I OSK 1340/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 18 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. i K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1494/20 w sprawie ze skargi A.K. i K.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 18 września 2020 r. nr NWXIV.7581.3.12.2020 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Gl 1494/20 (dalej wyrok II SA/Gl 1494/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.K. i K.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z 18 września 2020 r. nr NWXIV.7581.3.12.2020 w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości (k. 52, 103-114 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiedli A.K. i K.K. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowani przez adw. H.U., zaskarżając wyrok II SA/Gl 1494/20 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie prawa materialnego - art. 136 ust. 2 i 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 229 [ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65, zm. poz. 284 i 782) - uw. NSA, dalej] ugn przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wyrażeniu stanowiska, że ustanowienie prawa nieodpłatnego użytkowania stanowi przesłankę odmowy zwrotu nieruchomości. Skarżący kasacyjnie wnieśli o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; zasądzenie na ich rzecz [zwrotu] kosztów postępowania według norm przepisanych; rozpoznanie skargi kasacyjne na rozprawie (k. 123-125, 134 akt sądowych). Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zażądali przeprowadzenia rozprawy. W rezultacie, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na rozprawie (art. 182 § 2 a contrario ppsa). Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 ppsa). Skarżący kasacyjnie, mimo że podnieśli: "zarzucam w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa naruszenie", ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie wskazali żadnego wzorca kontroli (ani normy odniesienia, ani normy dopełnienia), spełniającego wymogi drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 ppsa). Skoro skarżący kasacyjnie nie postawili zarzutu błędnej akceptacji zaskarżonym wyrokiem stanu faktycznego, ustalonego przez Wojewodę Śląskiego (dalej Wojewoda), to ów stan faktyczny jest dla Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążący. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 ppsa i jako taka nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości (art. 136 ust. 1 ugn). W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części (art. 136 ust. 2 ugn). Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ gospodarujący zasobem nieruchomości. Warunkiem zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140 (art. 136 ust. 3 ugn). Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 ugn). Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej (art. 229 ugn). Do przyjęcia, że roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje zgodnie z art. 229 ugn, niezbędne jest łączne spełnienie 3 przesłanek: 1. nieruchomość została sprzedana lub ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego; 2. sprzedaż nieruchomości lub ustanowienie użytkowania wieczystego nastąpiło przed dniem 1 stycznia 1998 r.; 3. prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego zostało wpisane do księgi wieczystej (wyrok WSA w Warszawie z 6.3.2008 r. I SA/Wa 32/08, akceptowany przez A. Prusaczyka w: J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 1330, nb 4). Wskazane przesłanki muszą nastąpić przed dniem 1 stycznia 1998 r. Decydujące znaczenie dla określenia daty ujawnienia prawa należy przydać dacie skutecznego złożenia wniosku w tej sprawie. Nieistotne z tego punktu widzenia jest to, że wpis prawa własności ma znaczenie deklaratoryjne (z wyjątkiem ustanowienia odrębnej własności lokalu), a wpis użytkowania wieczystego ma charakter konstytutywny. Kluczowe znaczenie ma fakt ujawnienia prawa w księdze wieczystej (przez wpis), a nie tylko nabycie tego prawa. W obu przypadkach dla oceny, kiedy wpis ujawniono w księdze wieczystej, decydujące znaczenie ma chwila złożenia wniosku w tej sprawie, gdyż - stosownie do art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm., dalej kwh) - wpis w księdze wieczystej ma moc wsteczną od chwili złożenia wniosku o dokonanie wpisu (uchwała Sądu Najwyższego z 21.5.2002 r. III CZP 29/02, OSNC 2003/6/76 z glosą aprobującą E. Pietrewicz, Rejent 2004/6/s. 112; S. Rudnicki, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece. Przepisy o postępowaniu w sprawach wieczystoksięgowych. Komentarz. LexisNexis 2010 r., s. 166-177, uw. 2 do art. 29 kwh; wyroki NSA z: 29.5.2002 r. I SA 2683/00; 20.3. 2001 r. I SA 2341/99, akceptowane przez A. Prusaczyka - op. cit. s. 1326, nb 1). Rozwiązanie przyjęte w art. 29 kwh pozwala na uniezależnienie powstania skutków wpisu w księdze wieczystej od chwili rozpoznania wniosku o wpis przez sąd wieczystoksięgowy, a więc od okoliczności, na które uczestnicy postępowania nie mają wpływu (B. Swaczyna w: red. J. Pisuliński, Księgi wieczyste i hipoteka. Komentarz, LexisNexis 2014, s. 449-450, uw. 1). Zgodnie z art. 229 ugn, roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ugn (zwrotu wywłaszczonej nieruchomości na rzecz byłego właściciela) nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (dnia 1 stycznia 1998 r. - art. 242 ugn) nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Przepis ten zawiera, tzw. negatywną przesłankę zwrotową, przeszkodę w zwrocie nieruchomości, której ustalenie winno prowadzić do odmowy zwrotu nieruchomości (T. Woś, Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot, Warszawa 2007, s. 284). Ustalenie przez organ administracji istnienia przesłanki z art. 229 ugn powoduje brak możliwości merytorycznego orzekania o zwrocie nieruchomości. W okolicznościach objętych hipotezą art. 229 ugn nie dochodzi do merytorycznego (co do istoty) rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, w celu ochrony osób trzecich, które nabyły własność wywłaszczonej nieruchomości lub stały się jej użytkownikami wieczystymi. Art. 229 ugn ma na celu ochronę praw podmiotów, które w dobrej wierze uzyskały prawo użytkowania wieczystego lub prawo własności nieruchomości. Stanowi on równocześnie przeszkodę do skutecznego domagania się zwrotu nieruchomości (teza nr 1, 2 wyroku NSA z 30.3.2010 r. I OSK 679/09, Lex 595463). W wyroku z 30.1.2007 r. I OSK 386/06 NSA stwierdził, że jeśli przed dniem 1 stycznia 1998 r. rozporządzono wywłaszczoną nieruchomością w sposób określony w art. 229 ugn i fakt ten został ujawniony w księdze wieczystej, to roszczenie o zwrot tej nieruchomości nie przysługuje byłemu właścicielowi - następcy prawnemu - choćby spełnione były przesłanki do zwrotu wynikające z art. 136 w zw. z art. 137 ugn. Spełnienie w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki ustalonej w art. 229 ugn stanowi o negatywnym rezultacie postępowania zwrotowego, co wyklucza dalsze merytoryczne badanie wniosku, zwłaszcza w zakresie, w jakim art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 ugn wiąże możliwość zwrotu nieruchomości z ustaleniem jej zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (wyroki NSA z: 28.7.2009 r. I OSK 648/08, Lex 552324; 7.10.2010 r. I OSK 1673/09, Lex 745124; 21.6.2012 r. I OSK 979/11, Lex 1218906; 17.9.2014 r. I OSK 330/13; 4.10.2013 r. I OSK 840/12; 11.7.2018 r. I OSK 2044/16; 25.7.2018 r. I OSK 2283/16, cbosa). Zawarte w art. 229 ugn wyłączenie możliwości dochodzenia roszczenia z art. 136 ust. 3 ugn stanowi samodzielną, negatywną przesłankę zwrotu nieruchomości. Organy administracji publicznej są zwolnione w takim wypadku od obowiązku zbadania, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, skoro uwzględnienie roszczenia jest niemożliwe z uwagi na realizację przesłanek z art. 229 ugn (wyrok WSA w Krakowie z 28.4.2008 r. II SA/Kr 50/08, aprobowany przez A. Prusaczyka - op. cit., s. 1330-1331, nb 4-6). Zaistnienie sytuacji określonej w art. 229 ugn wyklucza dopuszczalność rozważania, czy nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia (M. Wolanin - op. cit., s. 932, nb 41). Tak właśnie sytuacja zaistniała w kontrolowanej sprawie. Źródłem konstytucyjnego prawa do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, na której nie zrealizowano celu wywłaszczenia, jest art. 64 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28, poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200, poz. 1471, z 2009 r. nr 114, poz. 946 (punkt 3.3.1 uzasadnienia wyroku z 14.7.2015 r. SK 26/14, OTK-A 2015/ 7/101). Z uwagi na intertemporalny charakter przepisu art. 229 odnosi się do stanów, jakie istniały w dniu 1 stycznia 1998 r. (dniu wejścia w życie ugn; wyrok NSA z 10.5.2017 r. I OSK 870/16, Lex 2325428). Ratio legis tego unormowania stanowi ochrona osób trzecich, które nabyły od Skarbu Państwa lub gmin własność lub prawo użytkowania wieczystego nieruchomości wywłaszczonych do 31 grudnia 1997 r. (G. Bieniek, aktualizacja G. Matusik, M. Gdesz w: red. S. Kalus; G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 1064, uw. 1). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie niniejszym pogląd ten w pełni aprobuje. Nabycie prawa własności bądź użytkowania wieczystego nieruchomości wywłaszczonych do 31 grudnia 1997 r. przez osoby trzecie w warunkach opisanych w art. 229 ugn chronione jest na podstawie art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Roszczenie, o którym mowa w art. 136 ust. 3 ugn, ma cywilnoprawny charakter. Realizacja tego roszczenia - przeniesienie własności nieruchomości ze Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z powrotem na wywłaszczonego właściciela lub na jego następcę - następuje w drodze postępowania administracyjnego. Ostateczna decyzja o zwrocie nieruchomości ma charakter konstytutywny, wywołuje skutek rzeczowy w postaci przejścia prawa własności na poprzedniego właściciela i stanowi podstawę wpisu w księdze wieczystej. Z tych względów postępowanie administracyjne może się toczyć, jeśli istnieje niebudzący wątpliwości stan prawny, z którego wynika, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest właścicielem nieruchomości (uchwała Sądu Najwyższego z 18.4.1996 r. III CZP 29/96, OSNC 1996/7-8/102). Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 ugn, przysługuje wyłącznie przeciwko Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego. Tym samym, brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie zobowiązanego podmiotu publicznoprawnego oznacza brak podstaw do orzeczenia o zwrocie, ponieważ decyzja taka byłaby niewykonalna, zgodnie z zasadą "nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet". Oznacza to, że nie ma znaczenia prawnego pominięcie w art. 136 ugn, jako przesłanki zwrotu nieruchomości, stwierdzenia, że Skarb Państwa (jednostka samorządu terytorialnego) jest aktualnie (nadal) właścicielem nieruchomości. W niniejszej sprawie aktem notarialnym z 1 marca 1988 r. Rep. A nr [...] D.K., A.K. i K.K. zbyli na rzecz Skarbu Państwa - Rejonowej Dyrekcji Inwestycji w R. nieruchomość położoną w R., stanowiącą działki nr [...] i [...] (kw [...]). Podstawą nabycia była decyzja Urzędu Miejskiego w R. - Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego z 11 listopada 1982 r. nr UA 8333/32/82 zatwierdzająca plan realizacyjny budowy Szpitala Miejskiego w R.’. W treści decyzji z 11 listopada 1982 r. zawarto wzmiankę, że przed zwarciem powołanego aktu notarialnego okręgowa Dyrekcja Miast i Osiedli Wiejskich w R. skierowała do współwłaścicieli ww. działek ofertę ich nabycia, wskazując, że są one niezbędne pod budowę Szpitala w R.’. Organ I instancji ustalił, że mocą decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach z 3 października 1985 r. nr G.II-5/MK/145/95/12/I/21 nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa opisana w księdze wieczystej nr [...], obejmująca - między innymi - działkę nr [...], przeszła z mocy prawa nieodpłatnie na własność Gminy R. Następnie, decyzją z 23 sierpnia 2000 r. Wojewoda stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. mienie Skarbu Państwa będące we władaniu Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr [...] w R. (SPZOZ) stało się mieniem Województwa Śląskiego. Wśród wymienionych działek nie ujęto działki nr [...], stanowiącej wówczas własność Gminy R. W wyniku zamiany nieruchomości dokonanej pomiędzy Województwem Śląskim a Gminą R. aktem notarialnym z 31 lipca 2001 r. Rep. A nr [...] Województwo Śląskie nabyło prawo własności do nieruchomości wpisanej w księdze wieczystej nr [...], oznaczonej, między innymi, jako działka nr [...]. Aktem notarialnym z 23 czerwca 2004 r. Rep. A nr [...] Województwo Śląskie ustanowiło na rzecz SPZOZ na czas nieoznaczony prawo nieodpłatnego użytkowania w stosunku do nieruchomości położonych w R., oznaczonych - między innymi - jako działki nr [...] i [...]. Decyzją z 22 czerwca 2020 r. nr M.6821.6.2018 organ I instancji, rozpoznawszy wniosek skarżących z 20 listopada 2018 r. o zwrot udziału w prawie własności działki nr [...], przejętej aktem notarialnym z 1 marca 1988 r. Rep. A nr [...], w związku z tym, że nigdy nie przystąpiono do realizacji celu, na który działka ta została przejęta, odmówił zwrotu na ich rzecz udziału w prawie własności nieruchomości stanowiącej dawnej działkę nr [...], obecnie wchodzącej w obszar działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], będącej własnością Województwa Śląskiego w użytkowaniu SPZOZ. Organ wskazał, że wprawdzie na działce nr [...] nie zreaIizowano celu, na jaki została przejęta, jednak ochrona praw jej nabywcy, tj. Województwa Śląskiego, które uzyskało prawo jej własności w drodze obrotu cywilnoprawnego - umowy zamiany zawartej 31 lipca 2001 r. - uniemożliwia jej zwrot na rzecz skarżących. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych trafnie uznał Sąd I instancji, że w chwili orzekania przez Prezydenta Miasta R. nieruchomość objęta wnioskiem o zwrot (działka ewidencyjna nr [...], która na skutek zmian geodezyjnych weszła w obszar działki nr [...]) znajdowała się w nieodpłatnym użytkowaniu SPZOZ - Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego nr [...] w R., co stanowiło zasadną podstawę do wydania decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości. Wystarczającą podstawą do odmowy zwrotu przedmiotowej nieruchomości był bowiem ich aktualny - na datę orzekania - stan prawny, uniemożliwiający pozytywne rozpatrzenie wniosku o zwrot. Umowa zamiany nieruchomości z 31 lipca 2001 r. skutkowała zmianą właściciela nieruchomości - w szczególności działki nr [...] (wraz z prawem własności innych wymienionych w umowie działek) – którą to umową cywilnoprawną Gmina Miasta R. przeniosła skutecznie na rzecz odrębnego podmiotu uczestniczącego w obrocie cywilnoprawnym - Województwa Śląskiego - prawo własności działki nr [...], w zamian za prawo własności innych działek. Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy (art. 603 kc w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy zamiany). Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży (art. 603 kc). Niemniej istotne jest, że skarżący zbyli na rzecz Skarbu Państwa - Rejonowej Dyrekcji Inwestycji w R. działki nr: [...] i [...] (kw [...]), co nastąpiło przed dniem 1 stycznia 1998 r., co wobec spełnienia przesłanki z art. 229 ugn, eliminuje zasadność roszczenia z art. 136 ust. 3 ugn. W tej sytuacji kwestia ustanowienia prawa nieodpłatnego użytkowania nie miała konstytutywnego znaczenia dla odmowy zwrotu nieruchomości. O ile umowa zamiany została zawarta na podstawie aktu notarialnego z 31 lipca 2001 r. (po 1 stycznia 1998 r.), o tyle zbycie przez skarżących spornej nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Rejonową Dyrekcję Inwestycji w R. nastąpiło w wyniku zawarcia aktu notarialnego z 1 marca 1988 r. (przed 1 stycznia 1998 r.). W niniejszej sprawie, wbrew argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, istotny był moment zbycia nieruchomości przez skarżących na rzecz Skarbu Państwa, który nastąpił przed 1 stycznia 1998 r., a nie fakt zamiany nieruchomości dokonanej pomiędzy Skarbem Państwa, a Województwem Śląskim, który nastąpił po 1 stycznia 1998 r. Tym samym, zarzut naruszenia art. 136 ust. 2 i 3 w zw. z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 229 ugn okazał się niezasadny. W konsekwencji, stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie stanowi jedynie polemikę z zaskarżonym wyrokiem stron nieusatysfakcjonowanych rozstrzygnięciem Sądu I instancji, które odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.