I OSK 1304/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant st. asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2285/14 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2285/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 1992 r. znak [...] (dalej "decyzją podziałową") Burmistrz [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] , stanowiącej w ewidencji gruntów działkę nr [...] w obrębie [...], na projektowane działki ewidencyjne nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...], przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową z usługami oraz działki nr ew. [...] i [...], przeznaczone pod dojazd i pozostające nadal własnością dotychczasowego właściciela ze służebnością przejścia i przejazdu dla wszystkich pozostałych w wyniku podziału działek. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej wystąpili H. R. i M.R.. Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. znak [...] SKO stwierdziło nieważność decyzji podziałowej. Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...] SKO uchyliło własną decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. i orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji podziałowej w części dotyczącej działek nr [...] i [...] , przeznaczonych pod dojazd oraz w części, w której orzeczono, iż granice działek mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej w pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA/30/03, tut. Sąd uchylił decyzję SKO z dnia [...] listopada 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2001 r., stwierdzając nieustalenie przez organy kręgu stron postępowania nadzorczego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] SKO stwierdziło nieważność decyzji podziałowej w części dotyczącej działek nr [...] i [...] , przeznaczonych pod dojazd oraz w części, w której orzeczono, iż granice działek mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art.10 ust.1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r., nr 30, poz.127 ze zm.). Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. znak [...] SKO utrzymało własną decyzję z dnia [...] grudnia 2008 r. Wyrokiem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1090/10 tut. Sąd stwierdził nieważność decyzji SKO z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. z racji skierowania tych decyzji do osoby nieżyjącej. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. SKO stwierdziło nieważność decyzji podziałowej w części, w której rozstrzyga ona o tym, że działki ew. nr [...] i [...], przeznaczone pod dojazd pozostają nadal własnością dotychczasowego właściciela ze służebnością przejścia i przejazdu dla wszystkich powstałych w wyniku podziału działek oraz że granice działki mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art.10 ust.1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a w pozostałym zakresie odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. H. i M.R. wnieśli do SKO o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją SKO z dnia [...] marca 2013 r. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] maja 2014 r. ponownie sprawę zakończoną decyzją SKO z dnia [...] marca 2013 r., SKO utrzymało tę decyzję w mocy. Uzasadniając własne rozstrzygniecie, SKO wskazało, że decyzja podziałowa z [...] grudnia 1992 r. obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającą na rażącym naruszeniu następujących przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości: - art.10 ust. 5 tej ustawy poprzez nieznajdujące umocowania w tym przepisie orzeczenie w decyzji podziałowej o prawie własności działek, wyodrębnionych w wyniku tego podziału; - art.10 ust. 1 tej ustawy poprzez nieznajdujące umocowania w tym przepisie zastrzeżenie możliwości zmiany granic działek wydzielonych w wyniku podziału po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla [...]. IV. M.R. (dalej "skarżący") wniósł do Sądu skargę na decyzję SKO z dnia [...] maja 2014 r., zarzucając organowi naruszenie art.156 oraz 28 k.p.a. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący podniósł, co następuje: - decyzja podziałowa wywołała nieodwracalne skutki prawne w postaci ustanowienia licznych służebności gruntowych, wpisanych do ksiąg wieczystych (skutki te wymieniono w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...]) – okoliczność ta stanowi przeszkodę do stwierdzenia decyzji podziałowej, - od dnia 29 lutego 2000 r. H. R. nie jest już właścicielem przedmiotowej działki, tracąc tym samym przymiot strony postępowania administracyjnego – skierowanie do wyżej wymienionej osoby decyzji administracyjnych było zatem niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Oddalając skargę Sąd I instancji podniósł, że będąca przedmiotem oceny w kontrolowanym postępowaniu nieważnościowym decyzja Burmistrza [...] z dnia grudnia 1992 r. została wydana na podstawie art.10 ust.1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Decyzją tą zatwierdzono projekt podziału nieruchomości objętej KW [...], stanowiącej w ewidencji gruntów działkę nr [...] w obrębie nr [...], na osiem działek, w tym sześć przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową z usługami (działki nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] ) oraz dwie działki przeznaczone pod dojazd (działki nr [...] i [...]). W odniesieniu do dwóch wskazanych wyżej działek decyzja posłużyła się następującym sformułowaniem: "działki nr [...] i [...] przeznaczone pod dojazd i pozostające nadal własnością dotychczasowego właściciela ze służebnością przejścia i przejazdu do wszystkich powstałych w wyniku podziału działek". Z kolei w uzasadnieniu wskazanej wyżej decyzji wskazano, co następuje: "Zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego terenu [...], zatwierdzonym uchwałą [...] Rady [...] z dnia [...].09.92 r. – omawiana nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo – usługową i dojazd. Wydział Architektury w swoim piśmie z dnia 16 grudnia 1992 r. [...] pozytywnie zaopiniował projekt podziału w/wym. nieruchomości z zastrzeżeniem, że granice działki mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego os. [...]. Przepis art. 10 ustawy z 1985 r., w oparciu o który dokonano wskazanego wyżej podziału, posiadał w dacie wydania decyzji podziałowej następującą treść: Podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (ust.1). Niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podział nieruchomości może nastąpić w celu: 1) zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej dwoma lub więcej domami jednorodzinnymi bądź innymi domami mieszkalnymi albo domami mieszkalnymi wraz z budynkami gospodarczymi związanymi z indywidualnym gospodarstwem rolnym, jeżeli podział ten ma polegać na wydzieleniu poszczególnym współwłaścicielom domów wraz z gruntem niezbędnym do prawidłowego korzystania z tych domów, 2) wydzielenia gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z domu lub budynku wzniesionego przez samoistnego posiadacza w dobrej wierze, 3) wydzielenia gruntu nabytego w drodze zasiedzenia (ust.2). Podział nieruchomości następuje na podstawie decyzji rejonowego organu rządowej administracji ogólnej, zatwierdzającej projekt podziału (ust.3). Przepis ust.3 nie dotyczy podziału, o którym orzeka sąd. Jeżeli dopuszczalność podziału jest uzależniona od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ust.1), sąd zasięga w tej sprawie opinii rejonowego organu administracji ogólnej (ust.4). Grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (ust.5). Zestawienie treści decyzji podziałowej z treścią cytowanej wyżej regulacji ustawowej prowadzi do wniosku, zdaniem Sądu I instancji, że zakwestionowane przez orzekające w sprawie SKO niektóre z postanowień tej decyzji, rażąco naruszają art. 10 ustawy z 1985 r., albowiem w oczywisty sposób nie znajdują oparcia w tym przepisie, sformułowanym w sposób jasny i nienasuwającym, przynajmniej w odniesieniu do rozpatrywanych w sprawie kwestii, uzasadnionych wątpliwości interpretacyjnych. Zasadnie stwierdzić należy brak umocowania organu podziałowego do przesądzania kwestii prawa własności działek gruntu wydzielonych w wyniku podziału. Ówczesna treść art. 10 ustawy z 1985 r. nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, że istotą dokonywanego podziału było wyłącznie wyodrębnienie nowych jednostek podziału geodezyjnego (nowych działek ewidencyjnych), bez ingerowania w żaden sposób w kwestię prawa własności w odniesieniu do tychże jednostek. Odstępstwo od tej reguły przewidywał jedynie ust. 5 analizowanego artykułu, ustanawiający skutek wywłaszczeniowy decyzji podziałowej (na rzecz gminy), zachodzący z mocy prawa (z dniem ustatecznienia się tej decyzji) w odniesieniu do tych gruntów, wydzielonych z nieruchomości objętej podziałem dokonanym na wniosek właściciela, które wydzielono pod budowę ulic. Abstrahując od oczywistego braku podstaw do zastosowania przy kontrolowanym obecnie podziale przepisu wskazanego wyżej ustępu (w wyniku tego podziału nie doszło bowiem do wydzielenia działki pod drogę publiczną) Sąd podkreślił, że nawet w przypadkach, w których przewidziany w art. 10 ust. 5 ustawy z 1985 r. skutek wywłaszczeniowy występował, to nie powinien był on, z racji tego, że chodziło o skutek zachodzący z mocy samego prawa, być uwidaczniany w rozstrzygnięciu decyzji podziałowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 804/08, publ. LEX). Rozstrzygnięcie decyzji podziałowej z 1992 r., stanowiące o przysługiwaniu dotychczasowemu właścicielowi prawa własności do działek przeznaczonych pod dojazd, stanowiło w tej sytuacji istotne wykroczenie poza przedmiot regulacji art. 10 ustawy z 1985 r., rażąco ten przepis naruszając. Podobnie art. 10 ustawy z 1985 r. nie upoważniał organu podziałowego do orzekania w decyzji podziałowej o ustanowieniu na działkach wyodrębnionych w wyniku podziału jakichkolwiek ograniczonych praw rzeczowych, w tym prawa służebności przejścia i przejazdu, mającego zapewniać obsługę komunikacyjną tychże działek. Trybem właściwym do ustanowienia tego rodzaju praw jest bowiem wyłącznie tryb cywilnoprawny. Rozstrzygnięcie decyzji podziałowej w tym zakresie rażąco narusza zatem art. 10 ustawy z 1985 r. Jak podał Sąd, wbrew twierdzeniom skargi nie można przyjąć, że w zakresie orzeczenia o ustanowieniu służebności decyzja podziałowa wywołała nieodwracalne skutki prawne z uwagi na wieloletnie funkcjonowanie tychże służebności. Służebności powstały nie bezpośrednio na mocy decyzji podziałowej, a dopiero na podstawie późniejszych czynności o charakterze cywilnoprawnym. Pomimo zawarcia w decyzji podziałowej postanowienia o ustanowieniu służebności, do faktycznego ustanowienia tego rodzaju praw doszło na podstawie późniejszych zdarzeń prawnych. Oznacza to, że powstanie przedmiotowych służebności nie było bezpośrednim skutkiem wydania decyzji podziałowej, a tylko tego rodzaju bezpośrednie skutki można brać pod uwagę w kontekście nieodwracalnych skutków decyzji administracyjnej, o których mowa w art.158 § 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd wskazał, że powołana w skardze decyzja SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] (której kserokopia stanowi załącznik do skargi) została wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności innej decyzji podziałowej (dotyczącej innej nieruchomości), aniżeli decyzja, będąca przedmiotem postępowania zakończonego obecnie zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Ustalenia faktyczne i oceny sformułowane w przywołanej przez skarżącego decyzji nie mają zatem wpływu na wynik niniejszej sprawy; WSA w Warszawie podzielił ocenę SKO odnośnie do konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego tej części uzasadnienia decyzji podziałowej, która mogłaby sugerować ewentualność zmiany granic działek, których decyzja ta dotyczy, w następstwie zatwierdzenia planu szczegółowego osiedla [...]. Trafnie organ wskazał, że umocowanie do zawarcia tego rodzaju postanowienia w decyzji podziałowej nie wynika z art. 10 ustawy z 1985 r. Zasadne jest zatem, również w tym kontekście, stwierdzenie wystąpienia rażącego naruszenia tego przepisu. Dodatkowo Sąd podniósł, że z racji tego, że H. R. była obok skarżącego współwnioskodawczynią w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej, kierowania do niej kolejnych decyzji, rozpatrujących ten wniosek nie można traktować, jako naruszenia prawa. W świetle powyższych okoliczności skarga nie ma, w ocenie Sądu I instancji, usprawiedliwionych podstaw, w następstwie czego podlega oddaleniu. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się M.R. i działając przez pełnomocnika wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej, jako: "P.p.s.a."), tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo, że w postępowaniu przed organami doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i przyjęcie, że ustalenia faktyczne i oceny formułowane w ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2008 r. nie mają wpływu na toczące się postępowanie; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym został naruszony art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że w pojęciu "nieodwracalnych skutków prawnych" nie mieści się sytuacja ustanowienia służebności po dacie wydania decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. pomimo tego, że istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] maja 2014 r. oraz poprzedzającej jej decyzji gdyż decyzja z dnia [...] grudnia 1992 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono pogłębioną argumentację przemawiającą za jej zasadnością. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty za pozbawione racji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przedstawione zarzuty okazały się jednak pozbawione racji. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jak podano w pierwszym z przedstawionych zarzutów skargi kasacyjnej. Z tego też względu należało uznać, że zarzut ten został wadliwie skonstruowany. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podnoszono, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jest przepisem wynikowym, mającym zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, to nie może stosować tego przepisu. W przypadku oddalenia skargi na decyzję lub postanowienie organu administracji można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie spełni dyspozycji tej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Jeśli z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie może zarzucić oddalającemu skargę Sądowi I instancji naruszenia omawianego przepisu, gdyż rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd normy prawnej. W tej sytuacji bez znaczenia dla oceny tego zarzutu pozostaje, że skarżący kasacyjnie powiązał zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z zarzutem naruszenia przepisów postępowania przed organami, tj. art. 7 i 77 k.p.a. gdyż Sąd I instancji nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Podstawą prawną zaskarżonego wyroku był art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględniania skargi sąd skargę oddala. Chcąc zatem skutecznie zakwestionować zaakceptowanie przez Sąd I instancji sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji należało zarzut naruszenia przepisów k.p.a. regulujących postępowanie administracyjne powiązać z tym przepisem, który Sąd zastosował, tj. art. 151 P.p.s.a., zarzucając jego naruszenie przez nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należało bowiem zwalczać to, jak Sąd orzekł (oddalił skargę), a nie to czego ewentualnie nie uczynił (nie uchylił zaskarżonej decyzji), mimo że powinien był to uczynić w opinii strony skarżącej kasacyjnie. Gdyby jednak nawet w ramach rekonstrukcji zarzutów z treści skargi kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09) przyjąć, że skarżący kasacyjnie zarzuca w istocie niewłaściwe oddalenie skargi i w ten sposób wiąże naruszenie art. 151 P.p.s.a. z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., to zarzut ten również należałoby ocenić jako niezasadny. Okoliczność wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] pozostaje bowiem bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Decyzją tą rozstrzygnięto inną sprawę administracyjną. Otóż decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. SKO stwierdziło wydanie decyzji z dnia [...] czerwca 1989 r. nr [...] z naruszeniem prawa tj. art. 12 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jednakże wobec wywołania nieodwracalnych skutków prawnych odmówiło stwierdzenia nieważności tego orzeczenia. Organ uznał, że decyzja z 1989 r. zatwierdzająca podział nieruchomości nie była zgodna z obowiązującym wówczas Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1982 r. Decyzja SKO z [...] grudnia 2008 r. podlegała odrębnemu zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji. W tej sprawie Sąd I instancji orzekać mógł jedynie w granicach sprawy zakreślonych przez skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedstawione powyższej uwagi odnośnie do konstrukcji zarzutu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. pozostają adekwatne również do drugiego z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Dodać trzeba jedynie i tym samym wyjaśnić stronie, że w niniejszej sprawie stwierdzono nieważność decyzji podziałowej w części, w której rozstrzyga ona o tym, że działki ew. nr [...] i [...], przeznaczone pod dojazd pozostają nadal własnością dotychczasowego właściciela ze służebnością przejścia i przejazdu dla wszystkich powstałych w wyniku podziału działek oraz że granice działki mogą ulec zmianie po zatwierdzeniu planu szczegółowego osiedla [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art.10 ust.1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a w pozostałym zakresie odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. Oznacza to, że w istocie odmówiono stwierdzenia decyzji podziałowej w takim sensie, że ustalony decyzją z 1992 r. podział nieruchomości pozostaje zgodny z prawem. O wywołaniu nieodwracalnego skutku prawnego decyzji podziałowej nie można mówić w części, w jakiej orzekała ona o kwestii prawa własności działek gruntu wydzielonych w wyniku podziału. Ta sfera stosunków ma charakter cywilnoprawny, a więc art. 156 § 2 in fine kpa nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji w tej części. Część decyzji, której nieważność stwierdzono nie stanowi integralnego składnika rozstrzygnięcia w znaczeniu materialnoprawnym, przez co decyzja, pomimo stwierdzenia jej nieważności w części, spełnia swoją rolę jako akt stosowania prawa załatwiający sprawę administracyjną (zatwierdza projekt podziału nieruchomości). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.