I OSK 1232/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 1/15 o odrzuceniu skargi P.P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 4 listopada 2014 r. nr [..] w przedmiocie niedopełnienia obowiązku usprawiedliwienia nieobecności postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 1/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odrzucił skargę P.P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 4 listopada 2014 r. nr [..] w przedmiocie niedopełnienia obowiązku usprawiedliwienia nieobecności. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że rozkazem personalnym z dnia 22 września 2014 r. nr [..] Komendant Powiatowy Policji w [..], działając w oparciu o art. 126 ust. 1 - 3 w zw. z art. 121d ust. 1 i ust. 3 oraz art 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), stwierdził niedopełnienie przez st. sierż. P.P. obowiązku o którym mowa w art. 121d ust, 1 ustawy o Policji, tym samym okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. uznał za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że zwolnienie lekarskie P.P. (dalej: "policjantka", "skarżąca") za okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. zostało doręczone do przełożonego właściwego do sprawach osobowych w dniu 22 lipca 2014 r. tzn. po upływie siedmiu dni od dnia otrzymania tego zwolnienia. Natomiast w toku przeprowadzonego postępowania organ nie doszukał się okoliczności, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że niedostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjantki. St. sierż. P.P. nieprzerwaną absencję chorobową rozpoczęła z dniem 03 stycznia 2014 roku. Jak wynika z dokumentacji, zwolnienia od zajęć służbowych spowodowane były chorobą przypadającą w czasie ciąży. Jak ustalono, okres od dnia 04 lipca 2014 roku do dnia 31 lipca 2014 roku, potwierdzony zwolnieniem lekarskim, został dostarczony do Komisariatu Policji w [..] w dniu 22 lipca br.t zaś do KPP w [..] w dniu 23 lipca 2014 roku, co uniemożliwiło zawarcie tego okresu absencji chorobowej w poprzednim wykazie - wysłanym do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku w dniu 18 lipca 2014 roku. Zgodnie z art. 121d ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 121c ust 1 pkt 5, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. Jak wynika z dokumentacji służbowej znajdującej się w Zespole Kadr i Szkolenia Komendy Powiatowej Policji w [..] - zwolnienie lekarskie wystawione w dniu 04 lipca br., na okres od dnia 04 lipca 2014 roku do dnia 31 lipca 2014 roku - do Komisariatu Policji w [..] wpłynęło w dniu 22 lipca br., zaś do Komendy Powiatowej Policji w [..] w dniu 23 lipca br. - zatem po upływie 19 dni. W świetle przedstawionych okoliczności, brak było podstaw do uznania, że niedopełnienie przez funkcjonariuszkę obowiązku, o którym mowa w art. 121d ust. 1 ustawy o Policji powstało z przyczyn niezależnych od policjantki. Zatem nieobecność w służbie w okresie od dnia 04 lipca 2014 roku do dnia 31 lipca 2014 r. P.P., należy uznać jako nieusprawiedliwioną. W myśl art. 126 ust 2 cyt. ustawy - uznając nieobecność za nieusprawiedliwioną policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Przepis stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych. Policjantka odwołała się od tego rozkazu podnosząc, że niedostarczenie zaświadczenia lekarskiego nastąpiło z przyczyn niezależnych od niej zgodnie z art. 121d ust. 3 ustawy o Policji. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia 4 listopada 2014 r., nr [..], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)- dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) został z dniem 1 czerwca 2014 r. wprowadzony, między innymi artykuł 121d ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Z przepisu tego wynika, że "policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie (...), w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania", "w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta ". Termin wskazany w cytowanym artykule jest terminem zawitym i obarczony jest dużym rygorem prawnym. Oznacza to, że w przypadku niedotrzymania terminu czynność, którą chcemy dokonać, będzie bezskuteczna. O upływie terminu zawitego organ stwierdza z urzędu. W tym konkretnym przypadku niedotrzymanie wyznaczonego przez ustawodawcę terminu, skutkuje uznaniem przez przełożonego w sprawach osobowych całego okresu zwolnienia za nieobecność nieusprawiedliwioną. Natomiast zgodnie z art. 126 ust. 2 ustawy o Policji w razie uznania nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 części uposażenia miesięcznego. P.P. zaskarżyła opisany wyżej rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia rozkazu organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o orzeczenie, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu. Skarżąca zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 86 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieuwzględnieniu przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla oceny, czy niedostarczenie zwolnienia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącej policjantki, a nadto na braku wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego oraz dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego 2. naruszenie prawa materialnego art. 121d ust. 1 i ust. 3 w związku z art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) dowolną interpretację pojęcia: "przyczyn niezależnych od policjanta" i nieprawidłowym jego zastosowaniu w sprawie b) przyjęcie, że niedostarczenie przez skarżącą zwolnienia w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania (przekroczenie terminu siedmiodniowego) nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od skarżącej, a w konsekwencji brak okoliczności usprawiedliwiających uchybienie siedmiodniowego terminu do złożenia zwolnienia. Sąd I instancji odrzucając skargę w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty i czynności dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz niedokonania czynności z zakresu administracji publicznej. Następnie Sąd I instancji wskazał, iż spór pomiędzy skarżącą a organem dotyczy wydanego na podstawie art. 126 ust. 1 - 3 w związku z art. 121d ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm. – dalej zwanej " ustawą o Policji " ) rozkazu personalnego, którym stwierdzono niedopełnienie przez st. sierż. P.P obowiązku o którym mowa w art. 121d ust. 1 ustawy o Policji, tym samym okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. uznał za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Sąd I instancji podkreślił, iż z analizy przepisów ustawy o Policji wynika, że ustawodawca przewidział różne formy w jakich załatwiane są sprawy osobowe policjantów. Zasadą jest, że sprawy osobowe załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej ( zob. § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz.U. poz. 644 ze zm.). Poza rozkazami personalnymi sprawy osobowe załatwiane są w formie decyzji administracyjnej lub pisma. W przypadku rozkazów personalnych nie każdemu z nich ustawodawca przypisuje cechy decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. O tym, czy dane rozstrzygnięcie jest decyzją administracyjną, określoną w przepisach k.p.a., od której przysługuje odwołanie do organu wyższej instancji, decyduje treść przepisów prawa materialnego, na podstawie których sprawa jest załatwiana. Sąd podzielił przedstawiony w orzecznictwie pogląd, że zewnętrzny akt administracyjny ( tutaj rozkaz personalny ) o charakterze władczym musi być oparty na szczegółowym upoważnieniu ustawowym. Pojęcie kompetencji odróżnia się od pojęcia zadań, czy zakresu działania organu administracji publicznej. Organ administracji publicznej nie ma przyrodzonej kompetencji do działania w formach władczych. Dlatego też każdorazowe takie jego działanie musi mieć konkretną podstawę prawną (normę kompetencyjną, określającą formy prawne, jakimi może się posługiwać organ administracji (uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2006 r. II GPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 95). Zgodnie z art. 126 policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie (ust. 1). W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego ( ust. 2). Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w razie zawinionej niemożności pełnienia przez policjanta obowiązków służbowych ( ust. 3). W orzecznictwie powszechnie przyjęty jest pogląd, że organy Policji ustalając prawo funkcjonariusza do uposażenia, orzekają w formie rozkazu personalnego od którego służy odwołanie oraz skarga do sądu administracyjnego. Powołany wyżej przepis stanowi zatem podstawę do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zawieszenia lub potrącenia uposażenia za nieusprawiedliwioną nieobecność i od takiego rozkazu będzie przysługiwać odwołanie. W zaskarżonym rozkazie personalnym organ wprawdzie powołał się w podstawie prawnej na ww. przepis, jednak nie orzekł w przedmiocie określonym w treści stosowanej normy. Z kolei art. 121d ust.1 stanowi, że policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie, zaświadczenie jednostki organizacyjnej publicznej służby krwi albo decyzję, o której mowa w art. 121c ust. 1 pkt 5, w terminie 7 dni od dnia ich otrzymania. W myśl ust. 3 art. 121d w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 lub 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. Ww. przepis został wprowadzony do ustawy o Policji ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej, ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy o Biurze Ochrony Rządu, ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) wraz z grupą przepisów regulujących kwestie związane ze zwolnieniami lekarskimi policjantów (art. 121b – 121i). W nowo wprowadzonych przepisach znajdują się takie, które wprost wskazują, że w pewnych sytuacjach organ będzie orzekał w formie decyzji, od której służy odwołanie do wyższego przełożonego ( zob. art. 13 i 14 ustawy o Policji). Art. 121d ustawy o Policji informacji o prawie do złożenia odwołania nie zawiera, zatem ocena tylko i wyłącznie wykonania przez funkcjonariusza obowiązku, o którym mowa ust.1, nie może przybrać formy rozkazu personalnego od którego przysługuje odwołanie. Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji doszedł do przekonania, że analiza treści zaskarżonego rozkazu, w odniesieniu do wskazanej w nim podstawy prawnej, nie daje podstaw by przyjąć, że stanowi on orzeczenie podlegające kontroli sądu administracyjnego. Sąd nie podzielił wyrażonego w rozkazie stanowiska, że przepisy te dawały podstawę do wydania rozkazu personalnego zawierającego rozstrzygnięcie o treści, jaką on zawiera i że przysługuje od niego odwołanie. Zdaniem Sądu I instancji rozkazu tego nie można uznać za decyzję administracyjną ani czynność podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Akt taki nie mieści się zatem w zakresie spraw wymienionych w art. 3 § 2 Pp.s.a., brak też unormowań ustawowych ( art. 3 § 3 P.p.s.a.), przewidujących możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego na tego typu rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła P.P., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na dokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w nieprawidłowy sposób ustalenia przedmiotu wniesionej skargi oraz na nieprawidłowym ustaleniu przez Sąd, że w zaskarżonym rozkazie personalnym organ nie orzekł w przedmiocie zawieszenia lub potrącenia uposażenia za nieusprawiedliwioną nieobecność, lecz jedynie stwierdził niedopełnienie obowiązku i uznał okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie, co spowodowało nieprawidłowe lub co najmniej przedwczesne odrzucenie skargi; 2) art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 121d ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o Policji", polegające na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że ocena tylko i wyłącznie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 121d ust. 1 ustawy o Policji, nie może przybrać formy decyzji administracyjnej, rozkazu personalnego, od którego przysługuje odwołanie, co spowodowało nieprawidłowe lub co najmniej przedwczesne odrzucenie skargi; 3) art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.w związku z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., polegające na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że analiza treści zaskarżonego rozkazu personalnego nie daje podstaw do przyjęcia, że stanowi on decyzję administracyjną podlegającą kontroli sądu administracyjnego, co doprowadziło do bezzasadnej odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy objętej właściwością sądu administracyjnego, bezzasadnego uznania skargi za niedopuszczalną. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi biorąc z urzędu jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podkreślić w tym miejscu należy, że zakres działania sądów administracyjnych na podstawie powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez art. 3 § 2 wskazanej ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku był rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 4 listopada 2014 r., nr [..], którym to organ utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [..] z dnia 22 września 2014 r. nr [..] wydany w oparciu o art. 126 ust. 1 - 3 w zw. z art. 121d ust. 1 i ust. 3 oraz art 6 f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), którym organ I instancji stwierdził niedopełnienie przez st. sierż. P.P. obowiązku o którym mowa w art. 121d ust, 1 ustawy o Policji, i tym samym okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. uznał za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty koncentrują się wokół błędnego – zdaniem wnoszącego tę skargę – uznania przez Sąd I instancji, że w zaskarżonym rozkazie personalnym organ nie orzekł w przedmiocie zawieszenia lub potrącenia uposażenia za nieusprawiedliwioną nieobecność, lecz jedynie stwierdził niedopełnienie obowiązku i uznał okres od dnia 4 lipca 2014 r. do dnia 31 lipca 2014 r. za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego tj. art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. zasługują na uwzględnienie, gdyż - jak na to wskazuje treść rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonał w prawidłowy sposób ustalenia przedmiotu wniesionej skargi. W pierwszej kolejności należy wskazać, że oceny charakteru prawnego rozstrzygnięcia Komendanta Powiatowego Policji w [..] z dnia 22 września 2014 r. nie sposób dokonać w rozpatrywanej sprawie w oderwaniu od powołanej w nim podstawy prawnej oraz jego uzasadnienia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż wprawdzie w samej osnowie rozkazu personalnego organ stwierdził jedynie niedopełnienie przez skarżąca obowiązku wynikającego z art. 121d ust. 1 i uznał nieobecność w służbie jako nieusprawiedliwioną. Przede wszystkim należy jednak wskazać, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę pełnej podstawy prawnej powołanej przez organ oraz treści uzasadnienia przedmiotowego rozkazu personalnego. Natomiast jak wynika z rozkazu personalnego z dnia 22 września 2014 r., organ w jego podstawie powołał art. 126 ust. 1-3 w zw. z art. 121d ust. 1 i 3 oraz art. 6f ustawy o Policji. Przepis art. 121d ust. 3 stanowi, że niedopełnienie przez policjanta obowiązku terminowego dostarczenia zaświadczenia lekarskiego uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną. Z kolei w świetle art. 126 ust. 2 ustawy o Policji, w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego. Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie powołana przez organ podstawa prawna rozstrzygnięcia koresponduje z uzasadnieniem rozkazu personalnego, w którym Komendant Powiatowy Policji w [..] w sposób nie budzący wątpliwości stwierdza, że "w myśl art. 126 ust. 2 ustawy o Policji- uznając nieobecność za nieusprawiedliwioną policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego". W tym miejscu należy podkreślić, że uzasadnienie decyzji administracyjnej jest jej integralną częścią i nawet jeżeli pewne elementy rozstrzygnięcia zostają przeniesione do uzasadnienia, to nie można dopatrywać się w takim wypadku wadliwości takiego rodzaju, który pozwalałby na stwierdzenie, że decyzja w sensie prawnym nie istnieje (por. wyrok NSA z 07.05.2008 r., sygn. akt I OSK 820/07, cbois). A zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza rozkazu personalnego z dnia 22 września 2014 r. (mając na uwadze prawidłowo wskazaną podstawę prawną oraz treść jego uzasadnienia), wskazuje na to, że organ rozstrzygnął o kwestiach majątkowych policjanta, bowiem stwierdził również utratę uposażenia P.P. za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Sankcją z tego tytułu było pozbawienie uposażenia za okres nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Natomiast jak sam zauważył Sąd I instancji, w orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że organy Policji ustalając prawo funkcjonariusza do uposażenia, orzekają w formie rozkazu personalnego od którego służy odwołanie oraz skarga do sądu administracyjnego. W świetle powyższego uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. są trafne, bowiem brak było podstaw do zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zupełnie niezasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Przepis ten nie mógł być przedmiotem badania Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem Sąd I instancji, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., nie mógł naruszyć wskazanego jako wzorzec kontroli przepisu, skoro nie dokonywał kontroli merytorycznej rozkazu personalnego. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 121d ust. 1 ustawy o Policji, należy stwierdzić, iż jest on przedwczesny na tym etapie postępowania, bowiem będzie on rozpoznawany przez Sąd I instancji w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.