętej na tym terenie organizacji ruch drogowego. Odnosząc się do drugiego zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania, a sformułowanego w pkt 2, tj. naruszenia art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, należy stwierdzić, że tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony. Jak podnoszono wyżej odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, aby sformułować i uzasadnić tezę, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy równocześnie wskazać stosowany dla danej sprawy przepis materialnoprawny, który został rażąco naruszony. Wymogu tego nie spełnia powiązanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Oba powołane przepisy zawierają ogólne normy wskazujące czy to na podstawę kasacyjną, czy też na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i same przez się nie mogą stanowić podstawy uwzględnienia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowane zarzuty są niezasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna została oddalona.