I OSK 1231/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 281/16 w sprawie ze skargi B. G., K. G., K. G., K. G., M. G. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania wypisu z rejestru gruntów o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Wa 281/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.G., K.G., K.G., K.G., M. G. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania wypisu z rejestru gruntów o żądanej treści. Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: B.G., K.G., K.G., [K.G.], M.G. (dalej skarżący) wnieśli skargę na bezczynność Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...], wskazując że bezczynność organu polega na niewypełnieniu spoczywającego na nim obowiązku wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian wynikających z prawomocnej i ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] (dalej decyzja nr [...]) [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej Wojewódzki Inspektor), a stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] (dalej decyzja nr [...]) Prezydenta [...] (dalej Prezydent) obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] położonej na terenie dzielnicy [...] [...]. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] (dalej Biuro) do wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian wynikających z w/w decyzji w terminie siedmiu dni od daty doręczenia akt organowi; wydania skarżącym we wskazanym terminie wypisu z rejestru gruntów o treści uwzględniającej wydanie prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego; orzeczenie na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej wysokości; obciążenie organu kosztami postępowania. Z uzasadnienia skargi wynika, że decyzją z [...] października 2015 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stwierdził nieważność decyzji z [...] września 2010 r. nr [...] Prezydenta [...] o zmianie gleboznawczej klasyfikacji gruntów w części dotyczącej działki nr ew. [...] z obr. [...] w [...], którą to decyzją ustalono, że działka nr [...] stanowi użytek leśny oznaczony symbolem LsV. Tym samym, zdaniem skarżących, Wojewódzki Inspektor nałożył na Prezydenta obowiązek przywrócenia w ewidencji gruntów dla działki [...] użytku gruntowego "grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz-PsV". Dnia 4 listopada 2015 r. decyzja nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stała się ostateczna. Dnia 15 stycznia 2016 r. Biuro Geodezji i Katastru Urzędu [...] skierowało do skarżących pismo ([...]), w którym odmówiło ujawnienia klasyfikacji użytku gruntowego z 2005 r. tj. Lz-PsV. Jednocześnie organ wskazał, że w związku z powyższym, obowiązującą aktualna klasyfikacją użytku gruntowego dla owej działki jest klasyfikacja z 1976 r., czyli użytek leśny LsV. Dnia 21 marca 2016 r. skarżący złożyli w Biurze wniosek o wydanie wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] z obrębu [...] położonej na terenie [...]. Skarżący wskazali, że według stanu na dzień 23 marca 2016 r. organ określił dla przedmiotowej działki w wypisie z ewidencji gruntów użytek gruntowy jako leśny LsV, a więc nieprawidłowo - bez uwzględnienia decyzji nr [...], która stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta [...] nr [...]. Dnia 31 marca 2016 r. skarżący wezwali organ do wykonania czynności materialno-technicznej wynikającej z ustaleń ostatecznej decyzji nr [...], polegającej na przywróceniu w sposób automatyczny rejestru gruntów do stanu sprzed wydania unieważnionej decyzji Prezydenta [...]. Jak wskazali skarżący, wezwali oni organ do wydania wypisu z rejestru gruntów o prawidłowej treści uwzględniającej treść decyzji nr [...], a więc ustalającej użytek gruntowy na działce nr [...] określony wpisem z 23 maja 2005 tj. grunty zadrzewione i zakrzewione Lz-PsV. Dnia 28 kwietnia 2016 r. skarżąca ponownie złożyła w Biurze wniosek o wydanie wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...] z obrębu [...] położonej na terenie [...]. Skarżący wskazali, że zgodnie ze stanem na dzień 28 kwietnia 2016 r. organ ponownie określił w ewidencji gruntów użytek gruntowy dla przedmiotowej działki jako leśny LsV, a więc bez uwzględnienia w/w prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...]. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. skarżący ponownie wezwali organ do wydania wpisu określonej treści wynikającej z prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] września 2010 r. dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Pismem z 10 maja 2016 r. skarżący złożyli do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenie na bezczynność Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...]. Pismem z 9 czerwca 2016 r. skarżący ponownie wezwali organ do wykonania czynności materialno-prawnej polegającej na wydaniu wypisu z ewidencji dla działki nr [...] zgodnie z obowiązującym stanem prawnym wynikającym z decyzji nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] Prezydenta [...] z [...] września 2010 r. Dnia 2 czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oddalił zażalenie skarżących jako nieuzasadnione. Mając na uwadze powyżej przedstawioną sekwencję zdarzeń, skarżący wskazali, że Biuro Geodezji i Katastru [...] od stycznia 2016 r. nie wydało skarżącym wypisu z ewidencji gruntów o prawidłowej treści w części dotyczącej określenia użytku gruntowego na działce nr [...] z obrębu [...] w [...], tj. o treści sprzed decyzji z [...] września 2010 r. nr [...] Prezydenta [...], której nieważność stwierdził [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ II instancji decyzją nr [...] z [...] października 2015 r. Zdaniem skarżących uzasadnionym jest zarzut, że organ od ponad 6 miesięcy, nie wykonał postanowień ostatecznej decyzji nr [...], rażąco naruszając art. 35 § 3 kpa, który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 kpa. Organ naruszył art. 36 § 1 kpa, zgodnie z którym o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek dokonania czynności materialno-technicznych wynikających z wydania decyzji nr [...] określa art. 24 ust. 2b Prawa geodezyjnego i kartograficznego [Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej pgk]. Jest to katalog zamknięty. Zgodnie z ppkt 1 lit. d art. 24 ust. 2b pgk aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych. Ustawodawca enumeratywnie wymieniając przypadki, w których organ administracji publicznej obowiązany jest dokonać aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej, nie pozostawił miejsca na luz decyzyjny organu w wyborze formy dokonania w/w aktualizacji. Decyzja nr [...] uzyskała klauzulę ostateczności 4 listopada 2015 r. (ponad 7 miesięcy temu), co sprawia, że organ wielokrotnie przekroczył terminy wyznaczone organom publicznym przez ustawodawcę w kpa. Decyzja nr [...] spowodowała w sposób automatyczny przywrócenie rejestru gruntów do stanu sprzed wydania zaskarżonej i unieważnionej decyzji nr [...] Prezydenta [...], tj. do stanu sprzed [...] września 2010 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia. W sprawie nie zachodzi bezczynność, a co najwyżej spór co do przeprowadzanych czynności administracyjnych związanych z wydaniem innego niż strony oczekują wypisu. Z treści skargi i akt sprawy wynika, że skarżący winien w pierwszej kolejności skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 52 § 3 ppsa, który stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a ppsa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie nie zostały wypełnione formalne warunki umożliwiające skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych organ wskazał, że bezczynność oznacza niedotrzymanie przez organ terminu o ile jest on przewidziany przepisami szczególnymi. Bezczynność jest zatem sytuacją, gdy przepisy określają termin obligujący organ do podjęcia działania, a organ nie podejmuje żadnych czynności. W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić organowi bezczynności bowiem organ przeprowadził postępowanie w sprawie, dokonał aktualizacji w oparciu o posiadane dowody i udzielał odpowiedzi. Pismem z 31 marca 2016 r. skarżący wystąpili o bezzwłoczne wykonanie decyzji nr [...] przez usunięcie wpisu użytku "LsV" z 2010 r. i ujawnienie w to miejsce użytku o symbolu "Lz-PsV" z 2005 r., który był wprowadzony do ewidencji zgodnie z opracowaniem jednostkowym gleboznawczej klasyfikacji gruntów, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...]. Organ rozpatrując powyższy wniosek nie znalazł podstaw do aktualizacji operatu ewidencyjnego w trybie czynności materialno-technicznej, z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności ww. decyzji klasyfikacyjnej nie skutkuje wprowadzeniem w ww. trybie zmiany polegającej na przywróceniu wpisu użytku "Lz-PsV", co wyjaśniono skarżącym pismem z 15 stycznia 2016 r. Dnia 9 czerwca 2016 r. wpłynęło kolejne pismo skarżących, w którym wnieśli o wydanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z obowiązującym stanem prawnym wynikającym z decyzji nr [...]. Pismem z 23 czerwca 2016 r. poinformowano skarżących, że wypisy z rejestru gruntów wykazują (aktualne) informacje zawarte w poszczególnych rejestrach zgodne z datą ich sporządzenia, a zatem nie ma podstawy do wydania wnioskowanego dokumentu obrazującego zapisy według stanu archiwalnego. Po otrzymaniu akt sprawy decyzją z [...] lipca 2016 r. nr [...] Prezydent [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie z wniosku państwa G. w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków polegającej na przywróceniu wpisu użytku "Lz-PsV". Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pgk informacje zawarte ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek uprawnionych podmiotów. Zgodnie z art. 24 ust. 2b pgik wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych może nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Z treści skargi wynika, że skarżący oczekują od organu dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych z urzędu w trybie czynności materialno-technicznej na podstawie decyzji nr [...]. Ostateczne decyzje administracyjne stanowią podstawę aktualizacji danych w drodze czynności materialno-technicznej tylko wówczas, gdy zmiana danych ewidencyjnych z nich wprost wynika. Taka sytuacja nie występuje w przypadku decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji, gdyż ma ona charakter kasacyjny i nie rozstrzyga co do istoty sprawy. Decyzja nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji nr [...] nie daje podstaw do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w trybie czynności materialno- technicznej. Ustalenie aktualnego użytku i klasy gruntu nastąpić może w postępowaniu klasyfikacyjnym wszczętym z urzędu na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, o czym poinformowano właścicieli pismem z 15 stycznia 2016 r. Gleboznawczą klasyfikację gruntów wykonują podmioty zewnętrzne, niezależne od organu, na podstawie zleceń. Z uwagi na podleganie przez Urząd procedurze prawa zamówień publicznych, aktualnie trwają czynności mające na celu wyłonienie w drodze zapytań ofertowych wykonawcy posiadającego odpowiednie kwalifikacje, który następnie zostanie upoważniony przez Prezydenta do wykonania czynności technicznych ustalenia gleboznawczej klasyfikacji. Organ nie ma wpływu na terminy ustawowe przewidziane dla procedury zamówienia publicznego i nie zachodziły podstawy prawne do zlecenia tych prac w trybie pilnym z wolnej ręki. W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa a co najwyżej długotrwałość procedur zamówienia publicznego bez winy urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Zgodnie z art. 149 § 1 ppsa Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie stosownie do postanowień zawartych w § 1a art. 149 ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać trzeba, że § 2, stanowi, że sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przeprowadzone badanie formalnej dopuszczalności, a następnie merytorycznej zasadności wniesionej w niniejszej sprawie skargi na bezczynność Prezydenta [...] doprowadziło Sąd I instancji do uznania, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do formalnej dopuszczalności wniesionej skargi Sąd I instancji wskazał, że skarżący wyczerpali przewidziany prawem tok postępowania. Skargę poprzedzono wniesieniem do organu wyższego rzędu zażalenia na bezczynność. Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ nie dopuścił się bezczynności. Z treści skargi i akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotem skargi wniesionej przez strony do tutejszego Sądu, jest brak realizacji żądania stron co do wydania wypisu z rejestru gruntów o treści żądanej przez strony. Skarżący żądają, by dla działki nr [...] z obrębu [...] wydano im wypis z ewidencji gruntów, z którego wynikać będzie że działka ta stanowi użytek określony symbolem: "grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz-PsV". O treści żądania skarżących w ocenie Sądu świadczą pisma z: 31 marca 2016 r., 29 kwietnia 2016 r., 9 czerwca 2016 r. i zażalenie na bezczynność z 10 maja 2016 r. Świadczy o tym również konkluzja skargi skierowanej do Sądu, w której skarżący wskazują, że od stycznia 2016 r. Biuro nie wydało wypisu o prawidłowej treści. Twierdzenie skarżących, że bezczynność organu polega na nie dokonaniu odpowiednich zmian w rejestrze, nie zmienia tego, że przedmiotem skargi jest niewydanie wypisu o prawidłowej treści. Tymczasem, jak wskazują sami skarżący, zapisy ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny. Rejestr ewidencji jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Wypis z tego rejestru stanowi udostępnienie informacji zawartej w tym rejestrze. Skoro organ nie dokonał zmiany w rejestrze, nie może wydać wypisu zawierającego informacje odmienne od informacji ujętych w rejestrze (k. 50, 68-71 akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiodła B.G., reprezentowana przez r. pr. K.Z., zaskarżając wyrok IV SAB/Wa 281/16 w całości, zarzucając naruszenie: I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 ppsa przez wydanie rozstrzygnięcia poza granicami sprawy; 2. art. 151 ppsa przez niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy postępowanie w dniu orzekania przez Sąd było przedmiotowe - wymagało usunięcia stanu bezczynności organu przez zobowiązanie organu do wykonania spoczywającego na nim obowiązku wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian wynikających z prawomocnej i ostatecznej decyzji z [...] października 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stwierdzającej nieważność decyzji z [...] października 2010 r. nr [...] Prezydenta [...] dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej na terenie dzielnicy [...] [...]; 3. art. 1 § 2 usa przez wydanie orzeczenia z pominięciem wniosku skarżących w zakresie usunięcia bezczynności organu przez aktualizację ewidencji gruntów w wyniku decyzji z [...] października 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stwierdzającą nieważność decyzji z [...] października 2010 r. nr [...] Prezydenta [...] dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], położonej na terenie dzielnicy [...]; 4. art. 8 kpa w zw. z art. 24 ust. 2a i 2b [pgk] przez wydanie wyroku z pominięciem wniosku skarżących i akceptującego brak stosowania się organu administracji publicznej do prawomocnej i ostatecznej decyzji tj. nie wykonania przez organ czynności materialno-technicznej wynikającej z ustaleń ostatecznej decyzji nr [...], polegającej na przywróceniu w sposób automatyczny rejestru gruntów do stanu sprzed wydania zaskarżonej i unieważnionej w/w decyzji Prezydenta [...], mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa; II. prawa materialnego: 1. art. 24 ust. 2a i 2b Prawa geodezyjne[go] i kartograficzne[go] przez nieprzyjęcie, że na Biurze Geodezji i Katastru Urzędu [...] spoczywa obowiązek wprowadzania do ewidencji gruntów zmian wynikających z prawomocnej i ostatecznej decyzji z [...] października 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, stwierdzającej nieważność decyzji z [...] października 2010 r. nr [...] Prezydenta [...] dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] położonej w dzielnicy [...]; 2. art. 45 [ust. 1] Konstytucji przez wydanie wyroku akceptującego brak stosowania się organu administracji publicznej do prawomocnej i ostatecznej decyzji. Skarżąca kasacyjnie wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na rozprawie (k. 84-90 akt sądowych). Na rozprawie dnia 19 marca 2019 r. pełnomocnik Prezydenta [...] złożył do akt kserokopię decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], z której wynika, że skarżąca została już zaspokojona. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna i prawomocna (k. 125-128, 129 akt sądowych). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Nie mógł przynieść zamierzonego efektu zarzut naruszenia art. 134 ppsa, art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 24 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej pgk) oraz art. 151 ppsa. Kwestią sporną jest ustalenie granic sprawy, w których orzekał Sąd I instancji (art. 134 ppsa). W skardze do WSA skarżący wskazali, że "składamy skargę na bezczynność Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] polegającą na niewypełnieniu spoczywającego na nim obowiązku wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian wynikających z prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...]... Jednocześnie wnosimy o zobowiązanie Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] do: a) wprowadzenia do ewidencji gruntów zmian wynikających z w/w decyzji w terminie siedmiu dni od daty doręczenia akt organowi; b) wydania skarżącym... wypisu z rejestru gruntów o treści uwzględniającej wydanie prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...]..." (s. 1 skargi). "W dniu 31 marca 2016 r. skarżący złożyli pismo będące wezwaniem organu do wykonania czynności materialno-technicznej wynikającej z ustaleń ostatecznej decyzji nr [...]..., polegającej na przywróceniu w sposób automatyczny rejestru gruntów do stanu..." (s. 3 skargi). Skarżący "złożyli jedynie pismo będące wezwaniem organu do wykonania czynności materialno-technicznej wymaganej prawem... Pismem z dnia 09.06.2016 r. skarżący ponownie wezwali organ do wykonania czynności materialno-prawnej polegającej na wydaniu wypisu z ewidencji..." (s. 4). "Brak dokonania czynności materialno-technicznej... stanowi przejaw bezczynności organu administracji publicznej... uzasadnionym jest stwierdzenie, że celem tych działań jest przeprowadzenie przez organ postępowania administracyjnego z wniosku podmiotu ewidencyjnego, a nie w trybie "z urzędu", aby postępowanie to zakończone zostało decyzją administracyjną..." (s. 6 skargi). "Skarżący, w dniu 9 czerwca 2016 r. skierowali do BGiK pismo, kolejny raz podtrzymując żądanie o wykonanie czynności materialno-technicznej pod rygorem skierowania skargi na bezczynność organu i grzywnę, a w konsekwencji żądanie wydania przez organ w terminie 7 dni wypisu z rejestru gruntów o prawidłowej treści. Do dziś organ nie wydał skarżącym żądanego, prawidłowego wypisu z rejestru gruntów" (s. 9 skargi, k. 2-10, 11-23 akt sądowych oraz oryginały pism zalegające w aktach administracyjnych). Zarządzeniem sędziego WSA z 21.9.2016 r. IV SAB/Wa 281/16 zmieniony został przedmiot niniejszej sprawy z "dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków" na "wydanie wypisu z rejestru gruntów o żądanej treści" (k. 29 akt sądowych). Sąd I instancji podniósł, że "Z treści skargi i akt administracyjnych sprawy wynika, iż przedmiotem skargi wniesionej przez strony do tutejszego Sądu, jest brak realizacji żądania stron co do wydania wypisu z rejestru gruntów o treści żądanej przez strony. Skarżący żądają, aby dla działki nr [...] z obrębu [...] wydano im wypis z ewidencji gruntów, z którego wynikać będzie że działka ta stanowi użytek określony symbolem: "grunty zadrzewione i zakrzewione - Lz-PsV". O treści żądania skarżących w ocenie Sądu świadczą pisma: z dnia 31 marca 2016 r., z dnia 29 kwietnia 2016 r., z dnia 9 czerwca 2016 r. i zażalenie na bezczynność z 10 maja 2016 r. Świadczy o tym również konkluzja skargi skierowanej do Sądu, w której skarżący wskazują iż od stycznia 2016 r. BGiK [...] nie wydało wypisu o prawidłowej treści. Fakt zatem, że skarżący twierdzą, że bezczynność organu polega na nie dokonaniu odpowiednich zmian w rejestrze, nie zmienia tego, że przedmiotem skargi jest niewydanie wypisu o prawidłowej treści" (s. 7-8 uzasadnienia wyroku IV SAB/Wa 281/16). Sąd I instancji prawidłowo określił granice skargi. Skarżący domagali się bowiem "na podstawie art. 50 § 1 i 54" ppsa, aby Biuro Geodezji i Katastru wprowadziło stosowne zmiany do ewidencji gruntów, jak również, by został wydany skarżącym wypis z tego rejestru po uwzględnieniu zmian, jakie w stanie prawnym wprowadziła decyzja nr [...] (s. 1 skargi). Skoro decyzja nieważnościowa z [...] października 2015 r. nr [...] nie mogła być podstawą aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d pgk, to Sąd I instancji prawidłowo uznał, że Prezydent [...] nie dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 ppsa. Ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 20 ust. 3, 3a, art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), § 3, § 4 pkt 1, § 5, 7 i 12 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. poz. 1246), ustalił V klasę dla użytku rolnego na gruncie zadrzewionym i zakrzewionym o symbolu "Lzr-RV" na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,1813 ha, położonej na terenie dzielnicy [...] [...], zgodnie z operatem klasyfikacyjnym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 28 listopada 2016 r. pod identyfikatorem ewidencyjnym materiału zasobu nr [...] (k. 125-128 akt sądowych). Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wypis z rejestru stanowi jedynie udostępnienie informacji w nim zawartej (s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w trybie i w zakresie określonym w art. 24 ust. 2a i 2b pgk. Skarżący konsekwentnie domagali się - zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego - aktualizacji rejestru w drodze czynności materialno-technicznej. W niniejszej sprawie aktualizacja mogła być dokonana jedynie w trybie wydania decyzji administracyjnej skutkującej na przyszłość (art. 24 ust. 2b pkt 2), gdyż zmiana nie mogła zostać wywołana ostateczną i prawomocną decyzją nieważnościową, która nie mieści się w katalogu przesłanek ujętych w art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. a-h. Organ nie naruszył zatem art. 8 kpa. Żądanie skarżących było bezpodstawne, na co organ wskazał w decyzji z [...] lipca 2016 r. i trafnie w pismach kierowanych do skarżących z: 23 czerwca 2016 r., 11 maja 2016 r., 6 kwietnia 2016 r. (k. 55, 53, 47, 44 akt administracyjnych). Wskazuje na to również pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 2 czerwca 2016 r. (k. 51 akt administracyjnych). Trafnie Sąd I instancji uznał, że organ nie dopuścił się bezczynności i trafnie oddalił skargę (art. 151 ppsa). Nieusprawiedliwiony był materialnoprawny zarzut naruszenia art. 24 ust. 2a i 2b pgk. Skarżąca kasacyjnie błędnie przypisuje Sądowi I instancji pogląd jakoby organ nie był związany art. 24 ust. 2a i 2b pgk. Wojewódzki Sąd wskazał jedynie, że ustalenie aktualnego stanu prawnego w rejestrze gruntów winno odbyć się w odrębnym postępowaniu, a nie w postępowaniu w przedmiocie wydania wypisu z rejestru gruntów o żądanej treści (s. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm., dalej pusa). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 1 § 2 pusa ma charakter ustrojowy i może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w drodze wyjątku, np. gdy sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne, albo rozpoznając prawidłowo wniesioną skargę dokonał kontroli w sprawie w oparciu o inne kryterium, niż kryterium legalności. Okoliczność, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem i argumentacją Sądu I instancji, przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia zarzutu naruszenia powyższego przepisu. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483; sprost. z 2001 r. nr 28, poz. 319; zm. z 2006 r. nr 200, poz. 1471; z 2009 r. nr 114, poz. 946, dalej Konstytucja RP). Trybunał Konstytucyjny zwracał uwagę, że na treść prawa do sądu składają się trzy uprawnienia: prawo dostępu do sądu (uruchomienie procedury); prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej zgodnej z wymogami jawności i sprawiedliwości; prawo do wyroku (wyrok TK z: 20.9.2006 r. SK 63/05, OTK-A 2006/8/108; 25.7.2013 r. SK 17/12, OTK-A 2013/6/86; uzasadnienie uchwały 7 Sędziów NSA z 18.12.2013 r. I OPS 13/13, ONSAiWSA 2014/3/39). Żadna z powyższych składowych prawa do sądu nie została naruszona w stosunku do skarżącej kasacyjnie. Nie można bowiem utożsamiać prawa do sądu z wydaniem przez sąd orzeczenia uwzględniającego żądanie strony. Nawet błędny wyrok nie świadczy o naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, ponieważ istnieje procedura umożliwiająca wyeliminowanie z obrotu niezgodnego z prawem orzeczenia. Skarżąca skorzystała z tej drogi wywodząc skargę kasacyjną. Wzorzec kontroli z ustępu 2 art. 45 Konstytucji nie jest w niniejszej sprawie relewantny. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, skargę kasacyjną oddalił.