I OSK 1276/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1371/20 o odrzuceniu skargi K. P. na uchwałę Rady Gminy T. z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie udziału w prawie własności nieruchomości postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną; 2. oddalić wniosek K. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 10 marca 2021 r., II SA/Kr 1371/20, w punkcie 1. odrzucił skargę K. P. (dalej: skarżący) na uchwałę Rady Gminy T. z [...] grudnia 2019 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na nabycie udziału w prawie własności nieruchomości działki położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], o pow. 0,16 ha, objętej KW nr [...], zajętej pod drogę, a w punkcie 2. zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 złotych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że uchwała w sprawie wyrażenia zgody na nabycie udziału w nieruchomości stanowi uchwałę podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713, ze zm.; dalej: u.s.g.) oraz art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Sąd I instancji wyjaśnił, że kierował się przy tym wykładnią pojęcia sprawy z zakresu administracji publicznej dokonaną w uchwale Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 1994 r. sygn. W 5/94 (OTK 1994, cz. II, poz. 44 i 46), w której stwierdzono, że: "dostęp do wymiaru sprawiedliwości, sprawowanego przez sądy powszechne i sądy szczególne, stanowi w demokratycznym państwie prawnym jedną z podstawowych gwarancji poszanowania praw obywatelskich (por. orzeczenia: K.8/91 z dnia 7 stycznia 1992 r. – OTK z 1992 r. cz. I, poz. 5; K.3/92 z dnia 8 grudnia 1992 r. – OTK z 1992 r., cz. II, poz. 26; K.17/92 z dnia 29 września 1993 r. – OTK z 1993 r., cz. II, poz. 33). Stanowisko to Trybunał Konstytucyjny podtrzymuje, co w sprawie niniejszej oznacza, że rodzące się wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowo-administracyjnej należy usuwać przez wykładnię przemawiającą za dopuszczalnością tej drogi. Dostęp do wymiaru sprawiedliwości nie może być rozpatrywany tylko w kategoriach formalnych. To z kolei oznacza, że w razie wątpliwości co do tego czy sprawa ma być rozstrzygnięta co do swej istoty czy umorzona, wątpliwości te należy usuwać przez wykładnię na korzyść rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty". Trybunał zwrócił uwagę, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na regulacjach prawa cywilnego, ale z uwagi na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego, działalność gmin opiera się także na regulacjach prawnych prawa samorządowego. Z tego właśnie względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego, mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, pomimo że zmierzają do wywołania w przyszłości określonych skutków cywilnoprawnych, jeżeli działaniom tym nadawana jest forma charakterystyczna dla aktów administracyjnych. Stanowisko takie podzielił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 24 września 1997 r., sygn. III RN 41/97 (OSNAPiUS 1998, Nr 6, poz. 109), a także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 6 listopada 2000 r., sygn. OPS 11/00 (ONSA 2001, z. 2, poz. 52). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchwała rady gminy o przeznaczeniu do sprzedaży nieruchomości stanowiącej mienie komunalne w trybie przetargu może być zaskarżona do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W ocenie Sądu I instancji zawarta tam argumentacja znajduje zastosowanie w odniesieniu do zaskarżonej w przedmiotowej sprawie uchwały. Sprawami z zakresu administracji publicznej są wszelkie akty, czynności, działania i sprawy załatwiane przez organy administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego. Obejmują one uchwały, które nie mają charakteru cywilnoprawnego, a więc takie uchwały, które same przez się nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują skutków cywilnoprawnych, chociaż są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych, tj. działania gminy na etapie poprzedzającym podejmowanie czynności cywilnoprawnych. Tak jest w przypadku podejmowania przez organy gminy rozstrzygnięcia o tym, czy określona nieruchomość /nieruchomości/ ma być przeznaczona do sprzedaży. Na tym etapie decydowania nie chodzi jeszcze o wykonanie sprzedaży nieruchomości, ale przede wszystkim o to, czy nieruchomość ma nadal pozostać własnością gminy, czy też gmina ma wyzbyć się własności określonej nieruchomości. Decydowanie o tym ma w sobie wszelkie cechy administrowania mieniem komunalnym, które ma służyć gminie w celu realizacji jej podstawowego zadania, polegającego na zaspakajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców. Przeciwko temu stanowisku nie mogło przemawiać to, że uchwała dotyczy określonej nieruchomości. Nie ma bowiem podstaw do formułowania poglądu, że przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. mogą być tylko uchwały o charakterze ogólnym. Sąd I instancji podał, że ze skargi i przedłożonych do niej dokumentów wynika, że skarżący jest współwłaścicielem udziału w części 1/24 w prawie własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni 0,16 ha, objętej KW nr [...]. Przedmiotem zaskarżonej uchwały, podjętej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g., jest natomiast wyrażenie zgody na nabycie do gminnego zasobu nieruchomości udziału w części 1/6 w prawie własności ww. nieruchomości. Sąd I instancji podkreślił, że co do tego udziału skarżący nie wykazał, aby przysługiwało mu jakiekolwiek prawo rzeczowe, w szczególności prawo własności. W ocenie Sądu I instancji, współwłasność udziału w nieruchomości nie daje skarżącemu legitymacji do żądania zbadania legalności uchwały poprzedzającej rozporządzenie innym udziałem w nieruchomości, przysługującym innym podmiotom, nie dotyczy bowiem jego interesu prawnego we wskazanym powyżej rozumieniu, ani tym bardziej go nie narusza. Podkreślenia wymaga, że każdy ze współwłaścicieli może, po myśli art. 198 k.c., rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Zbycie udziału przez innych współwłaścicieli nieruchomości nie powoduje więc uszczerbku w przysługującym skarżącemu prawie własności. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie może zatem skutecznie wywodzić naruszenia interesu prawnego z tego, że nie zgadza się z zajęciem nieruchomości, w której udział posiada, pod drogę, którą – jak podnosił – w przyszłości będą użytkować inne osoby, niż współwłaściciele nieruchomości. Zdaniem Sądu I instancji argument ten jest chybiony, jako że dotyczy dopiero ewentualnych konsekwencji nabycia udziału przez Gminę. Ponadto, z dokumentów zalegających w aktach administracyjnych, jak i dokumentów przedstawionych przez skarżącego oraz odpowiedzi organu na skargę wynika, że przedmiotowa działka stanowiła już w dacie podjęcia uchwały drogę wewnętrzną, użytkowaną nie tylko przez współwłaścicieli nieruchomości. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył "wyrok" (powinno być: "postanowienie") Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący kasacyjnie oświadczył także, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez odrzucenie skargi, mimo posiadania przez skarżącego interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej uchwały; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na odrzuceniu skargi oraz nieuchyleniu zaskarżonej uchwały, pomimo że wyrok został wydany bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach oparł Sąd ustalenia faktyczne; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wybiorcze przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze; d) art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a. przez jego zastosowanie oraz odrzucenie skargi i nierozpoznaniu sprawy przez błędne uznanie, że skarżący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, podczas gdy zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. zaskarżona uchwała ma charakter uchwały z zakresu administracji publicznej i przysługuje od niej skarga do sądu administracyjnego, a wbrew ustaleniom Sądu I instancji, uchwała o wyrażeniu zgody na nabycie udziału w części nieruchomości ukształtowała nową sytuację prawną, która oddziałuje bezpośrednio na prawo własności przysługujące skarżącemu; e) art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. i nierozpoznaniu sprawy przez błędne uznanie, że interes prawny wnoszącego skargę na uchwałę nie został naruszony; 2. przepisu prawa materialnego, tj.: art. 101 ust. 1 u.s.g. przez: a) błędne przyjęcie, że przesłanki do złożenia skargi na uchwałę nie zachodzą w niniejszej sprawie, podczas gdy skarżący wykazał swój interes prawny do wystąpienia ze skargą; b) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi na uchwałę, podczas gdy taki interes wynika z przepisów art. 140 i 144 kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego "osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku, którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności" (postanowienie NSA II OZ 394/11). W związku z powyższym skarżący jako współwłaściciel udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości, z faktu bycia współwłaścicielem wywodzi swój interes prawny. Rada Gminy uchwalając uchwałę o wyrażeniu zgody na nabycie udziału w części nieruchomości ukształtowała nową sytuację prawną, która oddziaływała na prawo własności przysługujące skarżącemu. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z poglądem Sądu I instancji, że naruszenie jego interesu prawnego jest jedynie przyszłe i dotyczy ewentualnych konsekwencji nabycia udziału przez Gminę. W rzeczywistości takie przejęcie będzie oddziaływało na prawo współwłasności nieruchomości skarżącego przez utrudnienie mu korzystania z prawa własności. Co więcej, przedmiotowa nieruchomość jest drogą użytkowaną od lat przez mieszkańców tego rejonu, nie ma jednak statusu drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Pozostaje współwłasnością osób fizycznych oraz Gminy w 2/6 części. Zaskarżona uchwała powoduje zmianę stosunków na nieruchomości i godzi w sferę prawną skarżącego w ten sposób, że spowodowuje, iż z drogi będą korzystać nie tylko współwłaściciele oznaczonej nieruchomości, ale także inne osoby co przemawia za uznaniem, że zmieni się sposób wykonywania prawa współwłasności w nieruchomości na niekorzyść skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się do wniosku strony o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie należy podkreślić, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego postanowienia determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie podlega ona uwzględnieniu. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się na kwestii zasadności uznania przez Sąd I instancji, że interes prawny skarżącego nie został naruszony, o czym stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko administracyjnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. W postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, który to interes prawny ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Przyjęta zatem w art. 101 ust. 1 u.s.g. konstrukcja rzutuje w sposób istotny na legitymację strony skarżącej. Inaczej bowiem, niż w postępowaniu regulowanym przepisami k.p.a., według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 u.s.g może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Przepis ten stanowi lex specialis w odniesieniu do art. 50 p.p.s.a., co do podmiotów, których legitymacja skargowa powiązana jest z przesłankami materialnoprawnymi. Legitymacja skargowa w art. 50 p.p.s.a. powiązana jest bowiem z interesem prawnym, natomiast w art. 101 ust. 1 u.s.g. powiązana została z naruszeniem tego interesu prawnego. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. daje zatem prawo skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z powyższego sformułowania wynika przy tym, że nie jest to skarga powszechna (actio popularis), służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Zaskarżając akt na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Skarżący musi udowodnić, że zaskarżony akt naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Dopiero ustalenie, że interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone aktem, podjętym przez organ gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny skargi i przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W świetle art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać się nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem o charakterze osobistym, tj. własnym, zindywidualizowanym i konkretnym, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszony interes musi być zatem bezpośredni, aktualny i realny. W związku z tym, przyjmuje się, że do wniesienia skargi nie uprawnia istnienie jedynie potencjalnego zagrożenia naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. Kwestionując zatem uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba mieć na względzie, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy wykazać, że zaskarżana uchwała godzi w tak rozumiany interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, w rezultacie prowadząc do zmiany lub uszczuplenia jej sfery prawnej (do zniesienia, ograniczenia lub uniemożliwienia korzystania z prawa). Rady Gminy T. w zaskarżonej uchwale, podjętej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) u.s.g., wyraziła zgodę na nabycie do gminnego zasobu nieruchomości udziału w części 1/6 w prawie własności nieruchomości działki położonej w W., oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...], o pow. 0,16 ha, objętej KW nr [...], zajętej pod drogę. Skarżący jest współwłaścicielem tej działki w 1/24 części i z tego tytułu niewątpliwie legitymuje się interesem prawnym w sprawach dotyczących nieruchomości. Przedmiotem zaskarżonej uchwały nie jest jednak cała nieruchomość, ale udział w prawie własności, który należy do osoby trzeciej. W tym zakresie skarżący nie legitymuje się tytułem prawnym, interes prawny w zakresie rozporządzania tym udziałem nie wynika dla niego również z przepisów prawa. Trafnie wskazał Sąd I instancji, że na podstawie art. 198 k.c., każdy właściciel może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Podjęcie zaskarżonej uchwały nie ingeruje zatem w sferę uprawnień, a tym samym interesu prawnego skarżącego jako współwłaściciela. Nadal ma on takie same prawa i obowiązki wynikające z tytułu własności, w takim samym zakresie może korzystać z rzeczy czy nią rozporządzać. Żadne z postanowień uchwały nie ustala dla skarżącego jakichkolwiek nakazów czy zakazów, ani nie pozbawia go jakichkolwiek uprawnień oraz nie nakłada żadnych obowiązków, jak i ich nie zmienia. Ze względu na brak realnego, bezpośredniego i aktualnego wpływu uchwały na sferę interesu prawnego skarżącego nie można zgodzić się z tezą skargi kasacyjnej, że do naruszenia jego interesu prawnego doszło z uwagi na grożące mu w przyszłości konsekwencje nabycia udziału przez Gminę, tj. możliwość użytkowania drogi przez inne osoby, niż współwłaściciele nieruchomości. Przedmiotem uchwały jest zgoda na nabycie udziału przez Gminę, a nie sposób korzystania z nieruchomości. Prawidłowe jest zatem stanowisko Sądu I instancji, że udział we współwłasności nieruchomości nie daje skarżącemu legitymacji do żądania zbadania legalności uchwały dotyczącej rozporządzenia innym udziałem w nieruchomości, przysługującym innym podmiotom, albowiem nie narusza jego interesu prawnego, co jest warunkiem wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgoda Gminy na nabycie udziału zbywanego przez innych współwłaścicieli nieruchomości nie powoduje uszczerbku w przysługującym skarżącemu prawie własności. Współwłaściciele pozostałych udziałów mają wyłącznie interes faktyczny w sprawie dotyczącej przejęcia udziału innego współwłaściciela. Tym samym skarżący w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały może mieć co najwyżej interes faktyczny, a nie prawny. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. okazał się bezzasadny. Nie znajduje w związku z powyższym potwierdzenia zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Wobec braku naruszenia interesu prawnego po stronie skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił jego skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku stwierdzenia braku naruszenia interesu, Sąd I instancji jest obowiązany do odrzucenia skargi. Nie mogły także odnieść skutku zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem odnoszą się one do sytuacji, w której Sąd orzeka o uwzględnieniu skargi na decyzję lub postanowienie. W niniejszej zaś sprawie przedmiotem zaskarżenia była uchwała. W przypadku skargi na uchwałę lub akty, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. formę wyroku uwzględniającego skargę określa art. 147 § 1 p.p.s.a. Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji, który odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., nie mógł więc tego przepisu naruszyć. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do orzekania w tej materii. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 23), a takim jest postanowienie o odrzuceniu skargi.