I OSK 1334/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: NSA Marek Stojanowski NSA Jolanta Rudnicka (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.K. i A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 2635/23 w sprawie ze skargi B.K. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 września 2023 r., nr KOC/3609/Ro/23 w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu oddala skargę kasacyjną.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE WYROKIEM Z 6 LUTEGO 2024 R. ODDALIŁ SKARGĘ B. K. I A. K. NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W WARSZAWIE Z 20 WRZEŚNIA 2023 R. W PRZEDMIOCIE NIEUWZGLĘDNIENIA WNIOSKU DO PROJEKTU UPROSZCZONEGO PLANU URZĄDZENIA LASU. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości. Wnieśli przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że działka nr [...], obręb [...] w R., jest lasem przeznaczonym do produkcji leśnej, pomimo treści § 4 ust. 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dla obszaru Osiedla R. uchwalonego Uchwałą nr XXXVI1/1120/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 10.07.2008 r., który przeznacza działki leśne, w tym działkę nr [...], obrębu [...], na "mieszkalnictwo jednorodzinne w postaci budynków jednorodzinnych wolno stojących"; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2023 r. poz. 1356) przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że sporna działka jest położona w zwartym kompleksie leśnym; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach przez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że sporna działka położona jest w zwartym kompleksie leśnym, z uwagi na fakt, że znajduje się w "bezpośredniej bliskości" Mazowieckiego Parku Krajobrazowego, podczas gdy na ustalenie zwartości kompleksu leśnego działek niestanowiących własności Skarbu Państwa, nie wpływa fakt istnienia lasów państwowych, do tego oddalonych od prywatnych działek leśnych; d) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewłaściwą kontrolę sądu decyzji administracyjnych polegającą na uchyleniu się od obowiązku wykonania kontroli rzeczywistych podstaw podjętych rozstrzygnięć na skutek pominięcia, że kontrolowane decyzje w motywach rozstrzygnięć nie odnosiły się do wniosku skarżących, ale do wniosku niezłożonego w sprawie tj. wniosku o wyłączenie spornej działki z produkcji leśnej; 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z § 4 ust. 3, § 8 i § 16 ust. 11 pkt 1 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru osiedla R. przez błędną wykładnię wskazanych przepisów planu, polegającą na uznaniu, że przeznacza on działki leśne, w tym sporną działkę do produkcji leśnej; b) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach przez niewłaściwe zastosowanie ostatniego z przywołanych przepisów do wadliwie ustalonego stanu faktycznego i przyjęcie, że sporna działka jest przeznaczona do produkcji leśnej na skutek spełnienia kryterium przeznaczenia do celów leśnych wymagane w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach; c) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach przez niewłaściwe zastosowanie wspomnianych przepisów ustawy o lasach do wadliwie ustalonego stanu faktycznego i ustalenie, że sporna działka położona jest w zwartym kompleksie leśnym dla objęcia jej uproszczonym planem urządzenia lasu; d) art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 tej ustawy przez ich niewłaściwe zastosowanie do wadliwie ustalonego stanu faktycznego, polegającego na ustaleniu, że sporna działka spełniając kryteria art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, prawidłowo została objęta uproszczonym planem urządzenia lasu; e) art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 21 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach przez niewłaściwe zastosowanie przepisów regulujących kwestię objęcia działek leśnych nienależących do Skarbu Państwa, uproszczonym planem urządzenia lasu. W piśmie procesowym z 2 maja 2024 r. strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Spór w rozpoznawanej sprawie koncentruje się wokół dwóch kwestii: objęcia należącej do skarżących działki nr [...], obręb [...], położonej w Warszawie uproszczonym planem urządzenia lasu oraz pominięcia przez Sąd pierwszej instancji, że orzekające w sprawie organy nie odniosły się do wniosku skarżących złożonego w toku postępowania w przedmiocie przygotowania uproszczonego planu urządzenia lasu, ale rozpatrzyły wniosek o wyłączenie spornej działki z produkcji leśnej. Mając powyższe na uwadze, należy wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie organ sporządzający uproszczony plan urządzenia lasu nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wyłączenie spornej działki z planu urządzenia lasu. Uzasadniając swój wniosek, skarżący podnosili, że należąca do nich działka nie jest częścią zwartego kompleksu leśnego o powierzchni przekraczającej 10 ha, nie jest działką leśną w rozumieniu ustawy o lasach, a ponadto postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne z dopuszczalnymi usługami. Argumenty te skarżący podnieśli także w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na skutek nieuwzględnienia przez organy administracji publicznej złożonego przez nich wniosku, a następnie powtórzyli w skardze kasacyjnej w odniesieniu do pierwszego ze wskazanych powyżej problemów. Przystępując do analizy zarzutów skargi kasacyjnej, należy zauważyć, że zostały one sporządzone w sposób wadliwy. W pierwszej kolejności należy odnotować, że zaskarżonym wyrokiem oddalono skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co miało miejsce na podstawie art. 151 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ani c p.p.s.a. wskazanych w podstawach prawnych większości zarzutów skargi kasacyjnej. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sąd administracyjny nie może naruszyć przepisu, którego nie stosuje (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 760/21). Przepis taki nie może zatem stanowić podstawy prawnej prawidłowo postawionego zarzutu kasacyjnego. Ponadto za nieprawidłowe uznać należy wskazanie w podstawach zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego przepisów procesowych. Przepisy te powinny stanowić podstawę prawną zarzutów naruszenia przepisów procesowych. Zauważyć także należy – co zostało wskazane na wstępie – że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej, co implikuje konieczność precyzyjnego wskazania podstaw stawianych zarzutów. Przez ten zabieg należy rozumieć wskazanie przepisu stanowiącego podstawę prawną zarzutu rozumianego jako najbardziej szczegółowa jednostka aktu normatywnego. Sąd kasacyjny nie może bowiem domyślać się, jaki był zakres zarzutu wynikający z jego podstawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1788/06). Sąd ten nie jest także uprawniony do samodzielnego formułowania, korygowania czy zmiany zakresu zarzutów kasacyjnych w sytuacji, gdy sporządzenie skargi kasacyjnej następuje w warunkach tzw. przymusu adwokacko radcowskiego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, należy odnotować, że w odniesieniu do części zarzutów autor skargi kasacyjnej nie sprostał tak stawianym wymogom. Część z przywołanych podstaw prawnych w zakresie zarzutów naruszenia tak prawa materialnego, jak i procesowego wskazuje bowiem wyłącznie naruszony artykuł, pomijając jednocześnie fakt, że dzielą się one na dalsze jednostki redakcyjne. Powoduje to, że zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą być rozpoznane zgodnie z intencją autora skargi kasacyjnej w części, w jakiej nieprecyzyjnie określił on podstawę prawną zarzutów. Powyższe wady nie powodują jednocześnie, że zarzuty te są bezskuteczne. Podlegają one bowiem rozpoznaniu przez sąd kasacyjny w zakresie, w jakim dopuszczalne jest sanowanie tych wad. Odnotować także należy, że zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego i zarzuty naruszenia prawa procesowego odnoszące się do pierwszego ze wskazanych na wstępie problemów stanowią spójną całość dotyczącą błędnej kwalifikacji spornej działki jako lasu i jako takie będą podlegały łącznemu rozpoznaniu. Niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego jest bowiem konsekwencją błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i może przesądzać o kwalifikowanym wpływie uchybień procesowych na wynik sprawy i przemawiać za ewentualnym uchyleniem zaskarżonej decyzji z przyczyn procesowych. Z uwagi na powyższe należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o lasach trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu. Oznacza to, że plany urządzenia lasów i uproszczone plany urządzenia lasów stanowią podstawowy instrument racjonalnej gospodarki spełniającej m.in. cele ochrony przyrody jako dobra powszechnego. Jednocześnie stosownie do art. 19 ustawy o lasach plany urządzenia lasu sporządza się dla lasów stanowiących własność Skarbu Państwa (ust. 1), a uproszczone plany urządzenia lasu sporządza się dla przekraczających areał 10 ha lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (ust. 2). Przez uproszczony plan urządzenia lasu ustawa o lasach w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 nakazuje rozumieć plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. W uproszczeniu przyjąć zatem należy, że o możliwości sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu przesądza uznanie określonego terenu za leśny, a ponadto stwierdzenie, że teren ten spełnia warunek odpowiednio dużej powierzchni. Zauważyć przy tym należy, że ustawa o lasach nie posługuje się pojęciem lasu w rozumieniu słownikowym. Zawiera ona bowiem w art. 3 definicję lasu, zgodnie z którą lasem jest grunt: o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej (pkt 1 lit. a) lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego (pkt 1 lit. b) albo wpisany do rejestru zabytków (pkt 1 lit. c) albo [grunt] związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne (pkt 2). Przenosząc treść powyższych przepisów na grunt rozpoznawanej sprawy, należy odnotować, że sporna działka ma powierzchnię 0,1395 ha, a zatem przekracza kryterium powierzchniowe wynikające z art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, przy czym – czego nie kwestionują skarżący – porośnięta jest roślinnością charakterystyczną dla formacji leśnych. Wskazać w tym miejscu należy, że z uwagi na brak legalnej definicji pojęcia "produkcji leśnej" już sam wzrost i rozwój drzewostanu oraz roślin stanowiących podszycie i runo na gruntach leśnych jest wystarczające do uznania, że teren taki stanowi obszar "produkcji leśnej". Stanowisko takie zostało wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1790/17, a następnie zaakceptowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1092/18. Stanowisko to skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela i przyjmuje za własne. Przyjąć zatem należy, że sporna działka spełnia przesłanki ustawowe uznania ją za las. Brak jest przy tym podstaw do uznania, że sporna działka nie stanowi terenu leśnego z uwagi na – jak wskazali to skarżący – przeznaczenie tej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z dopuszczeniem niektórych usług. Zauważyć bowiem należy, że ustawowa definicja lasu nie odwołuje się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że to nie dokumentacja planistyczna przesądza o uznaniu określonego terenu za las (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1092/18). Kwestia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w ustawie o lasach co do zasady wiązana jest z problematyką przeznaczenia określonych gruntów do zalesienia. Ponadto w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o lasach to miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą uwzględniać postanowienia planów urządzenia lasu. Oznacza to w tym ujęciu, że gospodarka leśna ujęta w planach urządzenia lasów wyprzedza postanowienia dokumentów planistycznych. Nie można także podzielić stanowiska skarżących, że obowiązujący dla spornej działki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określił przeznaczenie tej działki jako działki budowlanej (przeznaczonej na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne). Zauważyć bowiem należy, że sporna działka znajduje się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem MN-L, tj. jako terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach leśnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie oznaczenie nie powoduje, że sporna działka przestała być działką leśną. Działka ta bowiem zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi teren leśny z dopuszczoną zabudową w postaci budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących (§ 4 ust. 3 pkt 1 planu). Dopuszczenie zatem zagospodarowania spornej działki w sposób określony postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie spowoduje, że utraci ona swój charakter leśny. Odnosząc się z kolei do kryterium powierzchni i charakteru terenu objętego uproszczonym planem urządzenia lasu, wskazać należy, że planem tym objęty został szereg działek, których łączna powierzchnia przekracza kryterium ustawowe. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestia ta nie jest kwestią sporną pomiędzy orzekającymi w sprawie organami a skarżącymi. Sporna pozostaje natomiast kwestia czy teren objęty projektem planu stanowi zwarty kompleks. Zauważyć należy, że przepisy ustawy o lasach nie wskazują, jak należy rozumieć pojęcie zwartego kompleksu. Zgodnie ze słownikowym rozumieniem pojęcia "zwarty" odnosi się ono do osób, elementów bądź przedmiotów znajdujących się bardzo blisko siebie albo obiektów składających się z elementów bardzo dobrze pasujących do siebie. Uznać zatem należy, że za zwarty kompleks leśny nie można uznać obszaru leśnego złożonego z oddzielonych od siebie enklaw leśnych położonych wśród terenów o odmiennym charakterze. Jednocześnie przyjąć należy, że określony obszar leśny nie traci charakteru zwartego na skutek występowania na nim enklaw terenów o charakterze nieleśnym. Zakaz taki nie wynika bowiem wprost z żadnego przepisu ustawy o lasach. Oznacza to, że fakt istnienia na obszarze objętym projektem uproszczonego planu urządzenia lasu enklaw w postaci działek o charakterze innym niż leśny – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – nie powoduje, że nie może on zostać uznany za zwarty obszar leśny. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że sporna działka należąca do skarżących jako mająca charakter lasu i wchodząca w skład zwartego kompleksu leśnego o powierzchni przekraczającej 10 ha mogła zostać objęta projektem uproszczonego planu urządzenia lasu. Jednocześnie należy przyznać rację skarżącym, że o zakwalifikowaniu należącej do nich działki jako leśnej wchodzącej w skład zwartego kompleksu przekraczającego próg 10 ha, a zatem umożliwiającemu objęcie jej uproszczonym planem urządzenia lasu, nie stanowi niewielka odległość od Mazowieckiego Parku Krajobrazowego. Zarówno bowiem definicja lasu, jak i przesłanki objęcia określonej działki wspomnianym planem nie odwołują się do kwestii położenia działki w sąsiedztwie (bezpośrednim lub dalszym) od parków krajobrazowych, narodowych, rezerwatów przyrody czy innych obszarów leśnych podlegających szczególnej ochronie i reglamentacji prawnej. Zauważyć jednakże należy, że argument Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczący położenia spornej działki w otulinie wspomnianego parku nie był okolicznością decydującą o uznaniu przez ten Sąd, że działka należąca do skarżących może zostać objęta uproszczonym planem urządzenia lasu, a zatem to spostrzeżenie Sądu pierwszej instancji nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego wyroku. W świetle powyższych wywodów za niezasadne należało uznać zarzuty związane z niezasadnym objęciem spornej działki uproszczonym planem urządzenia lasu. Odnosząc się z kolei do drugiej kwestii problemowej wskazanej na wstępie objętej zarzutem naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może odnosić się wyłącznie do kwestii sporządzenia uzasadnienia, której to kwestii dotyczy ten przepis. Jako taki zarzut ten nie może zatem służyć zwalczaniu kierunku rozstrzygnięcia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 239/22). Ponadto zauważyć należy, że powyższy zarzut w odniesieniu do art. 141 § 4 p.p.s.a. nie znajduje rozwinięcia ani w uzasadnieniu zarzutu, ani uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Fakt ten powoduje, że ta część zarzutu staje się bezskuteczna i nie podlega rozpoznaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 355/24). Przechodząc do rozpoznania pozostałej części analizowanego zarzutu, należało uznać go za nietrafny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem decyzji wydanych przez organy, a następnie poddanych kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była kwestia nieprawidłowego zdaniem skarżących ujęcia należącej do nich działki w uproszczonym planie urządzenia lasu, tj. rozpoznania zarzutów do tego planu, a nie wyłączenia działki z produkcji leśnej. Analiza wyłączenia spornej działki z produkcji leśnej w zakresie określenia spełnienia przesłanek uznania działki za las nie powoduje, że organy i Sąd swoim postępowaniem doprowadziły do zmiany przedmiotu sprawy i oderwania jej od wniosku skarżących inicjującego postępowanie. Oznacza to, że wskazany powyżej zarzut okazał się niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.