I OSK 1406/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K., D. K. i M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1392/16 w sprawie ze skargi K. K., D. K. i M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 1392/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K., D. K. i M. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] lipca 2016 r., nr [...], o utrzymaniu w mocy decyzji tego organu z [...] maja 2015 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lipca 1955 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z [...] kwietnia 1955 r., w części dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], tj. w zakresie działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 170 w zw. z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, przez brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej przez bezzasadne uznanie, że NSA w wyroku z 4 listopada 2010 r., sygn. 1 OSK 1133/10, przesądził w zakresie prawomocności materialnej, że wniosek dekretowy Z. N. i B. M. - kuratorów praw i majątku M. K. - nie był złożony przez osobę uprawnioną na gruncie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa (Dz.U. Nr 50 poz. 279), gdyż w sprawie o sygn. akt I OSK 1133/10 oraz niniejszej mamy do czynienia z tym samym wnioskiem, który był podstawą wszczęcia postępowania dekretowego zakończonego decyzjami Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lipca 1955 r. oraz Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1955 r., we właściwych dla sprawy częściach nieruchomości warszawskiej podczas, gdy: - stan związania orzeczeniem ograniczony jest wyłącznie do sentencji orzeczenia NSA z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10, na podstawie której oddalono skargę kasacyjną Muzeum [...] od wyroku WSA w Warszawie z 17 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 921/09, jako nie zawierającej usprawiedliwionych podstaw, oddalającego skargę od decyzji (nadzorczej), stwierdzającej nieważność decyzji dekretowych jako wydanych z rażącym naruszaniem art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego(tak też: wyrok NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2537/14 i wyrok NSA z 7 kwietnia 2017 r., sygn. aktI OSK 809/17), - Muzeum [...] zarzucało wyrokowi WSA w Warszawie z 17 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 921/09, w skardze kasacyjnej wyłącznie naruszenie art. 7 ust. 2 dekret warszawskiego, a zatem stosownie do art. 183 § 1 ppsa nie było przedmiotem rozstrzygnięcia naruszenie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, zaś uzasadnienie w tym zakresie wyroku NSA w sprawie sygn. akt I OSK 1133/10, poczynione było poza roztrząsaniem zarzutów skargi kasacyjnej, Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż WSA w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi od zaskarżonej decyzji administracyjnej z uwagi na związanie organu nadzorczego prawomocnym orzeczeniem wydanym przez NSA w wyroku z 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1133/10, w zakresie skuteczności złożenia wniosku dekretowego na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego; 2. art. 145 pkt 1 lit c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 157 § 1 kpa, przez pominięcie całokształtu okoliczności sprawy oraz brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej przez bezzasadne uznanie, że organ nadzorczy w odniesieniu do skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratorów Z. N. i B. M. dla praw i majątku nieobecnej M. K. był zobowiązany podzielić stanowisko NSA wyrażone w wyroku o sygn. akt I OSK 1133/10, gdyż w przeciwnym wypadku dokonałby incydentalnego odejścia od utrwalonego stanowiska interpretacyjnego mające swe źródło w najwyższym organie sądowym, co prowadziłoby do naruszenia art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) oraz naruszyłby konstytucyjną zasadę pewności prawa - art. 2 Konstytucji RP, podczas gdy stanowisko zawarte w wyroku NSA sygn. akt I OSK 1133/10 dotyczące braku skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratorów Z. N. i B. M. dla praw i majątku nieobecnej M. K. ustanowionych prawomocnym orzeczeniem, w dacie kiedy M. K. nie żyła, nie zostało następnie podzielone, w innych postępowaniach przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jako wiążące w sprawie stanowisko interpretacyjne (wyrok NSA z 25 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 2537/14, i wyrok NSA z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 809/17) oraz pozostaje w sprzeczności z ugruntowaną linią orzecznictwa Sądu Najwyższego (orzeczenie SN z 8 marca 1957 r., sygn. akt III CR 179/57, postanowienie SN z 13 czerwca 1995 r., sygn. akt II CRN 53/95, postanowienie SN z 16 czerwca 2004 r., sygn. akt I CZ 40/04, postanowienie SN z 21 października 2015 r., sygn. akt III CZ 47/15), a zatem nie są zasadne twierdzenia, że zapatrywanie wyrażone w wyroku sygn. akt I OSK 1133/10 stanowi utrwalone stanowisko interpretacyjne mające swe źródło w najwyższym organie sądowym, od którego nie mógł odstąpić organ nadzorczy przy wydawaniu decyzji. Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż WSA w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi od zaskarżonej decyzji administracyjnej z uwagi na bezzasadne przyjęcie, że organ nadzorczy - oceniając decyzje dekretowe - był zobowiązany do uwzględnienia stanowiska odnośnie braku skuteczności złożenia wniosku dekretowego zaprezentowanego w wyroku NSA sygn. akt I OSK 1133/10, z uwagi na pewność prawa, oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości mające swe źródło w najwyższym organie sądowym, tj. rozstrzygnięciu Naczelnego Sądu Administracyjnego. 3. art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ppsa - brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli w trybie instancyjnym, z uwagi na brak wskazania przyczyn dla których sąd administracyjny w sposób bezkrytyczny podzielił motywy wyrażone w uzasadnieniu wyroku NSA z 4 listopada 2010 r, sygn. akt I OSK 1133/10, a jednoczenie zaniechał ustosunkowania się do zarzutów stawianych kontrolowanej decyzji przez skarżących, którzy odwołując się do wykładni prawnej zawartej w jednolitej i ugruntowanej linii orzecznictwa sądów powszechnych (orzeczenie SN z 8 marca 1957 r., sygn. akt III CR 179/57, postanowienie SN z 13 czerwca 1995 r., sygn. akt II CRN 53/95, postanowienie SN z 16 czerwca 2004 r., sygn. akt I CZ 40/04, postanowienie SN z 21 października 2015 r., sygn. akt III CZ 47/15) wskazywali, że wniosek dekretowy złożony przez adwokata B. M., ustanowionego kuratorem dla nieobecnej M. K., z uwagi na jej śmierć przed złożeniem tego wniosku, należy ocenić jako złożony również na rzecz następców prawnych M. K. i w tym zakresie oceniać jego skuteczność, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. 4. art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 ppsa oraz w zw. z art. 157 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, przez pominięcie całokształtu okoliczności sprawy oraz brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem, przez akceptację braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dopuszczalnego w ramach postępowania nadzorczego w zakresie ustalenia jakie czynności podejmował w dacie złożenia wniosku dekretowego oraz po tym terminie adwokat B. M. oraz adwokat Z. N. w imieniu nieobecnej M. K., w szczególności czy kuratorzy mieli świadomość śmierci M. K. w dacie złożenia wniosku dekretowego jak również ustalenia jakie były przyczyny odwołania kurateli nieobecnej M. K. na wniosek Prezydium Rady Narodowej, a w konsekwencji całkowity brak przeprowadzenia dopuszczalnego w postępowaniu nadzorczym postępowania wyjaśniającego istotnego dla oceny skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratorów praw i majątku dla nieobecnej M. K. ustanowionych prawomocnym orzeczeniem, w dacie kiedy M. K. nie żyła, również na rzecz następców prawnych M. K. 5. art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 133 § 1 ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 kpa w zw. z art. 2 § 3 w zw. z art. 189 kpc w zw. z art. 153 Kodeksu Postępowania Cywilnego z dnia 29 listopada 1930 r. (Dz.U Nr 83, poz. 652) oraz art. 58 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. prawo opiekuńcze (Dz.U. Nr 20, poz. 135) w zw. z art. 365 § 1 kpc, przez pominięcie całokształtu okoliczności sprawy oraz brak należytej kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej pod względem jej zgodności z prawem, polegające na zaniechaniu zawieszenia postępowania nadzorczego do czasu wyjaśnienia przez sąd cywilny skuteczności złożenia wniosku dekretowego przez kuratorów dla nieobecnej M. K., w imieniu następców prawnych M. K., w zakresie nieruchomości hipotecznej gruntu "[...]" ozn. Hip Nr [...], w sytuacji gdy w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ujawnił się istotny spór dotyczący skuteczności czynności cywilnoprawnej dokonanej przez kuratora praw i majątku dla nieobecnej M. K. polegający na złożeniu wniosku dekretowego w dacie gdy nieobecna już nie żyła, którego rozstrzygnięcie było niezbędne do dalszego prawidłowego prowadzenia postępowania nadzorczego oraz prawidłowego rozstrzygnięcia, a które to uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż organ administracji oparł swoje rozstrzygnięcie na stanowisku wyrażonym w wyroku NSA sygn. akt I OSK 1133/10, z całkowitym pominięciem ugruntowanego stanowiska sądów powszechnych uprawnionych do oceny skutków cywilnoprawnych (orzeczenie SN z 8 marca 1957 r., sygn. akt III CR 179/57, postanowienie SN z 13 czerwca 1995 r., sygn. akt II CRN 53/95, postanowienie SN z 16 czerwca 2004 r., sygn. akt I CZ 40/04). W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 w zw. z art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu warszawskiego w zw. z art. 153 Kodeksu Postępowania Cywilnego z dnia 29 listopada 1930 r. oraz art. 3 § 1 dekretu z dnia 8 października 1946 r. prawo spadkowe (Dz.U. Nr 60. poz. 328) w zw. z art. 25 i art. 58 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. prawo opiekuńcze (Dz.U. Nr 20 poz. 135) w zw. z art. 36 w zw. z art. 40 Kodeksu Cywilnego Królestwa Polskiego z dnia 1 czerwca 1825 (Dziennik Praw Królestwa Polskiego 1985.10.41.3), przez niewłaściwe zastosowanie skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji dekretowych w wyniku bezzasadnego uznania, że organy rozpoznające wniosek dekretowy powinny były umorzyć postępowanie dekretowe, nie zaś wydawać merytoryczne rozstrzygnięcia odmawiające przyznania własności czasowej do gruntu "[...]", oznaczonej Hip. [...], na skutek rozpoznania wniosku dekretowego złożonego w dniu 16 lutego 1949 r. przez kuratora dla nieobecnej M. K., gdyż wniosek pochodzący od kuratorów dla nieobecnej M. K., która zmarła kilka lat wcześniej - nie wywołuje skutków prawnych, podczas gdy prawidłowa subsumpcja okoliczności sprawy i prawidłowe zastosowanie tych przepisów, prowadzi do uznania, że wniosek dekretowy skutecznie został zgłoszony przez kuratora spadku ustanowionego na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego przed datą śmierci osoby nieobecnej, w sytuacji gdy w dacie złożenia wniosku dekretowego kurator dla nieobecnej nie miał świadomości, że M. K. nie żyje, nie był odwołany na podstawie prawomocnego orzeczenia sądowego, a nadto w sytuacji gdy wniosek dekretowy został rozpoznany merytorycznie w dniu [...] kwietnia 1955 r., gdyż ani organy rozpoznające wniosek dekretowy ani kurator dla nieobecnej M. K. nie mieli świadomości jej śmierci. 2. art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego w zw. z art. 153 Kodeksu Postępowania Cywilnego z dnia 29 listopada 1930 r. oraz art. 58 dekretu z dnia 14 maja 1946 r. prawo opiekuńcze w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 26, poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r. N 61, poz. 284) przez niezgodną z zasadną proporcjonalności oraz zasadą ochrony własności błędną wykładnię skutków prawnych złożenia w imieniu spadkobierców M. K. wniosku dekretowego przez kuratorów dla nieobecnej M. K., która zmarła kilka lat przed złożeniem tego wniosku, a w konsekwencji bezzasadne pozbawienie skarżących - jako następców prawnych spadkobierców M. K. - prawnie uzasadnionego oczekiwania, uzyskania efektywnego przysporzenia wynikającego ze skutecznego złożenia wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości "[...]", oznaczonej Hip. [...]. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku. W piśmie procesowym z 13 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżących kasacyjnie przedstawił: - sprostowanie oczywistych omyłek w skardze kasacyjnej, - uzupełnienie argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania wraz z uzasadnieniem, - wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z [...] lipca 2019 r., sygn. akt [...]dotyczącego eksmisji Muzeum [...] z budynku [...] oraz z pozwu z 18 kwietnia 2013 r. dotyczącego tej eksmisji, - wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o wydanie odrębnej od gruntu nieruchomości budynkowej, tj. [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Sąd I instancji nie zastosował - powołanego w sprostowanych zarzutach skargi kasacyjnej - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, lecz wydał wyrok na podstawie art. 151 ppsa. Nie mógł więc naruszyć przepisu postępowania, którego nie stosował, co w konsekwencji wyklucza dopuszczalność oceny naruszenia tego przepisu w powiązaniu z innymi przepisami prawa w sposób wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej. W skardze tej nie wskazano natomiast, aby doszło do naruszenia, zastosowanego w zaskarżonym wyroku, art. 151 ppsa w jakimkolwiek powiązaniu z innymi przepisami prawa. Również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego – wskazanych w skardze kasacyjnej – nie zasługują na uwzględnienie. W postanowieniu z [...] kwietnia 1943 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w W. orzekł o ustanowieniu kuratorami adwokata Z. N. i B. M. dla M. K., jako osoby nieobecnej, nieznanej z miejsca pobytu. Wniosek o ustanowienie prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej składany na podstawie przepisów dekretu warszawskiego inicjował postępowanie administracyjne, dlatego powołane wyżej postanowienie stanowiło urzędowy dokument w tym postępowaniu uprawniający do działania ustanowionych kuratorów tylko w takim zakresie i charakterze, jaki wynikał z tego dokumentu. W postępowaniu administracyjnym nie ma bowiem podstaw prawnych – przy braku dowodów przeciwnych – do traktowania dokumentu urzędowego za dowód innych okoliczności, aniżeli okoliczności w nim stwierdzone. Postanowienie z [...] kwietnia 1943 r., sygn. akt [...], wydane zostało w chwili, gdy M. K. żyła, ale wniosek dekretowy został złożony w chwili, gdy już nie żyła. Składający ten wniosek działali w charakterze kuratorów osoby żyjącej, ale nieznanej z miejsca pobytu. Ich umocowanie do działania w charakterze kuratorów nie obejmowało zatem w procedurze administracyjnej reprezentacji spadkobierców albo nieobjętego spadku. Wniosek kuratorów złożony dopiero po śmierci osoby, dla reprezentacji której zostali ustanowieni, nie mógł więc być uznany za skutecznie wszczynający administracyjne postępowanie dekretowe, skoro nie pochodził od osób właściwie umocowanych do działania w procedurze administracyjnej. Umocowanie wynikające z postanowienia z [...] kwietnia 1943 r., sygn. akt [...], nie obejmowało bowiem dopuszczalności podejmowania czynności w procedurze administracyjnej w imieniu osoby, która w chwili podejmowania tych czynności już nie żyła. Przedstawione w skardze kasacyjnej i piśmie uzupełniającym argumenty dotyczące skutków prawnych ustanowienia kuratora dla osoby nieznanej z miejsca pobytu w sferze prawa cywilnego nie mają znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ jej przedmiotem jest wyłącznie ocena, czy postanowienie z [...] kwietnia 1943 r., sygn. akt [...], mogło być uznane za dokument urzędowy uprawniający do działania w postępowaniu administracyjnym w charakterze kuratora innych osób lub o innym charakterze i zakresie działania, aniżeli osoba, charakter i zakres umocowania określony w tym postanowieniu. Zwrócił na to uwagę także Sąd Apelacyjny w wyroku z [...] lipca 2019 r., sygn. akt [...] – przedłożonym przy piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną – wskazując, że inny jest cel postępowania administracyjnego, w którym wniosek jest rozpoznawany, a inny jest cel postępowania cywilnego. W konsekwencji przedstawionej powyżej oceny brak było także podstaw do zawieszenia postępowania kasacyjnego. Zgodnie bowiem z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa - wskazanym w piśmie pełnomocnika skarżących kasacyjnie z 13 stycznia 2020 r. - sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sądu powszechnego w sprawie o wydanie odrębnej nieruchomości budynkowej nie stanowi zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej. Nawet bowiem, cytowany przez pełnomocnika skarżących, Sąd Apelacyjny w W. w uzasadnieniu wyroku z [...] lipca 2019 r. sygn. akt [...], wskazał m.in., że cyt.: "inny jest cel postępowania administracyjnego, w którym wniosek dekretowy jest rozpoznawany, a inny jest cel postępowania cywilnego, w którym skutecznie złożony wniosek dekretowy ma stanowić podstawę rozstrzygnięcia o prawie własności budynków. Wprawdzie w postępowaniu administracyjnym kwestia, tego czy wniosek dekretowy został skutecznie wniesiony, może zostać ostatecznie rozstrzygnięta, a zagadnienie to, w zależności od rodzaju rozstrzygnięcia organu administracji i jego podstaw, może wiązać sąd powszechny, lecz dopóki trwa postępowanie administracyjne, w kognicji sądu powszechnego rozpoznającego sprawę cywilną mieści się ustalenie przysługiwania powodom prawa własności budynków objętych wnioskiem dekretowym.". Nawet więc Sąd Apelacyjny w W. podkreślił, że wiążący charakter co do skuteczności złożenia wniosku dekretowego może mieć rozstrzygnięcie organu administracji. Natomiast właściwość sądu powszechnego w tym zakresie została wywiedziona przez Sąd Apelacyjny w W. tylko na potrzeby postępowania, w którym Sąd ten orzekał, i z faktu niezakończenia postępowania administracyjnego w owym czasie co do ustalenia prawa do gruntu nieruchomości warszawskiej (postępowanie dekretowe). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.